»Επιστροφή στο i-Reporter

(Στο Πεκίνο, εκτός απο την γνωστή "Απαγορευμένη Πόλη" του αυτοκράτορα μιας άλλης εποχής πριν αιώνες, που σήμερα είναι τουριστικό αξιοθέατο για χιλιάδες επισκέπτες κάθε μέρα, υπάρχει και μια ΥΠΕΡΣΥΓΧΡΟΝΗ εντελώς απαγορευμένη πόλη, στην οποία (δια)μένουν τα ανώτατα κρατικά και κυβερνητικά στελέχη, όπως ο πρωθυπουργός,ο πρόεδρος, οι αντιπρόεδροι κ.α. - εδώ στο στιγμιότυπο, τέλος Φεβρουαρίου ή αρχές Μαρτίου του 2011, μέσα σε αυτή την σημερινή απαγορευμένη πόλη - στην πόλη αυτή, γίνονται οι σημαντικές συναντήσεις σε κρατικό επίπεδο). Πραγματικά εντυπωσιακή "πόλη, μέσα στην πόλη". συνέχεια »

(Εδώ, μπροστά σε εναν ιστορικό τοίχο στο Πεκίνο, πίσω από τον οποίο γράφτηκε μια ιστορία της επανάστασης - “If only the walls could talk, you would hear some very interesting conversations” - και ο κινηματογράφος την μετέφερε στο...πανί - διαβάστε εδώ τι υπάρχει σήμερα πίσω απο αυτό το τείχος). Αυτές τις ημέρες γίνεται τεράστια συζήτηση για το πως ΔΕΝ θα χρεωκοπήσει η χώρα μας (απο τα νύχια των αεριτζήδων, των μαφιόζων, των κερδοσκόπων, των κεφαλαιοκρατών κ.α.). Σωστά λέει ο Γιούνγκερ (ο πρόεδρος της "ευρωζώνης") οτι οι Έλληνες "μεγαλολεφτάδες" απλά κοιτάνε...απο μακρυά την τραγωδία της Ελλάδας, σαν εκείνους που ζεσταίνουν τα χέρια τους απο τη φωτιά που καίει το σπίτι του "γείτονα". Δυστυχώς η αστική ταξη της Ελλάδας με την Μικρασιατική καταστροφή είτε σκόρπισε στους "πέντε ανέμους", είτε έμεινε στην Ιωνία και την Κωνσταντινούπολη(με τουρκική υπηκοότητα). Την Ελλάδα την έβλεπαν - έκτοτε - και την βλέπουν ως "τουρίστες" (στην καλύτερη περίπτωση). Μήπως καιρός είναι να αποκτήσει η Ελλάδα την πρώτη της πραγματική "αστική τάξη"; συνέχεια »

(Εδώ, πριν απο τρεις περίπου μήνες στα κεντρικά γραφεία της Bank of China στο Πεκίνο - Peijing - στον εντυπωσιακό χώρο που μπαίνει κανείς απο την μεγάλη Λεωφόρο που διασχίζει την Κινέζικη Πρωτεύουσα). Εαν κανείς επισκεφθεί τις τράπεζες στην Κίνα, όπως για παράδειγμα την Κεντρική Τράπεζα της Κίνας και ακούσει το πως, γιατί, απο ποιούς, με ποια υλικά και ποιά σχέδια φτιάχτηκαν οι τράπεζες και πως λειτουργούν, θα μείνει - το λιγότερο - με "το στόμα ανοιχτό". Φαντάζομαι οι επόμενες γενιές θα διδάσκονται στα σχολεία τους όλα αυτά και όσοι μαθητές, φοιτητές κ.α. πηγαίνουν στο Πεκίνο και τις άλλες πόλεις "της Ανατολής" θα διδάσκονται κανόνες ομορφιάς, αρμονίας, κοινωνικής δικαιοσύνης, γεωγραφίας, υλικών της φύσης και ιδιοτήτων τους, feng shui και πολλά άλλα. Και όλα αυτά ΜΟΝΟ απο την κατασκευή και λειτουργία του κτιρίου της τράπεζας(ας μην αναλύσουμε τα υπόλοιπα "διοικητικά"). Είχα την χαρά, να ακούσω αναλυτικά - και να ξεναγηθώ - στα μικρά αυτά "μυστικά" του χρηματοπιστωτικού κινεζικού συστήματος. Καμμία, μα καμμία απολύτως σχέση, με τα της Ελλάδας. Δυστυχώς...(στη συνέχεια ισως αναφερθώ σε μερικά απο αυτά που είδα και άκουσα). συνέχεια »

