»Επιστροφή στο i-Reporter

Σήμερα βρέθηκα στην πόλη της Λαμίας (απο όπου και το στιγμιότυπο). Ομολογώ οτι τόσα χρόνια περνούσα, ενεκα Εθνικής Οδού απέξω. Είχα την εικόνα της πόλης που βλέπεις "απο μακρυά". Ομολογώ επίσης οτι εκπλάγηκα μάλλον ευχάριστα απο τις 4 πλατείες που μπορείς να περπατήσεις μέσω πεζόδρομων, τα μαγαζιά με τα γλυκά και το "κρέας"(κοκορέτσι,αρνί,κοντοσούβλι κ.α.) οτι ο κόσμος ζει ήσυχα και αμέριμνα τη ζωή του. Βεβαια το¨"κιτς" της ελληνικής τυπικής επαρχιωτικής πόλης, είναι κυρίαρχο (δυστυχώς), αλλά στη Λαμία νιώθεις "μια γειτονιά". Το βράδυ όλοι είναι στα καφέ και τις ταβέρνες - αν και η κρίση περιόρισε τους "συνωστισμούς και το αδιαχώρητο". Πόλη με "ανθρώπινο πρόσωπο" τουλάχιστον στο κέντρο και κάποιες "καλές γειτονιές".Νεαρόκοσμος μαζί με τους ηλικιωμένους "μια παρέα". Ο λόγος που βρέθηκα σήμερα στην πρωτευουσα της Φθιώτιδας ήταν δημοσιογραφικος. Θα γράψω το σχετικό ρεπορτάζ στο i-R. Μίλησα με πολλούς, είδα και άκουσα. Μια γενικότερη παρατήρηση: ΕΑΝ δήμαρχοι, περιφερειάρχες και τοπικοί "προύχοντες" κάθε είδους, κατεδαφίσουν το γκρί του τσιμέντου απο τις πόλεις μας, μπορούμε να γίνουμε η ωραιότερη χωρα του κόσμου.

0 σχόλια »

Δημοσίευση σχολίου

»Επιστροφή στο i-Reporter