»Επιστροφή στο i-Reporter

Νομίζω κανένας δεν είναι σε θέση να πει "πως θα βγει αυτός ο χειμώνας, με τόσους φόρους, ακρίβεια,ανεργία,άδειες τσέπες,μισαλλοδοξία,αδικία,κοροϊδια,ανέχεια...". Και με τις πληροφοριες να σπέρνουν τον τρόμο και τον φόβο...Το βέβαιο είναι οτι ΑΝ επιβιώσουμε συντεταγμένα, το αύριο θα είναι πολύ καλλύτερο απο το χθες...Αν... συνέχεια »

(Ενα βράδυ στο Πεκίνο, κάτω απο δυο εμβληματικές διεθνείς φυσιογνωμίες παλιότερων εποχών, που έδωσαν πολλές μάχες για να ζήσουν οι λαοί τους καλύτερα - άσχετα με το αποτέλεσμα). Είναι αλήθεια, οτι η πολιτική «φόροι, φόροι, φόροι,φόροι...ανεργία, ανεργία, ανεργία,ανεργία...φόροι στους έντιμους,ελέγχους στους έντιμους,φόροι στους τίμιους,έλεγχους σε όσους δηλώνουν ό,τι έχουν...» ΔΕΝ βγαινει. Και οχι απλά δεν βγαίνει, αλλά εγκυμονεί και σοβαρούς κινδύνους. Και μπορεί το πρόβλημα να είναι στα αστικά κέντρα (κυρίως) αλλά και πάλι το μείγμα είναι εκρηκτικό. Αυτός ο χειμώνας ΔΕΝ βγαίνει, έτσι. Στέγνωσαν όλα...μαζί και η υπομονή. συνέχεια »

Φέτος την Ανοιξη, φωτογράφισα αυτόν τον πίνακα σε κάποιο κτίριο στο Πεκίνο, στην Κίνα. Το καράβι βουλιάζει μέσα στην τρικυμία και οι σωστικές βάρκες με όσους μπήκαν μέσα ξανοίγονται στα μανιασμένα κύματα, με την ελπίδα οι επιβάτες τους να δια-σωθούν. Όταν το μεγάλο καράβι βουλιάζει, έχουν ελπίδα οι...βάρκες; Είναι αυτό που λέμε "η ελπίδα πεθαίνει τελευταία". Κανείς δεν περίμενε - είναι η αλήθεια - οτι θα έπρεπε να βρεθούμε στη μοίρα των ναυαγών....Και αντε καλά το καράβι βουλιάζει, οι βάρκες γέμισαν, ακτή υπάρχει; συνέχεια »

(το κείμενο δίπλα έχει γραφεί απο το εθνάρχη μας Ελευθέριο Βενιζέλο...) - Ο Θουκυδίδης, ήταν απο τη Θράκη - και φυσικά έζησε και (μεγαλούργησε) στην Αθήνα. Και είναι ο θεμελιωτής ΟΛΗΣ της επιστήμης της Ιστορίας (και της διδαχής της πολιτικής ιστορίας). Και ο βασιληας της θράκης συγκατένευσε στον αθηναίο στρατηγό Μιλτιάδη, τον θριαμβευτή της νίκης του Μαραθώνα, να παντρευτει την κόρη του, θρακιώτισα,Ηγησιπόλη. Η συμβολή της Θράκης και των Θρακιωτών στα ελληνικά δρώμενα, έρχεται "απο πολύ μακρυά και πάει πολύ μακρυά...". - Βέβαια όταν έχασε τη μάχη της Αμφίπολης, απο τον Σπαρτιάτη Βρασίδα, ενω ήταν Αθηναιος στρατηγός επιφορτισμένος να μην αφήσει τη θράκη στους...σπαρτιάτες, τον ειπαν προδότη και τον καταδίκασαν σε θάνατο με αποτέλεσμα να αυτοεξοριστεί στη Θράκη και να γράψει την...ιστορία του - το 403 πΧ ανακλήθηκε η ποινή του, πήγε στην Αθήνα είδε τα μαύρα χάλια της και έφυγε για τη Θράκη - ως συνήθως αυτα, είναι "ψωμοτύρι" απο αρχαιοτάτων χρόνων στην Ελλάδα(κατηγορίες περι προδοσίας, αλληλοσπαραγμοί, φυλακισεις,εξορίες κ.α.). συνέχεια »