Οπως λέει και ο Σουν Τζού στο γνωστό βιβλίο του "η τέχνη του πολέμου" μπορεί οι νότες να είναι επτά(τότε ήταν γνωστές πέντε) αλλά οι συνδυασμοί τους παράγουν συνθέσεις και μελωδίες και είδη μουσικής που τα αυτιά μας είναι αδύνατο να τις ακούσουν όλες...- άπειροι οι συνδυασμοί. Μπορεί τα (βασικά) χρώματα να είναι επτα(τότε ήταν γνωστά πέντε) αλλά οι αποχρώσεις και η δυνατότητα μείξης του είναι όσες δεν μπορεί καν να δει κάποιος(άπειρες). Μπορεί να υπάρχουν πέντε κύριες γεύσεις, οι συνδυασμοί τους όμως δίνουν άπειρες "κουζίνες", τόσες γεύσεις όσες είναι αδύνατο κανείς να γευτεί. Μπορεί οι αισθήσεις να είναι πέντε, ο συνδυασμός τους όμως είναι τόσος που κανείς δεν μπορεί να τις αξιοποιήσει...Η "βάση" πάντα είναι πολύ απλή. Η σοφία για να παράγεις (αρμονία και ποικιλία και ομορφιά) έγκειται στη γνώση (η οποία αξιοποιεί την πείρα και εμπειρία - μαζί με όλα τα στοιχεία της φύσης). Πάντα με πολύ σκέψη και περίσκεψη πριν απο κάθε ενέργεια...Γιατι και η "αδράνεια" είναι "δράση"...(όπως οι σιωπές μέσα στους ήχους). συνέχεια »

Θα κάνω μια μικρή...παράκαμψη των αναρτήσεων που ήθελα να γράψω. Οι εξελίξεις στις ζωές όλων μας, είναι καταιγιστικές και καθοριστικές(και θα συνεχίσουν για καιρό...). Απλά θα ήθελα να καταγράψω σε αυτό το "ημερολόγιο" μια υπογράμμιση: οτι δεν ήμουν,δεν ειμαι και δεν θα είμαι πολιτικάντης...και γράφω στα παλαιότερα των υποδημάτων μου (διαχρονικά)

τζιτζιφιόγκους,λιμοκοντόρους,νταβατζήδες,εκβιαστές,λαμόγια, "σκυλάκια του καναπέ" που το παίζουν "δήθεν" και "κάποιοι ή κάποιες" και διάφορα άλλα ασπόνδυλα "πράγματα" κλπ που περιφέρουν την ανυπαρξία τους αναζητώντας "άλλοθι ύπαρξης". Λογαριασμό δίνω μόνο στη συνείδηση μου και στους πραγματικούς φίλους και συντρόφους της ζωής. Με αυτό το σκεπτικό, "καθαρός ουρανός, αστραπές δεν φοβάται". Στην υγεία μας...
συνέχεια »

