»Επιστροφή στο i-Reporter

Η Ελλάδα είναι ίσως ο πιο...ευλογημένος τόπος της Γης, απο κάθε άποψη. Εκτός απο μια: Το μυαλό (ως μακροσκοπική προσέγγιση) δείχνει να είναι μικρότερο απο το να μπορεί να αντιληφθεί "το μεγαλειώδες απλό" και να το "ενσωματώσει με τον ορθό τρόπο". Διαιρούμε αντι να πολλαπλασιάζουμε, αφαιρούμε αντι να προσθέτουμε, γκρεμίζουμε αντι να χτίζουμε, ρυπαίνουμε αντι να καθαρίζουμε, ασελγούμε αντί να αγαπάμε και πάει λέγοντας. Γιατί δεν μπορούμε "να αδειάσουμε", για να (έχουμε τη δυνατότητα να) "γεμίσουμε" ξανα και ξανά...Κολυμπάμε "στα ρηχά" και δαιμονοποιούμε τα...βαθιά.Απο φόβο, άγνοια, ποιος ξέρει...Στη χώρα των θεών, μπορούμε να πιούμε το Νέκταρ...αρκεί το "παν μέτρον άριστον" και το "γνώθι σ' αυτόν" να αποτελούν "σκαλοπάτια" μιας φιλοσοφημένης ζωής(έστω και με...ακρότητες που τελικά μας δείχνουν τον...δρόμο). συνέχεια »

Ο κάθε τόπος, έχει τις δικές του "δυνάμεις" και ιδιαιτερότητες (τη δική του "μαγεία"). Γι αυτό με μια φιλοσοφική διάθεση και ενα υπομειδίαμα οι άνθρωποι λένε "όπου γης και πατρίς". Οπου γεννηθείς και μεγαλώσεις, σε "σφραγίζει" ο τόπος (και οχι τα...άστρα και οι...αστερισμοί). Μεγαλύτερη σημασία έχει "το χώμα, ο αέρας,οι τροφές,το νερό,ο πολιτισμός,οι άνθρωποι που σε βλέπουν να μεγαλώνεις,η κοινωνία που σε "υποδέχεται" και σε "μεγαλώνει" παρά το...χρώμα,η θρησκεία,η καταγωγή,η κοινωνική προέλευση,η φυλή κλπ

Και στο φινάλε; Ολοι παιδιά της μητέρας-Γης είμαστε, στον ιδιο πλανήτη ζούμε και αναπνέουμε,γεννιόμαστε και "πεθαίνουμε". Τις ίδιες αγωνίες μοιραζόμαστε, τα ίδια πάθη και λάθη...Να ζήσουμε δημιουργικά...(εδω, το στιγμιότυπο το πήρα, απο εναν πίνακα στη Λέσβο, αυτές τις ημέρες).
συνέχεια »

Στο ευρωπαϊκό κοινοβούλιο, οι συνεντεύξεις είναι σε ανοιχτά πλατώ...δεν θα μπορούσε άλλωστε να συμβαίνει και διαφορετικά με τόσους ευρωβουλευτές (700 και...βάλε), τόσους υπουργούς, επισκέπτες κλπ - Θυμάμαι όταν η δική μας βουλή ήθελε να αποκτήσει σύγχρονες αίθουσες για τους κοινοβουλευτικούς συντάκτες(τότε ήμασταν στοιβαγμένοι όλοι σε μια αίθουσα μικρή και μια παραδίπλα ακόμη μικρότερη). Είχα "εκλεγεί"(σε μια ψηφοφορία που είχε γίνει τότε μεταξύ των συναδέλφων) μαζί με τον Γιάννη και την Ντόρα να βρούμε λύση, αξιοπρεπή (πρόεδρος της βουλής ήταν ο αείμνηστος Νανάς Τσαλδάρης). Είχα πάει στο Στρασβούργο, στο νέο κτίριο που λειτουργούσε αποκλειστικά εκεί (τότε) το ευρωκοινοβούλιο. Πήρα την ιδέα του πως δουλεύουν οι δημοσιογράφοι εκεί, τι μέσα τους διατίθενται κλπ και με την συμβολή της Ντόρας(στην «Ε») λειτουργούν έκτοτε οι δυο αίθουσες των κοινοβουλευτικών συντακτών(απλά αντί για μέταλλο και γυαλί, επιλέχθηκε το ξύλο για να "ταιριάζει στο δικό μας κοινοβούλιο"- που ήταν πρώην ανάκτορα με "βαρύ ντεκόρ"). Οι αίθουσες παραδόθηκαν επι προεδρίας Α.Κακλαμάνη, που βοήθησε να ολοκληρωθούν σωστά...- Και δική μου ιδέα και πρωτοβουλία ήταν να αποκτήσουν δωρεάν όλοι οι κοινοβουλευτικοί συντάκτες απο ενα κινητό τηλέφωνο και ενα φορητό υπολογιστή, σε εποχές που ήταν "εξωτικά φρούτα"(και τα δυο). Και επίσης είχα πείσει τον Α.Κακλαμάνη ως πρόεδρο της βουλής, να καθιερώσει τις δημοσιογραφικές αποστολές μαζί με τις κοινοβουλευτικές(άλλη φορά θα πω τη σκοπιμότητα και χρησιμότητα της εισήγησης εκείνης που έγινε αποδεκτή, λειτούργησε απο ο,τι έμαθα πολύ λάθος και τελικά καταργήθηκε νομίζω - γιατί και μια σωστή ιδέα ή πρόταση εαν εφαρμοστεί λάθος, μπορεί να αποβεί καταστροφική). συνέχεια »

