»Επιστροφή στο i-Reporter

Δεν φανταζόμουν οτι χθες εκει που περίμενα για λίγο στην πλατεία Κυψέλης και προσπαθούσα ντάλα μεσημέρι να φάω ενα παγωτό, ατενίζοντας και τα μιλιούνια περιστέρια σε μια πλατεία που ΔΕΝ μιλούσε ΟΥΤΕ ΕΝΑΣ ελληνικά(!!) οτι θα με αναγνώριζε ενας φιλος-δημοσιογράφος που είχα να τον δω, νομίζω απο το καιρό της ΑΘΗΝΑΪΚΗΣ(το 1997 - 1999 όταν ήμουν αρχισυντάκτης, για την ακρίβεια ο τίτλος στην ταυτότητα της εφημερίδας έγραφε "Προϊστάμενος - Πολιτικού Ρεπορτάζ"). Καθίσαμε κανένα μισάωρο στο παγκάκι. Τα όσα άκουσα, τα όσα μου διηγήθηκε, με συγκλόνισαν. Ηταν σε κατάσταση "αυτοκτονίας ή δολοφονίας" - χώρια που ήταν απίστευτα "τα νεα" για όσα μέλλεται να συμβούν "στο μαγαζί του"(που "εργάζεται"...απλήρωτος τώρα - όπως και τόσοι άλλοι "δεξιά και αριστερά"). Δεν θέλω ΤΩΡΑ να πω περισσότερα. Απλά υπογραμμίζουν με έμφαση σε ΠΟΙΑ κατάντια έχει φτάσει το δημοσιογραφικό επάγγελμα (και οι επαγγελματίες). Αυτό που έγραφα - στο προηγούμενο Post - οτι και ο τελευταίος πακιστανός λαθρομετανάστης αμείβεται καλύτερα, έχει καλύτερη ιατροφαρμακευτική περίθαλψη και καλύτερο...μέλλον στην Ελλάδα απο ενα Έλληνα δημοσιογράφο, μάλλον αδικούσα τους Πακιστανούς ή άλλους λαθρομετανάστες (οι Έλληνες δεν έχουν τίποτα - παρα κουπιά σε γαλέρα δουλέμπορου) - οι (νόμιμοι) μετανάστες είναι σε απείρως καλύτερη θέση. Και δυστυχώς δεν άρχισαν ακόμη τα δύσκολα...

0 σχόλια »

Δημοσίευση σχολίου

»Επιστροφή στο i-Reporter