»Επιστροφή στο i-Reporter

Το φαγητό στην Κίνα είναι σαν της...αρχαίας Ελλάδας: Συμπόσιο. Οπως τρώνε οι παραδοσιακές ελληνικές οικογένειες: ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ στο τραπέζι. Ευκαιρία για να βρεθούνε μαζί, να κουβεντιάσουν...να γελάσουν..να πιούνε...να πούνε τις ιστορίες τους (της μέρας, του αύριο, του χθες, τα ακούσματα...). Το φαγητό φέρνει στο τραπέζι τους φίλους. Τους συνεταίρους στις δουλειές. Τους εραστές (ο έρωτας περνάει από το το στομάχι). Το φαγητό με άλλα λόγια είναι μια "ευκαιρία". Ενα παράθυρο στην κοινωνικότητα, αλλά και στις αντοχές. Στις γεύσεις. Στα χρώματα και αρώματα. Στην τέχνη της μαγειρικής. Της κάθε κουζίνας. Της κάθε μαγείρισας και μάγειρα. Είναι σερβίρισμα. Ποτήρια, πιάτα. Που θα καθήσει και πως, ο καθένας. Τι φωτισμό θα έχει. Τι επιδόρπιο. Είναι η επιλογή του ποτού. Εαν θες να μεθήσεις ή όχι. Τα "ταχυφαγεία" το χάλασαν αυτό μαζί και το στομάχι μας...Στην Ελλάδα είχαμε τα εστιατόρια. Έχουμε τις ταβέρνες...(Εδω απο ενα πρόσφατο "τραπέζι" στην Κίνα).

0 σχόλια »

Δημοσίευση σχολίου

»Επιστροφή στο i-Reporter