Βρέθηκα σήμερα στα γραφεία ενος υπουργείου και ενος δημόσιου οργανισμού. Τα όσα άκουσα και...αντίκρυσα ήταν πραγματικά συγκλονιστικά - ανατριχιαστικά για το ΤΙ βιώνουν σήμερα οι έλληνες εργαζόμενοι (οχι βέβαια οτι περίμενα σήμερα να το δω...απλά ήταν τόσος ο τρόμος, η αγωνία, η απόγνωση, η οργή...πλέον ξεχειλίζουν...δεν μπορούν καν να συγκρατηθούν...). Απο την άλλη, ΑΥΤΟ το κράτος που φτιάξαμε, ΑΥΤΗ τη νοοτροπία που δομήσαμε, ΑΥΤΕΣ οι σχέσεις που μας διέπουν, ΑΥΤΑ τα μυαλά που κουβαλάμε ΠΟΛΛΟΙ απο εμας, ΔΕΝ πάνε άλλο. Είναι η μεγάλη ΕΥΚΑΙΡΙΑ οχι να χτίσουμε επάνω στο "χθες" αλλά να ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΣΟΥΜΕ ενα νεο κράτος, μια νεα κοινωνία, μια νεα Ελλάδα. Το στοίχημα είναι ΟΜΩΣ: Με αξιοπρέπεια και με ΟΛΟΥΣ μαζί. ΕΑΝ διασφαλίσουμε και τα δυο αυτά, και πετύχουμε την μεγάλη αλλαγή της Ελλάδας, τότε ασφαλώς ΑΥΤΗ η εποχή, θα γραφτεί με "χρυσά γράμματα" στην ιστορία μας. Γιατί θα είναι όντως ενας "ηράκλειος άθλος". συνέχεια »

Ομολογώ οτι αυτή η εποχή,δύσκολα θα μπορούσε να συγκριθεί με άλλη...Φαντάζομαι, εκτός όλων των άλλων, οτι έχει και μια "διδακτική - ψυχολογική" προσέγγιση. Αν εξαιρέσουμε τα ψυχοφάρμακα, τα αντικαταθλιπτικά, τις ασθένειες, τις νευρώσεις και ψυχώσεις, τις αϋπνίες, το σπαράλιασμα των νεύρων, την επίδειξη ψυχραιμία "βούδα", την απάθεια πλέον σε βαθμό "φυλακισμένου", την έκρηξη βίας όπου και όπως μπορεί ο καθένας ανέξοδα ενδεχομένως κλπ κλπ μοιάζουμε όλοι "σαν απο άλλον πλανήτη"(και εμφανισιακά). Δοκιμάζονται αντοχές, σχέσεις, εσωτερικές αναζητήσεις και όρια...Ναι, γενικά η λέξη που τα περικλείει όλα, αυτη την εποχή, είναι η λέξη "Ορια". Limit or No Limit. Ποιά είναι τα όρια μας; Ατομικά, συλλογικά, κοινωνικά...Και πόσο μπορούμε να τα "τεστάρουμε"; Τι αντοχές και ανοχές υπάρχουν; Απο την απάντηση, εξαρτάται η συνέχεια (μας)... συνέχεια »

Όπως έλεγε παλιότερα και ένα τραγούδι (σε παράφραση εδώ) "άμα βγει κι αυτός ο χειμώνας, για άλλα τριάντα χρόνια...καθαρίσαμε". Το ερώτημα είναι: Πως θα βγει αυτός ο χειμώνας; Ισως θα είναι ο πιο δύσκολος των τελευταίων 40 χρόνων...Οι θεοί της Ελλάδας (όσοι και όποιοι κι αν είναι) ας βάλουν το χέρι τους...Μαζί με τα δικά μας, δηλαδή...Να αντέξουμε... συνέχεια »

