»Επιστροφή στο i-Reporter

Αυτές τις ημέρες, είχα την ευκαιρία να διαβάσω και να σκεφθώ...(απέφυγα τις καταχρήσεις - αλλη μια θυσία στο βωμό της αυτοκάθαρσης - και ξανα προς την δόξα τραβά...- της κρεπάλης). Διάβασα πολλά tweets, editorial,επικήδεια επιφωνήματα, ανέγνωσα άρθρα,ρεπορτάζ και...αρθρίδια...διαπίστωσα το πολύ βαρύ αγχωτικό κλίμα των ημερών σαν "δαμόκλειο σπάθα"(σαν...χατζάρι έτοιμο να σου κόψει το λαιμό...απο το σβέρκο - όπως εδω στο στιγμιότυπο, στην Αγγλία) - σκέφθηκα επάνω σε διατυπώσεις του τύπου "δεν είμαστε μέρος του θαύματος της φύσης, αλλα ενα φθαρτό δημιούργημα που σβήνει και χάνεται σαν σκόνη στον άνεμο...) ή στο καβαφικό "ο δρόμος έχει σημασία, το ταξίδι..." και άλλα πολλά. Θα συμφωνήσω με κάποιον άλλο που μιλούσε για defragment της ζωης μας(όπως ανασυγκροτούμε τον σκληρό κατακερματισμένο απο αρχεία και εικόνες και προγράμματα δίσκο μας στο PC) - μετά απο μια "κρίσιμη ηλικία"(για σκέψεις). Φέτος δεν υπήρχε λόγος για φώτα, φωνές και πανηγύρια. Βέβαια η ζωή συνεχίζεται...για να συμφωνήσω οτι οσες φορές κι αν μπεις στο ιδιο ποτάμι, πάντα άλλο νερό θα σε βρέξει...Οπότε keep to going...(ανηφόρες,κατηφόρες...) - Α, και ειδα 3-4 φορές το Eat pray love...(εξαιρετική εικόνα, σενάριο απο την φιλοσοφία της ανατολής, άριστη ερμηνεία απο την Τζούλια Ρόμπερτς και βέβαια τον Χαβιέ Μπερδέμ - εξαιρετικός...- μια ταινία που θέλει να σε διδάξει στην αυτογνωσία...δύσκολο θέμα με πολλές στροφές...αλλά τελικά αξίζει να την δει κανεις - ας προσευχηθουμε λοιπον στην αγάπη που περνάει απο το...στομάχι - προσοχή στα περιττά κιλά).

0 σχόλια »

Δημοσίευση σχολίου

»Επιστροφή στο i-Reporter