(Καθώς είμαστε στα μισά του Ιουνίου, είπα να βάζω...καλοκαιρινές εικονογραφήσεις στο Blog μου). Και λέω να καταπιαστούμε σε μια σειρά απο αναρτήσεις με "το μυθιστόρημα του ΠΑΣΟΚ" και το τέλος της αποκαλούμενης "μεταπολίτευσης" (κατα κάποιο τρόπο), μέσα απο σημειώσεις μου που είχα κρατήσει διαβάζοντας το βιβλίο του συναδέλφου δημοσιογράφου του "ΒΗΜΑτος" Γιώργου Λακόπουλου(νομίζω ήταν καλοκαίρι του 1998 που το είχα διαβάσει σε συνέχειες στο ημερήσιο τότε ΒΗΜΑ - την επόμενη χρονιά κυκλοφόρησε και σε βιβλίο). Καθώς στην πλατεία των... "αγανακτισμένων" εμφιλοχώρησε και ο έκπτωτος μονάρχης Κωνσταντίνος (Γλίξμπουργκ) το σκηνικό προφανώς δεν είναι απλό και στις μέρες μας. Αλλωστε ο ολιγαρχικός κοινοβουλευτισμός το 1864 με την καθολική ψηφοφορία μόνο στους άνδρες ("πελάτες" των πολιτικών) πήρε "σάρκα και οστά" στο βαυαροκρατούμενο "βασίλειο της Ελλάδας" (που αποσχίσθηκε το 1830 από την Οθωμανική Αυτοκρατορία - που δεν έχει καμία σχέση με Τούρκους, όπως απολύτως λανθασμένα νομίζουν ή αναφέρουν ορισμένοι). Η πολιτική ήταν μια υπόθεση για τους "προύχοντες" και οχι για το λαό (αυτός με τον ενα ή τον άλλο τρόπο απλά...εξαργύρωνε την ψήφο ή την συγκατάβαση του). Μέχρι και το 1909 οι κυβερνήσεις άλλαζαν "σαν τα πουκάμισα" μεν, αλλά ο έλεγχος ήταν σταθερός ανάμεσα στον "Θρόνο" και την πολιτικοοικονομική ολιγαρχία (με τον "θρόνο" να έχει βέβαια το "επάνω χέρι" - αφού οι ξένοι μας απελευθέρωσαν και πλήρωναν). Παρα τη συνταγματική "δεδηλωμένη" του 1875 η βασιλεία έλεγχε την εξωτερική πολιτική και το στρατό (απέναντι στο κοινοβούλιο). Μην ξεχνάμε άλλωστε οτι τον 19ο αιώνα τα κόμματα ήταν "λέσχες πολιτικών προσωπικοτήτων" με ισχνή περιφερειακή οργάνωση. Ηταν στην ουσία πελατειακά δίκτυα "βαρόνων". Έτσι ο βασιλιάς έκανε πρωθυπουργό "ακόμη και τον κηπουρό του"(και αντίστοιχα υπουργούς). Μέχρι το 1909 η βουλή ήταν κάτι σαν "βοτανικός κήπος" του παλατιού!(Ισως γι αυτό μέχρι και σήμερα οι βουλευτές δεν τόλμησαν να κτίσουν ένα κοινοβούλιο της προκοπής δικό τους, αλλά...φιλοξενούνται στο πρώην παλάτι)! Το διάστημα αυτό είχαμε και το "δυστυχώς επτωχεύσαμεν" του Χαρίλαου Τρικούπη! Το πραξικόπημα του 1909 που έφερε στην εξουσία τον Ελευθέριο Βενιζέλο εβαλε τέλος (ή τέλος πάντων μια ανω τελεία) στον ολιγαρχικό κοινοβουλευτισμό. Τότε τα κόμματα άρχισαν να δημιουργούν "οργανώσεις" σε όλη την Ελλάδα και να εκφράζονται πολιτικά οι νέες κοινωνικές δυνάμεις της εποχής. Ο Ε.Βενιζέλος ίδρυσε το "Φιλελεύθερο Κόμμα"(ως "Κόμμα Αρχών").Κι ενώ το 1868 ο βασιληάς Γεώργιος απέλυσε πανεύκολα τον τότε πρωθυπουργό Κουμουνδούρο, το 1915-16 ο βασιληάς Κωνσταντίνος δεν μπόρεσε να κάνει το ίδιο με τον Βενιζέλο, με αποτέλεσμα τον γνωστό "διχασμό", τις δυο πρωτεύουσες (τους βενιζελικούς και αντιβενιζελικούς κλπ). Ο στρατός μπήκε στο πολιτικό παιχνίδι μια φορά το 1909 και τη δεύτερη το 1967. Την πρώτη φορά δημιουργικά, την δεύτερη εγκληματικά καταστροφικά. Στην πρώτη ο στρατός βοήθησε να νικήσει η πολιτική τα ξένα κέντρα αποφάσεων που εκπροσωπούσε "ο θρόνος", στη δεύτερη έκλεισε στη φυλακή και εξόρισε τους πολιτικούς (το 1967) και ανέλαβαν σκοτεινά κέντρα την εξουσία της χώρας με τα όπλα.Η χούντα με την μεταπολίτευση και το δημοψήφισμα του Κ.Καραμανλή(1975), απάλλαξε την Ελλάδα απο την βασιλεία, νομιμοποίησε το Κομμουνιστικό Κόμμα και έκανε τη βουλή τον κεντρικό θεσμό του συστήματος εξουσίας. Ισως γι αυτό θα πρέπει να δούμε με εξαιρετική προσοχή, γιατί βάλλεται ΤΩΡΑ ακριβώς αυτός ο ΘΕΣΜΟΣ...(συνεχίζεται). συνέχεια »

