»Επιστροφή στο i-Reporter

Coco avant chanel - με την Οντρέ Τοτού σε μια υπέροχη ερμηνεία(σε μια προσωπική εποποϊα της κυρίας που έμελλε να κατακτήσει την κορυφή της μόδας και το Παρίσι). Real Steel με τον "Γούλφεριν" των X-Men να μας παραπέμπει στο μποξ του μέλλοντος με Ρομπότ (μια παραλλαγή της δυνατότητας να έχουμε "κλώνους" που θα κάνουν διάφορες "δουλειές" για εμας, χωρις...εμας).

Ο Κινηματογράφος παίρνει "ιστορίες" και τις κάνει "ζωντανό παραμύθι". Οσο πιο καλός είναι ο σκηνοθέτης και το "κάστινγκ" των ηθοποιών (του διευθυντή φωτογραφίας, του συνθέτη που θα γράψει τη μουσική) τόσο το αποτέλεσμα θα μας...συναρπάσει. Ο κινηματογράφος μπορεί να είναι διασκέδαση, λύτρωση,ψυχανάλυση,εκπαίδευση,φυγή "για ενα δίωρο",ευκαιρία για "έξοδο" και συναναστροφή μέσα απο τα παραμύθια...Ζούμε τη ζωή μας, μέσα απο τις ζωές και τις ιστορίες των άλλων. Κάτι σαν "κουτσομπολιό".
Ο Στηβεν Σπήλμπεργκ στο "αληθινό ατσάλι" εκτός απο τα εκπληκτικά εφφέ (με τα Ρομπότ που παίζουν "κατς") έχει φόντο μια ανθρώπινη ιστορία με πρωταγωνιστή ενα ...παιδί(την αθωότητα μας). Και πόσο βαναυσα και απρόσεχτα λειτουργούμε.
-Δεν πιστευω στην ευτυχία σας
Κοκό(παρατσούκλι): -Χρειάζομαι απλά μια δουλειά. Ποιος νομίζετε οτι είστε; Πως είναι να είσαι ερωτευμένη;
-Πονάει...πονάει...
-Το παιχνίδι δεν τελείωσε. Μη φύγεις μες τη νύχτα...
(Εδω σε ενα στιγμιότυπο σε ενα αραβικό εμιράτο).

0 σχόλια »

Δημοσίευση σχολίου

»Επιστροφή στο i-Reporter