»Επιστροφή στο i-Reporter

Σε αυτές τις εξαιρετικά δύσκολες εποχές (και περίεργες για πολλούς λόγους) θυμάμαι οτι εμείς που ξεκινήσαμε απο κάποια φτωχή επαρχία (του Βορρά εγώ) σε - κυριολεκτικά - "πέτρινες εποχές" και βγάζαμε πάντα το ψωμί μας μόνο με την πολύ, σκληρή και ποιοτική δουλειά(τουλάχιστον αυτή ήταν η προσπάθεια) σεβόμασταν απόλυτα το μόχθο του άλλου(τη ζήλια,το φθόνο και την κακία την αφήναμε για τους άλλους). Γι αυτό προτιμούσα (κι εγω) πάντα "να βλέπω μισογεμάτο το ποτήρι, να ξεκινάω με ενθουσιασμό και καλές προθέσεις, παρα μεμψίμοιρα και με μισό μάτι και αμφισβήτηση το οτιδήποτε". Τελικά, ο κανόνας είναι η...απογόητευση (γιατί συνήθως οι ελπίδες δαψεύδονται,οι αυταπάτες πεθαίνουν στο τέλος και τελικά συνειδητοποιείς για άλλη μια φορά πόσο αφελής και κορόϊδο ήσουν - οι άνθρωποι είναι μοχθηροί, πονηροί και βολεψάκηδες). Οπως όμως λέει μια παροιμία "του ανθρώπου πρώτα βγαινει η ψυχή και μετά το...χούί" - με την διασταλτική έννοια αυτής της προσέγγισης "έτσι μάθαμε,ετσι μεγαλώσαμε,πορευτήκαμε, είναι αργά να αλλάξουμε...συνήθειες προσέγισης - συνεχίζουμε να βλέπουμε θετικά τους ανθρώπους". Μεγαλώσαμε σε σπίτια με ανοιχτές πόρτες, χαμόγελα, χωρίς χρήματα, νυχτέρια και δουλειά. Πανηγύρια στο χωριό,βόλτες στην πλατεία και ταβέρνες. Τα φαντάσματα έβγαιναν τη νύχτα, στα παραμύθια που μας έλεγε η γιαγιά...- Τώρα βλέπεις τα "ζόμπι" μέρα νύχτα μπροστά σου...

- Είναι δύσκολο να μπεις στον κόσμο "τον απέναντι" (των μοχθηρών,κακών,ζηλόφθονων,της αρπαγής και της κλεψιάς,του "παρτάκια" κλπ κλπ) - δεν το έκανα ποτέ, είμαι ανίκανος για αυτό.
- Θυμάμαι με νοσταλγία στη επαρχία Γκουανκξί που βρέθηκα πρόσφατα, τα πρόσωπα των κατοίκων να φωτίζονται συνέχεια απο ενα χαμόγελο - ειλικρινές, οχι δήθεν. Νιώθουν όμορφα και ήσυχοι με τη συνείδηση τους. Και μόνο τα μάτια τους να δεις, φτάνει. Τα υπόλοιπα, μικρή σημασία έχουν...

0 σχόλια »

Δημοσίευση σχολίου

»Επιστροφή στο i-Reporter