"Μην κοιτάς ποτέ πίσω. Το μόνο που θα βρεις, είναι ο,τι άφησες ή ό,τι σε άφησε να φύγεις". Πέταξε το "χαρτάκι" με ενα υπομειδίαμα στο καλάθι του δρόμου και γύρισε απο την άλλη πλευρά να περάσει το δρόμο. Εκείνο το απόγευμα ήθελε απλά να περπατήσει δίπλα στη λίμνη, μυρίζοντας φρέσκο χώμα μετά απο την βροχή. Να ακούσει μόνο ήχους απο τα πουλιά στο δασάκι και να αισθανθεί τα βήματα του. "Το ενα φέρνει το άλλο..." σκέφθηκε. "Αλλωστε τα βήματα θεωρητικά μας πάνε μπροστά. Εκτός εαν κάνεις κύκλους και φτάσεις πάλι..απο εκει που ξεκίνησες. Η αίσθηση της νοσταλγίας, είναι μεγάλη.Το δέσιμο, μας ξεπερνάει...". συνέχεια »

- Και ποιός είναι ο επόμενος "κανόνας" ρώτησε; - "Πρέπει να θεωρούν τον "αντίπαλο", σαν τον καλύτερο φίλο τους"! Γι αυτό άλλωστε θα τον βρούνε στο τελευταίο μέρος που θα μπορούσαν να ψάξουν! Και συνέχισε: "Ο καθένας είναι στο παιχνίδι του. Και κανένας δεν το γνωρίζει! Και όλα αυτά, είναι ο κόσμος του! Του ανήκουν. Τα ελέγχει!. Οσο περισσότερη δύναμη νομίζει οτι έχει στον κόσμο του, τόσο λιγότερη έχει στον πραγματικό κόσμο"! - "Εγω θέλω απαντήσεις κι εσύ δίνεις γρίφους" του παρατήρησε ο άλλος. "Μην αφήσεις να σε στρέψουν απέναντι στον εαυτό σου" του αντέτεινε. Και κατέληξε: "Ο μόνος παντοτινός εχθρός που υπάρχει είναι ο εαυτός σου"! Οπως έλεγε κάποιος: "Οι φίλοι σου είναι κοντά, αλλά ο εχθρός σου, είναι πιο κοντά"! Κάποιος άλλος είπε: "Ολοι οι εξωτερικοί εχθροί μας, είναι δημιουργήματα μας". Ποιος ξέρει;
- Ακουσα άλλη μια απόφανση: "Ο μεγαλύτερος εχθρός μας είναι η αντίληψη μας για τον εαυτό μας, η άγνοια μας, το εγω μας".
-Για την ιστορία, ήταν μια ταινία που έγραψε και σκηνοθέτησε ο Guy Ritchie.
- Μήπως "οι σκελετοί" και "τα φαντάσματα" καλό είναι να μείνουν στον κόσμο τους; Και να αφήσουν την δημιουργική φαντασία να φτιάξει άλλους κόσμους για το "εγω μας"; (Τέλος - της αφήγησης με βάση την ταινία) συνέχεια »

Απο εκει και μετά; Ο πρωταγωνιστής ακουγόταν να λέει: "Εναν "καλό αντίπαλο" συνήθως τον ανακαλύπτεις στο τελευταίο μέρος που θα μπορούσες ποτέ να φανταστείς να ψάξεις"! Οταν σκέφτεσαι, μια φωνή μέσα σου, σου λέει να σκέφτεσαι πρώτα τον εαυτό σου. Κάποιες φορές είναι καλύτερο να την ακούς.Ολοι έχουμε τον ίδιο εθισμό. Είμαστε εθισμένοι στην επιδοκιμασία. Όλοι θέλουμε ενα φιλικό χτύπημα στην πλάτη και ενα επιφώνημα επιδοκιμασίας. Και δεν αντιλαμβανόμαστε οτι είμαστε απλώς πίθηκοι με κουστούμια που ικετεύουν για την επιδοκιμασία των άλλων. Αν το ξεραμε αυτό,δεν θα το κάναμε. Κάποιος μας το κρύβει καλά. Αν είχαμε μια δεύτερη ευκαιρία, θα ρωτούσαμε: Γιατί;". Το ερώτημα είναι "η ομορφιά είναι τόσο κακό πράγμα που να φέρνει τον όλεθρο; Υπάρχει πιο ολέθριο πράγμα απο την απληστία; Ολοι δεν υποκύπτουν σ' αυτήν; Νομίζοντας οτι την ελέγχουν; Είναι το μόνο φίδι που δεν γητεύεται..." αποφάνθηκε - ο παίκτης - κάνοντας "τσεκ ματ".(συνεχίζεται) συνέχεια »

