»Επιστροφή στο i-Reporter

Σήμερα βρέθηκα στην πόλη της Λαμίας (απο όπου και το στιγμιότυπο). Ομολογώ οτι τόσα χρόνια περνούσα, ενεκα Εθνικής Οδού απέξω. Είχα την εικόνα της πόλης που βλέπεις "απο μακρυά". Ομολογώ επίσης οτι εκπλάγηκα μάλλον ευχάριστα απο τις 4 πλατείες που μπορείς να περπατήσεις μέσω πεζόδρομων, τα μαγαζιά με τα γλυκά και το "κρέας"(κοκορέτσι,αρνί,κοντοσούβλι κ.α.) οτι ο κόσμος ζει ήσυχα και αμέριμνα τη ζωή του. Βεβαια το¨"κιτς" της ελληνικής τυπικής επαρχιωτικής πόλης, είναι κυρίαρχο (δυστυχώς), αλλά στη Λαμία νιώθεις "μια γειτονιά". Το βράδυ όλοι είναι στα καφέ και τις ταβέρνες - αν και η κρίση περιόρισε τους "συνωστισμούς και το αδιαχώρητο". Πόλη με "ανθρώπινο πρόσωπο" τουλάχιστον στο κέντρο και κάποιες "καλές γειτονιές".Νεαρόκοσμος μαζί με τους ηλικιωμένους "μια παρέα". Ο λόγος που βρέθηκα σήμερα στην πρωτευουσα της Φθιώτιδας ήταν δημοσιογραφικος. Θα γράψω το σχετικό ρεπορτάζ στο i-R. Μίλησα με πολλούς, είδα και άκουσα. Μια γενικότερη παρατήρηση: ΕΑΝ δήμαρχοι, περιφερειάρχες και τοπικοί "προύχοντες" κάθε είδους, κατεδαφίσουν το γκρί του τσιμέντου απο τις πόλεις μας, μπορούμε να γίνουμε η ωραιότερη χωρα του κόσμου.
συνέχεια »

 Καθώς ερχόμουν σήμερα απο την Βόρειο Ελλάδα, έκανα μια στάση. Η Ανοιξη έρχεται ορμητική να εισβάλλει για άλλη μια φορά στη ζωή μας. Οι ειδήσεις βέβαια δεν συμβαδίζουν με καλή διάθεση, αλλα τι μπορείς να κάνεις; Δυο αυτοκτονίες για χρέη και αδιέξοδα. Και σου λένε "πήγαινε να ψηφίσεις"! Λένε οτι η ελπίδα πεθαίνει τελευταία. Λάθος. Οι αυταπάτες πεθαίνουν τελευταίες. Δύσκολοι καιροί....


συνέχεια »

Τις ημέρες του Πάσχα βρέθηκα στο χωριό μου, στην Ξάνθη. Βροχερός καιρός, φυση καταπράσινη, αεράκι δροσερό...Καμμία σχέση με εκλογική περίοδο. Κανείς δεν περιμένει απο τις εκλογές το παραμικρό. Μόνο μην γίνει καμμία στραβή (για οποιοδήποτε λόγο) και πάμε χειρότερα...Δεν υπάρχει κανένα όραμα, μόνο φόβος...απο ελπίδα, που είναι άραγε; Ολοι αρχίζουν να είναι οπλισμένοι, "τάγματα" συγκροτούνται "για κάθε περίπτωση" και γενικά η βουβαμάρα ξεχειλίζει απο οργή. Ας ελπίσουμε η καταιγίδα να ξεσπάσει στα βουνά...
(Εδω ενα στιγμιότυπο με τον αδελφό μου και την ανηψιά μου - έτσι για να είμαστε αισιόδοξοι). συνέχεια »

συνέχεια »

Μερικές φορές νομίζεις οτι ονειρεύεσαι...
Αλλες οτι είσαι ξύπνιος και ακούς...
Συνήθως νυχτοβατείς και βλέπεις οράματα, απο εναν δικο σου κόσμο...
Απρίλη ψεύτη, Απρίλη της Ανοιξης...
Κάποιον Απρίλη... συνέχεια »

- Πάντα μπορούμε να αναθεωρούμε στάσεις, θέσεις, απόψεις και να προχωράμε...
- Πάντα μπορούμε να αφήνουμε πίσω όσα δεν μας αρέσουν πια...
- Πάντα μπορούμε να θυμόμαστε με νοσταλγία και αγάπη όσα μας πήγαν μπροστά, αλλά πλέον τελείωσαν...
- Πάντα μπορούμε να μην είμαστε μέτριοι, ούτε να συμβιβαζόμαστε με το "λίγο"
- Πάντα μπορούμε να επιστρέφουμε στην κοιτίδα μας "για λίγο", για μια "ανάσα", για να βαδίσουμε στο κενό και πάλι
- Πάντα μπορούμε να διώχνουμε όσους μας καθυστερούν ή κάνουν ζημιά ή απλά δεν είναι για εμας
- Πάντα μπορούμε να σχεδιάσουμε ενα καλλύτερο αύριο μέσα απο το σήμερα...
ΚΑΛΗ ΑΝΑΣΤΑΣΗ συνέχεια »

