»Επιστροφή στο i-Reporter

Ήμουν στην Αμερική όταν διάβασα ότι "έφυγε" μόνος (όπως έζησε) ο Μανώλης Ρασούλης. Έχουμε γράψει και στο i-Reporter πολλά. Θα πω δυο μόνο δικά μου στιγμιότυπα(σε σχέση με τον Ρασούλη - τον οποίο δεν έτυχε ποτέ να γνωρίσω). Θυμάμαι το "Αυγό", το περιοδικό που έβγαζε, που στην ουσία ήταν ο προάγγελος της "Βαβελ" και άλλων πολλών περιοδικών. Παρότι ΔΕΝ ήταν άνθρωπος του τύπου. Όσα περιοδικά είχε βγάλει νομίζω τα είχα αγοράσει...μου έκανε τεράστια εντύπωση το ανατρεπτικό του χιούμορ...(κάποια στιγμή το περιοδικό εξαφανίσθηκε όπως εμφανίσθηκε). - Μια μέρα, όπως κάθε μεσημέρι εκείνη την εποχή, έκανα ραδιοφωνική εκπομπη στο "Ράδιο Αθήνα"(την σημερινή μετεξέλιξη του Love Radio). Ηχολήπτης μου ήταν ενας σεμνός άνθρωπος, εξαιρετικό παιδί που πάλευε για το μεροκάματο. Ο Πέτρος Βαγιόπουλος. Εκείνη την εποχή χάλαγε κόσμο το "Πότε Βούδας, Πότε Κούδας". Με πολύ ταπεινότητα και μετριοφροσύνη μου...εξομολογήθηκε ότι το τραγούδι που έκανε πάταγο το είχε γράψει εκείνος (τη μουσική) σε στίχους του Ρασούλη. Το έλεγε θαρρείς και έκανε...εγκλημα, μην τον ακούσουν. Και μου είπε μετά, πολλά για το παρασκήνιο εκείνου του τραγουδιού, για τον Ρασούλη και άλλους «του συναφιού». Να πω την αλήθεια, δεν τα θυμάμαι κιόλας. Γιατί σημασία είχε το τραγούδι και η "ταπεινότητα" των δημιουργών (για την ιστορία το τραγούδησε ο πολύ σπουδαίος τραγουδοποιός Νίκος Παπάζογλου). - Παράξενες πορείες μέσα στο χρόνο...(απο τον Βούδα μέχρι τον...Ιούδα)

0 σχόλια »

Δημοσίευση σχολίου

»Επιστροφή στο i-Reporter