(Στις Βρυξέλλες αυτόν τον καιρό ανακαινίζουν, δεν κατεδαφίζουν). Ο Αντόνιο Γκράμσι (γεννήθηκε στην κωμόπολη Άλες στη Σαρδηνία στις 23 Ιανουαρίου 1891 και πέθανε στη Ρώμη, 27 Απριλίου 1937) , πέθανε (46 χρονών απο φυματίωση και αρρώστια του μυελού των οστών του) στις φυλακές και έγινε κι αυτός "χάρτινος ήρωας" στη συνέχεια, γιατί απο τη Σαρδηνία που ξεκίνησε για το Τορίνο στις αρχές του 20ου αιώνα(κάπου το 1910) βίωσε τη "βιομηχανική επανάσταση" και τη δημιουργία των "εργατικών συνδικάτων" ως "μαθητής του Μάρξ, του Εγκελς, του Μπακούνιν κ.α.". Αποκόπηκε απο το σοσιαλιστικό κόμμα και ίδρυσε το Κομμουνιστικό Κόμμα Ιταλίας(στις 21 Ιανουαρίου 1921). Γιατί δεν πίστευε στη συνεργασία με τις "αστικές δυνάμεις" αλλά στην ανατροπή τους. Το να ζει κανείς κάπου στο 1915-1920 με εκείνες τις προσλαμβάνουσες παραστάσεις, όλα αυτά φάνταζαν "φυσιολογικά". Στην Ελλάδα, εκείνη την εποχή μεγαλουργούσε ο εθνάρχης Ελευθέριος Βενιζέλος που δημιουργούσε την Ελλάδα των δύο ηπείρων και των πέντε θαλασσών (και μόνο επειδή υπήρξαν εσωτερικοί εφιάλτες και ενα παντελώς ανωριμο "πολιτικό προσωπικό" φτάσαμε στην ήττα του 1922 και τη Μικρασιατική καταστροφή με τη συνθήκη ήττας της Λωζάννης). Στην πρωτεύουσα της "γραφειοκρατίας της Ε.Ε." συζητούνται πολλά και με ένταση. Αυτό που έχει σημασία είναι όμως, οτι "κρατάμε ό,τι είναι χρήσιμο, το αναστηλώνουμε και δημιουργούμε πιο γερά θεμέλια για το αύριο". συνέχεια »

Τ' αγνά μας εθνικόπουλα, ορκισμένα
τον άγιον όρκο των αρχαίων εφήβων,
γράφουν στην πλάκα των τουφεκισμένων
από τους Γερμανούς: «Καλά σας κάναν!»


Μισόν αιώνα πάλευα κι απάνου για λευτεριά δικιά μου και των άλλων, κι όλο πιότερο μ' έπνιγεν ο βρόχος, κι οι γενναίοι, που με πνίγανε, πιο δούλοι.

Mε μπούκωναν μωρό «Μεγάλη Ιδέα»
κρύβοντάς μου τον πιο αιμοβόρο οχτρό μου:
να' μαι του ξένου ο πάτος, να μισώ
και να καταφρονώ τ' ανόσιο πλήθος.
Τα σκολειά μου τα κλείνανε τα μάτια.
Μου τ' άνοιγαν η ζούγκλα των Ολίγων
και τα «καταραμένα» τα βιβλία.
Κι ολάνοιχτ' απομείναν ως το τέλος.

