»Επιστροφή στο i-Reporter

- Σήμερα η Χριστιανοσύνη (και όχι μόνο) «γιορτάζει» με ευλάβεια το γεγονός της γέννησης του θεανθρώπου, που ενσαρκώθηκε στον γήινο κόσμο μας πριν απο αρκετά χρόνια για να διδάξει «την αλήθεια» για το ποιοί είναι οι άνθρωποι, για ποιό λόγο ζούνε και ποιό είναι το «καθήκον τους» προκειμένου ο καθένας να βρεί - με ελεύθερη βούληση- τον δρόμο της «αυτο-σωτηρίας του». Την ώρα που ο κάθε άνθρωπος βγαίνει απο τη μήτρα και το πρώτο κλάμα γεμίζει με οξυγόνο τα πνευμόνια, «εισέρχεται» η «θεϊκή ακτίνα» της ψυχής και ενεργοποιεί το σώμα με την αναγκαία εκείνη ενέργεια επάνω στην οποία θα βασιστεί στη συνέχεια «το πνεύμα» για να δημιουργήσει η μορφή την προσωπικότητα που θα δράσει στον υλικό κόσμο. Γι αυτό και η ημέρα της Γέννησης «παιζει ρόλο» στη μνήμη της ζωής του κάθε ανθρώπου. Αλλωστε (στη συντριπτική τους πλειοψηφία) η γέννηση του κάθε ανθρώπου, είναι «προϊόν» αγάπης και έρωτα. Ο «γάμος» δημιουργεί «οικογένεια» και η Γέννηση δίνει την δυνατότητα στην Ψυχοπνευματική οντότητα να εξελιχθεί - εαν μαθητευσει σύμφωνα με το σχέδιο «του». Ο «χρόνος» θα λειτουργήσει στη ζωή του κάθε ανθρώπου ως το «καμίνι» για να ξεχωρίσουν τα περιττά απο τα χρήσιμα και η «αγάπη» για να πυροδοτήσει την αναβάθμιση του DNA. Στο τέλος της «Γέννησης» είναι ο «Θάνατος». Οταν δηλαδή η οντότητα «ανακαλείται», «απολογείται» και ελευθερα αποφασίζει- εαν δεν κριθεί οτι συνεχίζει στον «Σταθμό Βήτα» - εαν θα επιστρέψει ξανά για εναν «ακόμη κύκλο μαθητείας ζωής στον Γηινο κόσμο» ή θα κάνει του κεφαλιού της...- Η «Γέννηση» σίγουρα προϋποθέτει και τον «Θάνατο». Οι δυο όψεις του ίδιου «νομίσματος». Μεγάλη συζήτηση ανοίξαμε...- Θα την συνεχίσουμε σε μερικέςακόμη (γραπτές) αναρτήσεις.

0 σχόλια »

Δημοσίευση σχολίου

»Επιστροφή στο i-Reporter