»Επιστροφή στο i-Reporter

«...και σαν χαθεί το καλοκαίρι, θα μείνει ενα αστέρι να το κοιτώ...» τραγουδούσε μια άλλη εποχή ο Γιάννης Πουλόπουλος (σε μουσική του Χατζηνάσιου). Θυμάμαι, ένα καλοκαίρι είχα πάει αν δεν κάνω λάθος στου Παπάγου για μια συνέντευξη με τον κ.Χατζηνάσιο. Στο σπίτι του. Τότε οι δημιουργοί δεν είχαν να κρύψουν τίποτα και σε υποδέχονταν με ενα πλατύ, ζεστό χαμόγελο, σε κέρναγαν μια σπιτική λεμονάδα ή εναν καφέ και η συζήτηση ήταν "χαλαρή και ελεύθερη" στα πλαίσια της αμοιβαίας εμπιστοσύνης των επαγγελματιών. Άλλωστε όταν πας να συζητήσεις με εναν δημιουργό (εναν άνθρωπο του "πνεύματος") για την δουλειά του, μόνο εαν σε νιώσει "οικείο" μπορείς να του "βγάλεις" τα οράματα του, να τον κάνεις να μιλήσει για τις σκέψεις του και τι θέλει "να προσφέρει" στην κοινωνία.Και για να το πετύχεις όλο αυτό, δεν έχεις περισσότερο απο 1-2 ώρες (συνολικά). Άρα ο χρόνος συμπυκνώνεται και πρέπει να είναι αμοιβαία "επαγγελματικός". Όλοι με τα μάτια μας γινόμαστε συνέχεια απο-δέκτες άπειρων ερεθισμάτων κάθε είδους. Πόσοι μπορούμε άραγε "να δούμε"; Και τι; Και πως αυτή "η πληροφορία" γίνεται "αξιοποιήσιμη"; Οι συνεντεύξεις είναι απο τα πλέον "δύσκολα κεφάλαια" της δημοσιογραφίας. Στην Ελλάδα ΜΟΝΟ ΜΙΑ περίπτωση μπορώ εγώ τουλάχιστον να Θυμηθώ που ο δημοσιογράφος έκανε συνέντευξη(και οχι...τρίχες). Αυτή της ΜΑΡΙΑΣ ΡΕΖΑΝ. Δεν μπορώ να θυμηθώ κανέναν ή καμία άλλη στην Ελλάδα, που να άξιζε πραγματικά να διαβάσεις ή να ακούσεις "συνέντευξη". Και στο ραδιόφωνο μάλιστα...(με εκείνη τη χαρακτηριστική φωνή της...- που ενδεχομένως σήμερα ΔΕΝ θα την προσλάμβανε ΚΑΝΕΝΑΣ, με τα κριτήρια που ισχύουν εδω και κάποια χρόνια στην Ελλάδα της ΜΗ δημοσιογραφίας).

*Θα πρόσθετα και τον παλιό φίλο Στάθη Τσαγκαρουσιάνο την εποχή του "Τέταρτου"

0 σχόλια »

Δημοσίευση σχολίου

»Επιστροφή στο i-Reporter