Στη χώρα μας, είναι one way ticket. Και ας ελπίσουμε η πτήση - με σβησμενα φώτα, πάνω απο την καταιγίδα - να έχει "αίσιο τέλος". Βεβαια το DNA της φυλής, δείχνει οτι όσο πιο δύσκολα και ζόρικα μας βάζουν "οι απέναντι" τόσο πιο...κακοί γινόμαστε - και ως γνωστόν "η εκδίκηση είναι ενα πιάτο που τρώγεται κρύο". Αυτός ο τόπος γνώρισε κάθε είδους κατακτητή και επίδοξο εξουσιαστή. Το αποτέλεσμα στα κιτάπια της ιστορίας ποιο είναι; Νάδα. Ζήροου.Μηδέν. Η Ελλάδα, λόγω και της γεωγραφικής της θέσης στον πλανήτη, θα έπρεπε να είναι ο παράδεισος των διακοπών, της απόλαυσης, της ηρεμίας, της γαλήνης, της ηρεμίας...προστατευμένος χώρος απο όλους...(με βούλα του ΟΗΕ). Κάτι σαν...άβατο και ιερό των ιερών...Ας ελπίσουμε, αυτό να συμβεί γρήγορα.... συνέχεια »

Αυτές οι εποχές δοκιμάζουν αντοχές, σχέσεις, δυνατότητες, προοπτικές, παρελθόν, παρόν και μέλλον...Οταν καλείσαι να ζήσεις σε "ιστορικές εποχές", όταν αλλάζει σελίδα ολόκληρη η χώρα που ζεις, είναι διαφορετικά απο άλλες εποχές...Για παράδειγμα στη Λιβύη κατέρρευσε ενα καθεστώς που είχε οικοδομηθεί "ισλαμικά-στρατιωτικά" απο το 1969. Τώρα πνέει τα λοίσθια μέσα σε αίμα, πόνο και δάκρυα...(και μίσος). Θα χρειαστεί καιρός για να ανατείλει το αύριο. Πολλές φορές δεν μπορείς να ξεχωρίσεις την αλήθεια απο το ψέμμα ή την προπαγάνδα. Πολύ περισσότερο που οι φορείς της ενημέρωσης, έχασαν το δρόμο της αποστολής τους ή απλώς "αιχμαλωτίστηκαν" ή παραδόθηκαν ή προδόθηκαν...Δύσκολοι καιροί, γεμάτοι ευκαιρίες....(που εγκυμονούν σοβαρούς κινδύνους και επικίνδυνες προκλήσεις, γεμάτες υποσχέσεις "προς κάθε κατεύθυνση"...). συνέχεια »

Η εποχή αυτή που ζούμε, (κατα το πλείστον) είναι άχαρη (όπως το γλυκό χωρίς ζάχαρη ή μέλι). Το γιατί, φαντάζομαι ο καθένας μπορεί να το απαντήσει, για τον εαυτό του (και φαντάζομαι, ελάχιστοι και ελάχιστες θα διαφωνήσουν - απο όσους και όσες μιλάνε ελληνικά).Ακρίβυνε και η ταβέρνα με το κρασί και τη ρακί...Αλλά εις πείσμα όλων, εμείς συνεχίζουμε...(άλλωστε ως γνωστόν, η Ελλάδα ποτέ, δεν πεθαίνει. Μόνο οι Έλληνες...). συνέχεια »