Και συνέχιζε να του εξηγεί (παίζοντας σκάκι): "Όσο περισσότερο έλεγχο πιστεύει "το θύμα" οτι έχει, τόσο - στην πραγματικότητα - λιγότερο έλεγχο έχει. Σταδιακά, κρεμιέται μόνο του. Κι εγω, ως "αντίπαλος" το βοηθώ - το θύμα - στο να...κρεμαστεί"! Καθώς η ταινία ξεδιπλώνεται ανάμεσα σε αφηγηματικό ύφος και χολιγουντιανό υπερβίαιο θέαμα ο πρωταγωνιστής εξηγεί: "Οσο πιο περίπλοκο το παιχνίδι, τόσο πιο δύσκολος είναι και ο αντίπαλος. Αν ο αντίπαλος είναι πολύ καλός, θα βάλει το θύμα σε ελέγχόμενο περιβάλλον. Οσο πιο μεγάλο το περιβάλλον, τόσο πιο εύκολος ο έλεγχος. Πέταξε στον σκύλο ενα κόκκαλο. Βρίσκεις την αδυναμία του και του δίνεις λίγο απο αυτό που νομίζει οτι θέλει. Ο "αντίπαλος" απλώς αποσπά την προσοχή του θύματος, κάνοντας το να αναλωθεί στο δικό του συλλογισμό".

Οταν ο συμπαίκτης του εντυπωσιασμένος παρατήρησε οτι του θυμίζει...φίδι απάντησε:
"Μην το υποτιμάς. Μόνο εξυπνότερος γίνεσαι παίζοντας με ενα φίδι". Και πρόσθεσε επίσης οτι "όσο πιο μεγάλο και πιο παλιό είναι το κόλπο, τόσο πιο εύκολο είναι. Γιατί στηρίζεται σε δυο βασικές αρχές: Η πρώτη είναι οτι πιστεύουν οτι δεν μπορεί να είναι τόσο παλιό και τόσο μεγάλο για να την έχουν "πατήσει" τόσοι πολλοί. Και η δεύτερη οτι στο τέλος, όταν ο "αντίπαλος" προκαλείται ή αμφισβητείται, η επένδυση του "θύματος" αρα και η ευφυϊα του, αμφισβητείται. Κανείς δεν το παραδέχεται αυτό. Ούτε καν στον εαυτό του" (συνεχίζεται)
συνέχεια »

Θυμάμαι μια ταινία που προσπάθησε να συνδυάσει την ψυχανάλυση (του "Εγώ"), το...σκάκι, την απάτη, με την χολιγουντιανή βία!Παράξενος συνδυασμός! Ας πούμε ξεκινούσε απο τον "πρώτο κανόνα" που υποστήριζε οτι είναι - σε ενα "παιχνίδι" όπως αυτό της ζωής - οτι "γίνεσαι πιο έξυπνος, μόνο εαν έχεις επιλέξει ή έχεις εξυπνότερο "αντίπαλο". Εδινε έμφαση στην ΜΗ εμπιστοσύνη (το μυαλό μας δημιουργεί παντού εχθρούς) και στην ανάγκη για εμπιστοσύνη και "ασφάλεια". Υπήρχε μια ατάκα: "Σε κάνουν να χαμογελάς για να σου κλέψουν τα χρυσά σου δόντια"! Και καθώς παίζανε την παρτίδα στο σκάκι ακούς να του λέει αυτάρεσκα: "Η τέχνη είναι να σου δίνω πιόνια και εσύ να νομίζεις οτι τα κερδίζεις επειδή είσαι εξυπνότερος...". Και συμπλήρωνε: "Σε κάθε παιχνίδι και απάτη, υπάρχει πάντα ενας αντίπαλος και ένα θύμα..." (συνεχίζεται) συνέχεια »