...στο δέκατο όγδοο από τα Επιγράμματα, διαβάζουμε:

Με πάθος την αλήθεια φανερώνω,
μα ποιος μ' ακούει; Κάτι άγουρα παιδιά.

Και τούτη τη φορά τ' άγουρα παιδιά θα συνεχίσουν μοναχά τους το τραγούδι του ποιητή μας;

1979, Κώστας Βάρναλης, Οργή Λαού
συνέχεια »

Το πρόβλημα είναι οτι η ανα-προσαρμογή στόχων,προτεραιοτήτων και αναγκών σε ενα διεθνές,παγκοσμιοποιημένο περιβάλλον στο οποίο δημιουργείται το νεο υπερ-εθνος και στο οποίο πρώτο κυρίαρχο και καθοριστικό ρόλο παίζουν "οι επιχειρήσεις" και οχι τα κράτη με την έννοια που τα ξέραμε εδω και 200 χρόνια, εμεις έχουμε ενα τσούρμο ανεπάγγελτους (ας πούμε πολιτικούς) "παλαιάς κοπής και αντίληψης" που είναι εξαιρετικά δύσκολο, ακόμη κι αν είναι καλής προαίρεσης, να ανταποκριθούν στα κελεύσματα της νεας εποχής. Απαιτούνται γνώσεις,εμπειρία,οξυδέρκεια,τεράστιες αντοχές και φυσική κατάσταση βέβαια,πνευματικό και νοητικό επίπεδο υψηλότατο, παιδεία κ.α. Ευτυχώς, οι συνεργασίες θα φέρουν καινούρια πρόσωπα και δυνάμεις σε νέες συνθέσεις... συνέχεια »

Όλοι στο Δημοτικό Σχολείο, έχουμε γράψει έκθεση με θέμα "Τι είναι η Πατρίδα μας;". Σήμερα, που η Πατρίδα μας, δέχεται ενα ανηλεές σφυροκόπημα σε πόλεμο "νέου τύπου", οικονομικού πολέμου, ποια μπορεί να είναι η απάντηση; Απέναντι μας δεν εχουμε οπλοπολυβόλα,κανόνια και σφαίρες, αλλά την "αόρατη μαζική εκέλεση" ολόκληρων επαγγελματικών και κοινωνικών τάξεων. Ενα νέο "Αουσβιτς" υπερ-συγχρονου, λαμπερού "τύπου". Κι ενω εμεις δίναμε τα ωραία μας λεφτά (μέχρι ΚΑΙ ΣΗΜΕΡΑ) για να αγράσουμε φρεγάτες, αεροπλάνα,τανκς,σφαίρες κλπ ο εχθρός είναι άτρωτος ΣΕ ΟΛΑ ΑΥΤΑ. Και οχι μόνο αυτό, αλλα ακριβώς κάθε ευρώ που δίνουμε για να αγοράσουμε ΑΥΤΑ τα όπλα, τον ενισχύει και αποδυναμώνει εμας! Αυτό που εμείς νομίζουμε ΑΜΥΝΑ είναι η μεγαλύτερη απειλή και "κερκόπορτα" εναντίον μας! Γιατί ο πόλεμος "στο δικό μας επίπεδο" δεν είναι σαν της...Λιβύης,της Συρίας ή του Αφγανιστάν. Το πρόβλημα είναι οτι εξαιρετικά αργά καταλάβαμε οτι είμαστε σε εμπόλεμη κατασταση και εξαιρετικά αργά συνειδητοποιούμε τι πρέπει να κάνουμε, με ποιούς και προς ποια κατεύθυνση. Πολλοί ακόμη κινούνται στη Νιρβάνα προηγούμενων δεκαετιών ή συνηθειών (πολιτικοί κυρίως....ανεπάγγελτοι και άχρηστοι επι της ουσίας). Τι είναι λοιπόν σήμερα "η πατρίδα μας"; συνέχεια »