Όταν ο κ. Κ. άκουσε ότι οι παλιοί μαθητές του τον επαινούσαν, είπε: Ενώ οι μαθητές ξέχασαν από καιρό τα λάθη του δασκάλου, αυτός ακόμα τα θυμάται *** Όταν κανείς κρίνει μόνο από τον εαυτό του δεν μπορεί ποτέ να πιστέψει ότι κάνει λάθη, γι αυτό και δεν προκόβει. Είναι λοιπόν απαραίτητο να σκέφτεται αυτούς που θα συνεχίσουν τη δουλειά του. Μονάχα έτσι εμποδίζει κανείς κάτι να φτάσει στο τέλος του *** Ο κ. Κ. γνώριζε λίγο τους ανθρώπους. Έλεγε: Χρειάζεται να γνωρίζεις τους ανθρώπους μονάχα εκεί όπου υπάρχει εκμετάλλευση. Σκέφτομαι σημαίνει αλλάζω. Όταν σκέφτομαι κάποιον τον αλλάζω, έχω σχεδόν την εντύπωση ότι δεν είναι έτσι όπως είναι, αλλά ότι ήταν έτσι όταν εγώ πρωτάρχισα να τον σκέφτομαι *** Στον κ. Κ., το στοχαστή, πήγε ο μαθητής Τιφ και του είπε: Θέλω να μάθω την αλήθεια. Ποιαν αλήθεια; Θέλεις να μάθεις την αλήθεια για το εμπόριο των ψαριών; Ή μήπως θέλεις να μάθεις την αλήθεια για το φορολογικό σύστημα; Αν μαθαίνοντας την αλήθεια για το εμπόριο των ψαριών πάψεις να πληρώνεις ακριβά τα ψάρια τους, τότε δε θα σου πουν ποτέ την αλήθεια, είπε ο κ. Κ. *** Επειδή όμως δεν είναι και στόχος της στάσης, δεν μπορεί να παρακινήσει κανένα στο να μιμείται τη στάση. Εσείς δεν τρώτε όπως εγώ. Αν όμως φάτε με το δικό μου τρόπο θα σας ωφελήσει.
Αυτό που λέω τώρα: ότι οι πράξεις ξεκινάνε από τη στάση, ίσως ναναι έτσι. Για να γίνει όμως έτσι πρέπει πρώτα να βάλετε σε τάξη τις ανάγκες. Συχνά, είπε ο στοχαστής, βλέπω ότι έχω τη στάση του πατέρα μου. Ποτέ όμως δεν κάνω τις ίδιες πράξεις με τον πατέρα μου. Γιατί ενεργώ διαφορετικά; Γιατί οι ανάγκες είναι διαφορετικές. Βλέπω όμως ότι η στάση κρατάει περισσότερο από τον τρόπο δράσης: αντιστέκεται στις ανάγκες. Είναι μερικοί άνθρωποι που δεν μπορούν να ενεργήσουν παρά μονάχα μ’ έναν τρόπο αν δεν θέλουν να χάσουν την αξιοπρέπειά τους. Γιαυτό, επειδή δεν μπορούν να συμβαδίσουν με τις ανάγκες χάνονται εύκολα. Μα εκείνος που έχει μια δική του στάση μπορεί να κάνει πολλά δίχως να χάσει την αξιοπρέπειά του.
συνέχεια »

Αν οι καρχαρίες ήταν άνθρωποι, ρώτησε τον κ.Κ η κορούλα της οικονόμας του, θα φέρονταν τότε πιο καλά στα μικρά ψαράκια; Σίγουρα, αποκρίθηκε εκείνος. Αν οι καρχαρίες ήταν άνθρωποι, θα έχτιζαν για τα μικρά ψαράκια στη θάλασσα τεράστια κλουβιά και θα έβαζαν μέσα διάφορες τροφές, φυτά καθώς και ζωντανά. Θα φρόντιζαν τα κλουβιά να 'χουν πάντα καθαρό νερό και γενικά θα τα εφοδίαζαν με διάφορες εγκαταστάσεις υγιεινής. Όταν λόγου χάρη ένα ψαράκι τραυμάτιζε την ουρά του, οι καρχαρίες θα του έβαζαν αμέσως έναν επίδεσμο μην τυχόν και ψοφήσει πριν την ώρα του.
Έπειτα, για να μην μελαγχολούν τα ψαράκια, θα οργάνωναν κατά διαστήματα στη θάλασσα μεγάλες γιορτές, γιατί τα κεφάτα ψαράκια είναι πιο νόστιμα από τα θλιμμένα. Τούτα τα μεγάλα κλουβιά θα είχαν βέβαια και τα σχολειά τους. Εκεί τα ψαράκια θα μάθαιναν να κολυμπάνε στο στόμα του καρχαρία. Θα έπρεπε λογουχάρη να μάθουν γεωγραφία, για να μπορούν να βρίσκουν τους μεγάλους καρχαρίες, όταν αυτοί κάπου τεμπελιάζουν. Βέβαια, το σπουδαιότερο θα ήταν η ηθική διάπλαση των μικρών ψαριών. Θα τους μάθαιναν ότι για ένα ψαράκι δεν υπάρχει μεγαλύτερη και ωραιότερη αρετή από το να θυσιάζεται πρόθυμα κι ότι τα ψαράκια θα έπρεπε να πιστεύουν τυφλά στους καρχαρίες, προπαντός όταν αυτοί τους λένε ότι θα φροντίσουν για ένα ωραίο μέλλον. Θα έδιναν στα ψαράκια να καταλάβουν πως αυτό το ωραίο μέλλον τότε μόνο θα είναι εξασφαλισμένο, όταν εκείνα μάθουν να υπακούνε. Τα ψαράκια θα έπρεπε να φυλάγονται από κάθε λογής ταπεινές, εγωιστικές και μαρξιστικές διαθέσεις, κι αν τύχαινε κανένα από δαύτα να φανερώσει τέτοιες αδυναμίες, τα άλλα τα ψαράκια θα έπρεπε να τα αναφέρουν αμέσως στους καρχαρίες.