Σα βγεις στον πηγαιμό για την Ιθάκη, να εύχεσαι να είναι μακρύς ο δρόμος, γεμάτος περιπέτειες, γεμάτος γνώσεις.
Τους Λαιστρυγόνας και τους κύκλωπας, τον θυμωμένο ποσειδώνα μη φοβάσαι, τέτοια στο δρόμο σου ποτέ σου δεν θα βρεις, αν μεν' η σκέψις σου υψηλή, αν εκλεκτή
συγκίνησις το πνεύμα και το σώμα σου αγγίζει.
Τους Λαιστρυγόνας και τους κύκλωπας, τον άγριο ποσειδώνα δεν θα συναντήσεις, αν δεν τους κουβανείς μες στην ψυχή σου,
αν η ψυχή σου δεν τους στήνει εμπρός σου.

Να εύχεσαι να 'ναι μακρύς ο δρόμος. Πολλά τα καλοκαιρινά πρωιά να είναι που με τί ευχαρίστηση, με τι χαρά θα μπαίνεις σε λιμένας πρωτοϊδωμένους. Να σταματήσεις σ' εμπορεία Φοινικικά, και τες καλές πραμάτειες ν' αποκτήσεις, σεντέφια και κοράλλια, κεχριμπάρια κι εβένους, και ηδονικά μυρωδικά κάθε λογής, όσο μπορείς πιο άφθονα ηδονικά μυρωδικά.
Σε πόλεις Αιγυπτιακές πολλές να πας, να μάθεις και να μάθεις απ' τους σπουδασμένους.

Πάντα στο νου σου να 'χεις την Ιθάκη. Το φθάσιμον εκεί ειν' ο προορισμός σου.
Αλλά μη βιάζεις το ταξίδι διόλου. Καλύτερα χρόνια πολλά να διαρκέσει και γέρος πια ν' αράξεις στο νησί, πλούσιος με όσα κέρδισες στο δρόμο, μη προσδοκώντας πλούτη να σε δώσει η Ιθάκη.

Η Ιθάκη σ' έδωσε το ωραίο ταξίδι. Χωρίς αυτήν δεν θα 'βγαινες στον δρόμο.
Άλλα δεν έχει να σε δώσει πια. Κι αν πτωχική την βρεις, η Ιθάκη δεν σε γέλασε.
Έτσι σοφός που έγινες, με τόση πείρα, ήδη θα το κατάλαβες οι Ιθάκες τι σημαίνουν.

Κ.Π.Καβάφης συνέχεια »

Φαντάζομαι οτι είναι θέμα παιδείας (ευρύτερης) η συμπεριφορά μας. Και καθώς μεγαλώνουμε, υποτίθεται οτι, οι εμπειρίες μας (οι δικές μας και των άλλων) μας κάνουν "σοφότερους" για να μην ταλαιπωρούμε τον εαυτό μας και τους άλλους. Και να είμαστε - μέσα σε ενα ένα κοινωνικό σύνολο - χρήσιμοι (και ωφέλιμοι). Ορισμένοι θεωρούν τους εαυτούς τους βέβαια "κάτι άλλο, πιο μεγάλο, πιο κακό, πιο δυνατό...". Συμβουλή προς ναυτιλομένους: "Κακά παιδιά" μπορούμε να γίνουμε όλοι μας. Το "μόνος στο σπίτι"(σε όλες τις εκδοχές του) αφιερωμένο εξαιρετικά...(γιατί ενα γέλιο αρκεί...). συνέχεια »