Σε εποχές όπως αυτή που ζούμε, ο Αριστοφάνης θα ήταν εξαιρετικά χρήσιμος...(εννοώ στο μέγεθος της σοφίας και ουσίας αλλά σύγχρονος...- οχι αναμασήματα και ανόητοι εξυπνακιδισμοί). Είχαμε (ως λαος) ανάγκη απο...αέρα δημοκρατίας και ελευθερίας και τελικά το "μπαχαλοποιήσαμε" σε σημείο διάλυσης το πράγμα...Και άντε να το συμ-μαζέψεις... συνέχεια »

(άλλο ενα στιγμιότυπο με ιστορική αξία και σημασία, που έριξα σήμερα μια ματιά) - Η Ελλάδα σήμερα μοιάζει σαν βάρκα στο χείλος του καταρράκτη του Νιαγάρα. Επομένως πολιτικές, πράξεις, προσεγγίσεις και συμπεριφορές που "βάζουν τα χέρια μας στα μάτια μας να τα βγάλουν" (σαν αφιονισμένα τάγματα του Obus dei) δεν έχουν καμμία θέση και δεν θα πρέπει να έχουν την παραμικρή σχέση με την Ελλάδα. Ολοι λέμε και παραδεχόμαστε οτι είμαστε σε "οικονομικό πόλεμο" (χειρότερο και απο τον...πραγματικό που καταλαβαίνουν ορισμένοι), αλλά οι συμπεριφορές και νοοτροπίες (πολλών) είναι των "συφοριασμένων". Μουχλιασμένες, οξειδωμένες απο το χρόνο, απο ανθρώπους που δεν θα έπρεπε να έχουν την παραμικρή θέση στο κάδρο της πολιτικής. Απο "νέους ανθρώπους" θαρρείς και τους έβγαλες απο την ναφθαλίνη των...ζόμπι. Απο δήθεν "επαναστάτες" του...φραπέ και του...καναπέ. Ακόμη και η (δήθεν) νεανική οργή ορισμένων, σου προκαλεί θυμηδία και μελαγχολία. Χάλασε κι αυτό...(γιατί δεν έχει περιεχόμενο και είναι τηλε- και κομματο - κατευθυνόμενη). Οπως μου έλεγε και ο φίλος Δημήτρης, ισως είναι προτιμότερο τελικά το...χάος, η διάλυση και η καταστροφή των πάντων, μπας και μετά, καταφέρουμε, μέσα απο τα ερείπια και τα συντρίμμια και ξαναστήσουμε ενα αξιοπρεπές κράτος και μια κοινωνία στοιχειωδώς σοβαρή. Μήπως τελικά είναι προτιμότερο να αφήσουμε να διαλυθεί αυτό το απίστευτο...καρακιτσαριό που λέμε κράτος και ελληνική κοινωνία, και ξαναπιάσουμε τα πάντα απο την αρχή (όπως μετά απο μια εθνική καταστροφή). Γιατί το σάπιο, το μίζερο, το διεφθαρμένο, το αστοιχείωτο, το αγράμματο, το αναχρονιστικό αντιστέκεται με νύχια και με δόντια φορώντας ό,τι προβιά και μάσκα του κατέβει μπροστά του...- Αλλά απο την άλλη λες, θα χαθεί πολύς χρόνος (και όχι μόνο). Ας προσπαθήσουμε ανάμεσα σε όλα αυτά...Αξίζει άραγε; συνέχεια »

(Θέμα απο πίνακα που βρίσκεται σε χώρο που επισκέφθηκα σήμερα - το μεγάλο ψάρι τρώει το μικρό, απο το χέρι του Δ.Μυταρά) - Η δημοσιογραφία του "τίποτα" και των "πιράνχας" ποτέ δεν με συγκίνησε, ποτέ δεν την υπηρέτησα και πάντοτε βρέθηκα απέναντι της. Η φτηνή δημοσιογραφία του "κιτρινισμού" και του "εντυπωσιασμού" που αναδεικνύει το έλασσον και αποκρύπτει το μείζον, πάντοτε μου προκαλούσε εμετικές διαθέσεις απέχθειας. Η δημοσιογραφία που απομονώνει ένα "στιγμιότυπο" το μεγεθύνει και το πουλάει ξεφωνίζοντας σαν "κυρα-κατίνα" με άφηνε παγερό αδιάφορο. Ολα αυτά είναι τόσο ρηχά και φτηνιάρικα, για να "αξίζει" να χαλάς ενέργεια, διάθεση, χώρο, χρόνο και εργατοώρες που τα άφησα χρόνια τώρα για τους...επαγγελματίες του είδους (που συνήθως πλέουν σε άλλα νερά...). Φυσικά, γίνομαι κι εγώ - θέλοντας και μη - γνώστης όλων των διαλαμβανομένων "επεισοδίων" κάθε είδους, που βαφτίζεται στη χώρα μας "δημοσιογραφία". Μαζί φυσικά με την αλητεία του "χώρου".Υπάρχει μια παροιμία που λέει "αμα μπλεχτείς με τα πίτουρα, θα σε φάνε και οι κότες", αλλά το θέμα είναι οτι και τα..πίτουρα και οι κότες έχουν την "αποστολή τους". Τι δουλειά έχουν και τα μεν και οι δε με τη...δημοσιογραφία; συνέχεια »