Αν οι καρχαρίες ήταν άνθρωποι, θα έκαναν βέβαια αναμεταξύ τους και διάφορους πολέμους, για να κυριέψουν ξένα κλουβιά και ξένα ψαράκια. Στους πολέμους αυτούς ο κάθε καρχαρίας θα πολεμούσε με τα δικά του ψαράκια. Θα μάθαιναν τα ψαράκια ότι ανάμεσα σ' αυτά και τα ψαράκια των άλλων καρχαριών υπάρχει τεράστια διαφορά. Τα ψαράκια θα τους έλεγαν, είναι ως γνωστό βουβά, σωπαίνουν ωστόσο σε όλότελα διαφορετικές γλώσσς, γι' αυτό και είναι αδύνατο να καταλάβει το ένα τ' άλλο. Σε κάθε ψαράκι που θα σκότωνε μερικά εχθρικά ψαράκια που σωπαίνουν σ' άλλη γλώσσα, θα καρφίτσωναν κι από 'να παράσημο από φύκι και θα του έδιναν τον τίτλο του ήρωα.

Αν βέβαια οι καρχαρίες ήταν άνθρωποι, θα είχαν και τη δική τους τέχνη. Θα είχαν ωραίους πίνακες που θα παράσταιναν τα δόντια των καρχαριών με θαυμάσια χρώματα, και τα στόματά τους θα ήταν σαν τους κήπους της Βαβυλώνας, όπου μπορεί να κάνει κανείς τρελό σεργιάνι. Τα θέατρα στο βυθό θα έδειχναν πως ηρωικά ψαράκια με την μπάντα μπροστά θα ορμούσαν μαγεμένα και νανουρισμένα με τις πιο όμορφες σκέψεις στο στόμα των καρχαριών. Δε θα έλειπε βέβαια και η θρησκεία, αν οι καρχαρίες ήταν άνθρωποι. Αυτή θα δίδασσκε ότι τα ψάρια μονάχα στην κοιλιά των καρχαριών θα άρχιζαν να γεύονται την αληθινή ζωή.

Εξάλλου, αν οι καρχαρίες ήταν άνθρωποι, όλα τα ψαράκια δε θα ήταν πια ίσα κι όμοια όπως συμβαίνει σήμερα. Μερικά από δαύτα θ' αποχτούσαν αξιώματα και θα τα τοποθετούσαν πάνω από τα άλλα ψαράκια. Όσα μάλιστα είναι λίγο πιο μεγάλα θα είχαν το λεύτερο να τρώνε τα πιο μικρά. Αυτό θα ήταν άλλωστε ευχάριστο για τους καρχαρίες, γιατί έτσι εκείνοι δε θα χρειάζονταν πια παρά να καταπίνουν συχνότερα πιο μεγάλες μπουκιές. Και τα πιο μεγάλα ψαράκια, αυτά που θα είχαν τις ψηλές θέσεις, θα φρόντιζαν για την τάξη ανάμεσα στα ψαράκια και θα γίνονταν δάσκαλοι, αξιωματικοί και μηχανικοί στα ψαροκλουβιά. Κοντολογίς, μόνο αν οι καρχαρίες ήταν άνθρωποι, θα είχαμε πολιτισμό στη θάλασσα...
συνέχεια »