(Εδώ απο μια πρόσφατη επίσκεψη μου στην Κίνα, καλεσμένος της Πανκινεζικής Ενωσης Δημοσιογράφων). Θυμάμαι, τον αείμνηστο τον Νίκο Κακαουνάκη, που και στις δυο φορές που έκανε εγχείρημα στον χώρο του τύπου (με το Καλάμι, το 1986 και το Καρφί το 1999) μου έκανε την τιμή να με έχει στην στενή του ομάδα (και μάλιστα στους "γραφιάδες" για οτιδήποτε ήταν δύσκολο και απαιτητικό που ήθελε "ειδικό χειρισμό"). Μάλιστα στο "Καλάμι" στο πρωτο του φύλλο που κυκλοφόρησε, θυμάμαι αποκαλύψαμε τις υποκλοπές Μητσοτάκη-Στεφανόπουλου με την αποχώρηση απο τη ΝΔ του δεύτερου και την δημιουργία της ΔΗΑΝΑ(τότε). Είχα πάρει (μεταξύ 2-3 άλλων ακόμη τότε, του Αρη και του Αντώνη συγκεκριμένα, αν θυμάμαι) τότε το "υλικό" των υποκλοπών για να το αξιοποιήσω (κι εγώ) δημοσιογραφικά. Με τον Νίκο, πολλά χρόνια συνεργαζόμενος, έμαθα οτι "όλες οι συνομιλίες ηχογραφούνται"(για όταν χρειαστούν...). Εκείνος δεν έκανε καμμία συνομιλία, που δεν ήταν ηχογραφημένη...(και σίγουρα τηλεφωνική). Αυτα τα έμαθα απο το 1986...Προφανώς και το 2011 θυμάμαι πως λειτουργούν κάποιοι... συνέχεια »

Σ' αυτή τη ζωή, όλοι κρινόμαστε και από αυτά που κάνουμε, και από αυτά που δεν κάνουμε και απο αυτά που λέμε ή δεν λέμε και απο συμπεριφορές, πράξεις και πολλά άλλα. Καθαρός ουρανός αστραπές δεν φοβάται. συνέχεια »

Είναι κρίμα αυτές οι εποχές της καταστροφής και τη δημιουργίας να λειτουργούν με περιττές εντάσεις (και εν-στάσεις). Αλλά απο την άλλη, δημιουργήθηκε μια α-παίδευτη "γενιά" που τσαλα-βουτάει μέσα σε σκόνες,ουσίες και συν-ουσίες, που οι παραδοχές της περιορίζονται σε μικρο-ιντριγκες και μικρο-κακίες. Που η αυτο-επιβεβαίωση έρχεται μέσα απο την κακότροπη επιβουλή και υποβολή σε ψυχαναγκαστικές εξαρτήσεις. Είναι γνωστή η παροιμία οτι "όποιος σκαβει τον λάκκο του άλλου, το πιθανότερο είναι να πέσει ο ίδιος μέσα". Αλλά ούτε ισχύει εσαεί "το κάνε την πάπια..". Φέτος βρέχει αρκετά, οπότε οι λυγαριές θα έχουν δροσιά.. συνέχεια »

Συνεχίζοντας την προηγούμενη ανάρτηση, θα έλεγα οτι σήμερα ο ελληνικός λαός τι θέλει; Ηρεμία να δημιουργήσει. Ησυχία να δημιουργήσει. Θέλει να λειτουργεί "σαν ελβετικό ρολόϊ" το κράτος, που απλά...διακριτικά να υπάρχει(σε μια...γωνία). Ο ελληνικός λαός, η νέα γενιά, είναι ώριμος να γεφυρώσει "το χθες με το αύριο". Δεν σκοτώνουμε τα άλογα όταν γεράσουν. Τα προσέχουμε και ζητάμε την σοφία τους. Την ορμή (από τα νέα...άλογα) την θέλουμε για τα....χωράφια, το τρέξιμο, τον πόλεμο... Έχουμε πολύ δρόμο ακόμη, γιατί το φτιάξαμε το ρημάδι το κράτος, λάθος...Καιρός να το υπερβούμε. Φτάσαμε, που φτάσαμε εδώ...Καιρός να λειτουργήσουμε υπερ-εθνικά ως ελληνισμός... συνέχεια »