Αυτές τις ημέρες βρέθηκα στο Λονδίνο. Οι καιροί είναι δύσκολοι(θα έλεγα "καιροί πολέμου"). Αυτό που αντιλαμβάνομαι (απο) παντού, είναι οτι κάναμε τόσα πολλά και μεγάλα και διαρκείας λάθη ως κράτος και "πολιτικό-δημοσιογραφικό σύστημα", που η κρίση μπορεί (τελικά), υπο ορισμένους όρους και προϋποθέσεις(και πολύ τύχη) να καταλήξει σε...ευκαιρία(αναδιοργάνωσης και ανασύνταξης). Τις επόμενες ημέρες θα γράψω μερικές σκέψεις επάνω σε όλα αυτά... συνέχεια »

Εμένα μ' αρέσουν αυτά τα παιδιά - από μια γειτονιά της Αθήνας εν έτη 2011. Που μαθαίνουν να τραγουδάνε τα παραδοσιακά μας τραγούδια και να τα χορεύουν, φορώντας (γι αυτό το λόγο) τις παραδοσιακές μας στολές. Γιατί οι μνήμες πρέπει να είναι ζώσα πραγματικότητα και προοπτική. Οχι μουσειακό είδος για μνημόσυνο. Πάρα πολλά νέα παιδιά ανακαλύπτουν την διαχρονική ελληνικότητα, τις αρχές και αξίες που έχουν νόημα και για το σήμερα, το αύριο...Κι αυτό είναι σπουδαίο(δεν είναι "όλοι" μπαχαλάκηδες,πρεζάκηδες ή υποψήφιοι ηλίθιοι - ούτε τα πρότυπα της ελληνικής τηλεόρασης). συνέχεια »

(Στα ουζάδικα της αγοράς στη Θεσσαλονίκη, εκει στην Αριστοτέλους) - Βέβαια αυτός ο χειμώνας προβλέπεται καθοριστικός για πολλά απο όσα θα ακολουθήσουν τα επόμενα χρόνια. Οι θεοί της Ελλάδας, οι φίλοι και εχθροί, οι δυσκολίες αλλά και το...φιλότιμο μαζί με σκληρή δουλειά - με ρακί και καλό ελληνικό κρασί - θα μας βγάλουν "στο ξέφωτο".

Το κακό είναι, οτι τα έχουμε κάνει όλα τόσο μαντάρα στα οργανωτικά του κράτους, τόσα χρόνια, αποκτήσαμε κακές έξεις και άντε να ανακρούσεις πρύμνα για να αλλάξει το πλοίο πορεία...
συνέχεια »

(Εργο απο κάτι που είδα στις Βρυξέλλες - άνθρωποι "κρεμασμένοι" στον...αέρα - θα μπορούσε κανείς να μιλήσει για...μαριονέτες ή για όνειρα και ζωές "στον αέρα". Φορώντας διάφορα ρούχα, καλά, μέτρια, πυτζάμες ή φόρμες....ενα πλήθος που είναι απλώς ...κρεμασμένο "στα μανταλάκια"). Μ' αρέσει να ανακαλύπτω και τις "σκοτεινές γωνιές - προοπτικές" του Καλλιτέχνη, πέρα απο το έργο του, αυτό καθαυτό(σαν μια μετατεχνική προσέγγιση). Και να το αποδίδω με τον δικό μου τρόπο, απο εκεί και μετά...(στην ουσία να το χρησιμοποιώ ως υλικό...). συνέχεια »