Στην περίοδο του ναζισμού, λέει ο Μπρεχτ σε ενα έξοχο κείμενο που υποτιτλίζει «Η διαλεκτική στην καθημερινή ζωή». Ενας Ες Ες με ένα χαρτί επιτάξεως επισκέφτηκε τον κ. Κόυνερ και του είπε: «Επιτάσσεται στο σπίτι σου ένα δωμάτιο για να εγκατασταθώ κι εσύ υποχρεούσαι να με υπηρετείς. Θα με υπηρετείς;» Ο κ. Κόυνερ αντί απαντήσεως του έβγαλε το αμπέχονο, του έβγαλε τις μπότες, του πρόσφερε καλομαγειρεμένο φαΐ, τον κοίμισε τη νύχτα, ξυπνούσε και τον σκέπαζε να μην κρυώνει. Το πρωί τού πρόσφερε πλούσιο πρωινό και στο γεύμα και στο δείπνο τού πρόσφερε ακριβά φαγητά και καλό κρασί. Όταν ο Ες Ες από την καλοπέραση πάχυνε, έπαθε έμφραγμα και πέθανε, ο κ. Κόυνερ τον έβαλε σ΄ ένα τσουβάλι, πήγε στον Έλβα, τον πέταξε και απάντησε στην ερώτησή του: «Όχι!».

συνέχεια »

«Οποιος ξεκουράζεται πολύ, σκουριάζει» λέγανε παλιά. Η το άλλο:«Αμα μάθεις ποδήλατο, και να μην κάνεις συνέχεια, ποτέ δεν το ξεχνάς» κλπ Η παγκόσμια ιστορία - διαβάζω - "γράφτηκε" απο τις μειονότητες. Κάθε φορά που η αριθμητική μειονότητα ενσαρκώνει την πλειοψηφία της θέλησης και της αποφασιστικότητας "ενος λαού" τότε...- Οσο η προσπάθεια (για...αλλαγή ενος κρατικου φορέα, ενος λαού)είναι μεγάλη και επίπονη, μεταλλάσσεται σε προϋπόθεση για τη νίκη. Κι αυτό γιατί, επειδή η προσπάθεια είναι μεγάλη και επίπονη, αναγκαστικά "βρίσκεις" τους καλύτερους αγωνιστές, για να φέρουν σε πέρας, τον αγώνα. Και αυτή η επιλογή, είναι που εξασφαλίζει - τελικά - την επιτυχία. Αρκεί βέβαια να μην περάσεις σε μισαλλόδοξα δόγματα και άλλες αρλούμπες...
συνέχεια »

Ηγέτης μπορεί να γίνει κανείς με το "λόγο"(πάντα οι ηγέτες είναι καλοί ρήτορες) αλλά καμμία ηγεσία δεν μπορεί να παγιωθεί ή να έχει μέλλον, εαν δεν στηρίζετε σε "κείμενα"(στον γραπτό λόγο). Αυτές τις απλές αλήθειες, περιγράφει ακόμη απο την εισαγωγή του στο "ο αγων μου" ο Αδόλφος Χίτλερ!! Στην αρχαία Ελλάδα η Ρητορική ήταν ολόκληρο Πανεπιστήμιο - σήμερα ξεχάσαμε ΚΑΙ να μιλάμε ΚΑΙ να γράφουμε. Μόνο...κραυγάζουμε ή μηρυκάζουμε...
συνέχεια »

Δεν ξέρει κανείς τι να πιστέψει, σε τι να μην δώσει σημασία, τι είναι ουσιώδες, τι επουσιώδες...(σε εναν κόσμο γεμάτο απο...σκουπίδια πληροφορίες). Οπως στις γυναίκες αρέσουν τα ωραία λογια (ειναι γνωστό οτι τις γυναίκες "τις ρίχνεις" απο τα...αυτιά)έτσι στους περισσότερους (άνδρες και γυναίκες) αρέσουν τα λόγια - ειδικά αυτη την εποχή - για...λεφτά! Ο νηστικός στον ύπνο του καρβέλια ονειρεύεται... Μονο, που οι ημέρες ακολουθούν τα μονοπάτια τους απο τότε που φτιάχτηκε αυτος ο κοσμος και οι νύχτες έρχονται με τον ιδιο τρόπο. Και γεμίζουν τις ζωές μας με παραμύθια για μάγισσες, δράκους, τέρατα και αλή μπαμπάδες...Και η ζωή συνεχίζεται....
συνέχεια »

»Επιστροφή στο i-Reporter