Θέλω να γράψω μερικές σκέψεις γι αυτή την εποχή που ζούμε. Με ενα διαφορετικό πρίσμα απο το...δημοσιογραφικό, το καταγραφικό, το καταγγελτικό ή απλά το κοινωνιολογικό. Και το ερέθισμα είναι δυο δραματικές αφηγήσεις που εμπεριέχουν το θάνατο (που ... έρχεται) και η άλλη είναι καθώς ξανα-χάζευα λίγο την ταινία I,Robot που δείχνει τις προσπάθειες των ανθρώπων τα ρομποτ του μέλλοντος να μας μοιάζουν και να μας υπηρετούν(και τις...γνωστές χολυγουντιανές νύξεις για την κακή χρήση τους - πάλι απο παρανοϊκά ανθρώπινα μυαλά). Με άλλα λόγια καθώς οι αποφάσεις της "τρόϊκας", επειδή χρωστάμε σαν κράτος στα αφεντικά των "οικονομικών δολοφόνων", έρχονται να μας ισοπεδώσουν σαν πατρίδα,σαν λαό,σαν κοινωνία χρεώνοντας μας και τη στάμπα του "αποτυχημένου" στο διεθνές στερέωμα - σαν κράτους(ξεχνώντας πάντως οτι οι βαυαροί και οι άλλοι αμερικανοβρετανοί το φτιάξανε αυτό το έκτρωμα που λέμε σήμερα "ελληνικό κράτος") - ενας λαός βογγάει και στενάζει, με δάκρυα στα μάτια, κυρίως όμως θολωμένα απο την έλλειψη ελπίδας και μέλλοντος. Το ερώτημα είναι "που πάμε; Με ποιούς; Και σε ποιά κατευθυνση; Και με ποια γιατί;".

Ενα τεράστιο πανό έξω απο τη βουλή έγραφε: "Πόσα δις ευρώ χωράνε οι τάφοι σας;". Αραγε "τα σάβανα έχουν τσέπες"; Ο χάρος παίρνει "επιταγές;". Αν και η ΜΟΝΗ βεβαιότητα στον ΚΑΘΕ άνθρωπο είναι ο θάνατος του, εντούτοις ΟΛΟΙ θέλουν να ζήσουν (και να πορευτούν) ΣΑΝ αθάνατοι! Φοβερή παραδοξότητα! Και πόσο άραγε κοστίζει μια ζωή σήμερα στο Αφγανιστάν, τη Λιβύη ή το Ιράκ και τη Σερβία και πόσο στο...Βερολίνο ή το Παρίσι ή την Ν.Υόρκη; Στην Αθήνα;
συνέχεια »

Τα όσα έγιναν έξω από τη βουλή - που φυγαδεύτηκαν οι...βουλευτές - πραγματικά σοκάρουν, αλλά δεν εκπλήσσουν. Κυβέρνηση ΚΑΙ υπάρχει, Πρωθυπουργός ΚΑΙ υπάρχει, Κοινοβούλιο ΚΑΙ υπάρχει...Τι ΔΕΝ υπάρχει; ΟΡΑΜΑ, ΕΛΠΙΔΑ...Και ανάπτυξη. Και παραγωγή. Παγωνιά κατακαλόκαιρα... συνέχεια »

Ακουγα αποσπάσματα απο την "πύρινη" ομιλία του μουσικοσυνθέτη Μίκη Θεοδωράκη και νόμιζα οτι ο χρόνος γύρισε πίσω στο 1943...ή κάπου το 1964...Υπερβολές βέβαια όλα. Στην τελευταία "σοβιετία" της Ευρώπης δηλαδή σε μια κοινωνία που είναι "όλα κράτος" - και μάλιστα διεφθαρμένο, σάπιο, αναποτελεσματικό και παρηκασμένο - είναι δύσκολο να βγει κανείς στο φως της μέρας και να επιβιώσει. Γι αυτό μας βοηθάνε οι ξένοι και συνταγογραφήσανε το...φάρμακο(πικρό σαν δηλητήριο) που πρέπει να πιούμε! Δεν ξέρω πόσοι θα βουλιάξουμε κάτω απο τα παγωμένα νερά των...μνημονίων που θα γίνουν "μνημόσυνα". συνέχεια »

Σε αυτές τις περίεργες εποχές, δεν μπορείς καν να...θυμώσεις. Μπορεί να φας μια ντομάτα, ενα αγγουράκι, ενα κολοκυθάκι και να πεθάνεις απο...ακατάσχετη αιμορραγία και μόλυνση(όπως γίνεται σχεδόν σε όλη την Ευρώπη αυτές τις μέρες). Γιατί; Γιατί τα φάρμακα,οι ορμόνες, τα αντιβιοτικά,τα χημικά...έχουν κατακλύσει τα πάντα. Όλη την διατροφική αλυσίδα...Δεν ξέρεις από που, τι και ποιόν να προφυλαχθείς. Η ζούγκλα μοιάζει με...γαλήνιο λιβάδι! συνέχεια »

»Επιστροφή στο i-Reporter