(Και η...ελληνική γειτονιά στις Βρυξέλλες - Με Πλάκα, Μύκονο και τα συναφή - γύρο,σουβλάκι,τζατζίκι κλπ - τα είπαμε και με τα πατριωτάκια). Αυτό που έχει σημασία αυτόν τον καιρό είναι η απολύτως συντεταγμένη, σοβαρή πορεία, με φώτα πορείας (και ομίχλης) και με κλειστά τα αυτιά στις σειρήνες. Οι Ερινύες, ας κάνουν το έργο τους μαζί με τη Σκύλλα και τη Χάρυβδη εκει που πρέπει...Εμεις, στο ρόλο του Οδυσσέα...(σταθερά), στο δρόμο για την Ιθάκη. συνέχεια »

(Στις Βρυξέλλες ως γνωστόν, σήμα κατατεθέν, είναι το γυμνό αγοράκι που στο ενα χέρι του κρατάει την τσουτσούνα του και κάνει τσίσα του και στο άλλο τρώει την...βάφλα του - πόσες άραγε είναι οι βασικές ανάγκες του ανθρώπινου σώματος; - η πινακίδα στο μαγαζί λέει οτι λειτουργεί αδιαλείπτως απο το 1867!!). Στην πρωτεύουσα της Ε.Ε. η ζωή έχει άλλους...φυσιολογικούς ρυθμούς.Ο οικονομικός πόλεμος που μαίνεται γύρω μας, εκεί παίρνει "σάρκα και οστά" μέσα στις μεγάλες αίθουσες των "γραφείων" και "διοικητηρίων". Στα "στρατηγεία" των παρατάξεων. Το ζητούμενο πλέον είναι "οι βασικές ανάγκες"... συνέχεια »

(Περπατώντας πριν μερικές ημέρες στις Βρυξέλλες - δείτε πίσω τα παιδιά που βγάζουν μια αναμνηστική φωτογραφία και είναι μαθητές, πόσο οργανωμένα,ήρεμα,δροσερά,αισιόδοξα δείχνουν και προφανώς είναι...). Αυτό που μας λείπει εμας, σε αυτή τη χώρα, είναι οτι πρέπει να ξεφύγουμε απο το "πρότυπο του καραγκιόζη"(όπως μου έλεγε χθες πολύ εύστοχα και το ανέλυε, ο Φώτης - πολύπειρος όσο ελάχιστοι στην Ελλάδα, λόγω και της διαδρομής του...). Ο "καραγκιόζης"(τύπος της...ανατολής που θέλει να ανήκει στη δύση) που "ρίχνει σφαλιάρες" στο "κολητήρι"(τον πιο...κάτω απο αυτόν) αλλά προσκυνάει τον...πολυχρονεμένο βεζύρη, που είναι λαμόγιο και ψωμοζήτουλας, αλλά θέλει να ανήκει "σε μεγάλες αυλές" κλπ κλπ. Και μου έλεγε: "Ο Γιώργος θα έπρεπε να έρθει ως πρωθυπουργός μετά απο 30 χρόνια όταν τα σημερινά παιδιά θα είναι ενήλικες....οι σημερινοί ενήλικες στην Ελλάδα θα έπρεπε με νόμο να...αποσυρθούν. Δεν ξέρουν, δεν καταλαβαίνουν, έχουν τη νοοτροπία άλλων εποχών και καταστάσεων και είναι πεισματικά γεροντάκια γαντζωμένα στο χθες...". Το μέλλον, είναι τα παιδιά μας (πάντα). συνέχεια »

Προσωπικά - όπως δείχνει και το συγκεκριμένο στιγμιότυπο - την 28η Οκτωβρίου 2011, απόλαυσα την "εορταστική μαθητική παρέλαση"(έκανε και...ψυχρούλα). Κάποια στιγμή πληροφορήθηκα τα...καθέκαστα που γινόντουσαν αλλού (που ντροπιάζουν όλους). Μετά, βρέθηκα σε μια ψαροταβέρνα. εντύπωση μου έκανε, παρότι σε συνοικία και απόμερη οτι ήταν, ασφυκτικά γεμάτη και οι τιμές της εξαιρετικά...αλμυρές!

Στην σημερινή Ελλάδα, ισχύουν όλα. Το βέβαιο - απο ό,τι βλέπω κι εγώ και όλοι νομίζω - είναι οτι κανείς δεν θέλει περιπέτειες(κανενός είδους) και οτι όλοι απλά περιμένουν να περάσει "η μπόρα".
συνέχεια »

»Επιστροφή στο i-Reporter