Αποφάσισα να ξεκινήσω μέσα απο αυτό το "ημερολόγιο" να κάνω μια "βουτιά" (έστω και επιλεκτική) στα 31 χρόνια της επαγγελματικής δημοσιογραφικής μου πορείας. Και στη συνέχεια, όλα οσα γράψω να τα "δέσω" σε ενα "ηλεκτρονικό βιβλίο" για το i-R. Βλέπω εδώ την επαγγελματική μου ταυτότητα οτι έγινα τακτικό μέλος στις 3 Ιουνιου του 1994(με αριθμό μητρώου 1.987), μετά απο δυο χρόνια νομίζω ως "δόκιμο μέλος"(η διαφορά είναι οτι ως "δόκιμο" μέλος ΔΕΝ ψηφίζεις εαν υπάρχουν εκλογές). Δηλαδή 21 χρόνια μέλος της ΕΣΗΕΑ και άλλωστε γι αυτό το λόγο και στις τελευταίες εκλογές ήμουν υποψήφιος για το ΔΣ της ΕΣΗΕΑ και της ΠΟΕΣΥ με την "Κίνηση Επαγγελματιών Δημοσιογράφων". Ξαναβλέπω οτι την ταυτότητα μου υπέγραψε ο αείμνηστος Μίμης Γκλαβάς - τον οποίο είχα την τύχη οχι απλά να γνωρίσω αλλα και να με τιμά με την φιλία του (γνωριστήκαμε στο κοινοβουλευτικό ρεπορτάζ πριν εκείνος φύγει με σύνταξη απο την "Ελευθεροτυπία" και ασχοληθεί με τα συνδικαλιστικά - τότε έκανε ρεπορτάζ στη βουλή με τον Αντώνη τον Κορόβηλα, άλλη μια θρυλική προσωπικότητα της δημοσιογραφίας που έφυγε νωρίς απο τη ζωή...).

Η Δημοσιογραφία θέλει πολύ γερό στομάχι, για να αντέξεις. Ειδικά εαν θέλεις να είσαι δημοσιογραφος και οχι δημοσιοσχεσίτης, γλείφτης, νταβατζής, εκβιαστής, λαμόγιο και ορντινατσα του κάθε "εκδότη". Δυστυχώς στην Ελλάδα χάθηκαν εδώ και αρκετά χρόνια οι επιχειρηματίες «του Τύπου», που αγαπούσαν τον χώρο και κέρδιζαν τα προς το ζειν, απο το συγκεκριμενο επάγγελμα. Γι αυτό και ΣΥΝΕΙΔΗΤΑ κατέστρεψαν την δημοσιογραφία και τους δημοσιογράφους. Δεν ήθελαν έρευνα, άποψη, γνώμη,σκιτσο, έμπνευση,επιστήμονες, ρεπόρτερ...αλλά "χέρια και πόδια" του φτηνού μεροκάματου που δεν ξέρεις αν αύριο θα υπάρχεις, "ατζέντα με τηλέφωνα", γλείφτες με "κονέ" και αληταράδες εκβιαστές για "πληρωμένα συμβόλαια". Η καταστροφή και αυτού του τύπου της "ελληνικής εκδοχής της δημοσιογραφίας" - μαζι με την διάλυση μιας κοινωνίας που αναπτύχθηκε σε λάθος πρότυπα "του καναπέ, του φραπέ, της αρπαχτής και λαμογιάς" για μένα αποτελεί ΥΓΕΙΑ στο φινάλε. Γιατί τα New Media και η αλλαγή όλου του "γηπέδου" θα προσφέρουν ξανά την δυνατότητα στην Ελλάδα να αποκτήσει επιχειρηματίες και δημοσιογράφους ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΥΣ. Γιατί δεν μπορεί να υπάρχει Δημοκρατία, εαν δεν υπάρχουν αληθινοί δημοσιογράφοι και επιχειρηματίες «του Τύπου».
- Γνωρίζω οτι η ανθρώπινη βλακεία και ηλιθιότητα είναι ανίκητα στις ημέρες μας. Γνωρίζω οτι τα σαπρόφυτα κάθε είδους που επέπλευσαν και μας κατακλύζουν, τρέμουν αυτό που έρχεται και θα το πολεμίσουν με κάθε τρόπο(συνηθως ψέμματα, διαβολή,συκοφαντία κ.α.). Νομίζω αξίζει να δώσουμε αυτή τη μάχη για χάρη του μέλλοντος, της πατρίδας μας και των παιδιών μας.
συνέχεια »

»Επιστροφή στο i-Reporter