»Επιστροφή στο i-Reporter

Μερικές φορές, ταξιδεύοντας στα...πέρατα του κόσμου, συνήθως αναζητάς απαντήσεις για τον εαυτό σου. Αλλοι λαοί, άλλα ήθη και έθιμα, άλλοι πολιτισμοί, γλωσσα,συνήθειες, χρώματα και αρώματα...άλλες γεύσεις...Και απολύτως βέβαιο, οτι αγνοούν ΤΑ ΠΑΝΤΑ για τη δική μας καθημερινότητα, τους δικους μας "ήρωες", μικρούς ή μεγάλους. Δεν έχουν ιδέα για τα θέματα που απασχολούν εμάς...Αυτα που σε εμας φαίνονται "βουνό", για όλους τους άλλους απλώς δεν υπάρχουν καν ούτε σαν...απλή γνώση! Οπως το ίδιο "δυναμωτικό φάρμακο" είναι και μια "στάση" στα νεκροταφεία. Οχι μόνο για να τιμάμε τους νεκρούς μας, αλλά και για να θυμόμαστε οτι "όλα τα νεκροταφεία είναι γεμάτα απο...αναντικατάσταστους". Και ο,τι κανένας δεν παίρνει τίποτα μαζί του(ούτε ακίνητα, ουτε βιβλιάρια καταθέσεων...).
Φέτος επισκέφθηκα δυο φορές το μεγαλύτερο τεχνικό επίτευγμα του ανθρώπου όλα τα χρόνια που ζει στον πλανήτη μας - τουλάχιστον απο όσα ξέρουμε. Αν εξαιρέσουμε τις πυραμίδες, το Σινικό Τείχος στην Κίνα, είναι το μόνο που φαίνεται απο το...φεγγάρι. Ομολογώ οτι θέλει "κότσια" και να το φτιάξεις εκείνη την εποχή μέσα στα βουνά (όπως βλέπετε), αλλά και να το περπατήσεις (ακόμη και σήμερα - ειναι μια εξαιρετική γυμναστική και υγιεινή - εστω και για λιγα...χιλιόμετρα). Για να νιώθουμε το dust in the wind... συνέχεια »

(Στην παραλία...Βόρεια Ελλάδα) - Εαν είσαι ναυαγός, σαν τον Ροβινσώνα ή τον Οδυσσέα περιπλανώμενος στα κύματα (της ζωής), ποιό θα ήταν το...όραμα σου; - Τη χρονιά που μας αφηνει, βρέθηκα δυο φορές στην Κίνα για μεγάλα διαστήματα, άλλη μια στην Αμερική (στο Βορρά της και το Νότο της) στον ισημερινό, σε πολλές χώρες της Ευρώπης και γενικά "τα είδα όλα", σε μια άκρως δύσκολη συγκυρία. Αν και δεν έγραψα τίποτα (σχεδόν) παρά μόνο "ψήγματα", δεν νιώθω έτοιμος ούτε τώρα να το κάνω. Για παράδειγμα στο πρώτο μου ταξίδι, πριν περίπου ενα χρόνο, κάθε μέρα στις 12 το μεσημέρι και στις 6 το απόγευμα(τότε τρώνε οι Κινέζοι,όλοι...)είχα "γεύματα εργασίας" στα μεγαλύτερα media της Κίνας (τηλεοράσεις,ραδιόφωνα, εφημερίδες,ομίλους, sites...). Εξαιρετική εμπειρία απο κάθε άποψη, με σπουδαίους ανθρώπους του επαγγέλματος, καθώς ενδιαμεσα και το βράδυ πάλι υπήρχαν άλλες πολύ σημαντικές συναντήσεις και συζητήσεις...Η Σανγκάη πλέον έχει ξεπεράσει σε λάμψη,πλούτο και αίγλη την Νεα Υόρκη. Η Ναννίνγκ, στην Γκουανξί (σύνορα με το Βιετνάμ) είναι "η πράσινη πρωτεύουσα" της νότιας Κίνας, στην οποία άνετα θα μπορούσα να ζήσω. Υπεροχη φιλοξενία, πάρκα και...παέκιου(το κινέζικο ρακί) σε μια υπέρλαμπρη (επαρχιακή) πόλη (των μόλις 9 εκ.κατοίκων) που ξεφυτρώνει μέσα απο τα ερείπια και το..."χθες" σε χρόνο αστραπή.

Μια χρονιά που θα μείνει ορόσημο και για την Ελλάδα (που είδε 75 χρόνια κτισίματος να καταρρέουν σαν χάρτινος πύργος....σε άμμο).
συνέχεια »

Αυτές τις ημέρες, είχα την ευκαιρία να διαβάσω και να σκεφθώ...(απέφυγα τις καταχρήσεις - αλλη μια θυσία στο βωμό της αυτοκάθαρσης - και ξανα προς την δόξα τραβά...- της κρεπάλης). Διάβασα πολλά tweets, editorial,επικήδεια επιφωνήματα, ανέγνωσα άρθρα,ρεπορτάζ και...αρθρίδια...διαπίστωσα το πολύ βαρύ αγχωτικό κλίμα των ημερών σαν "δαμόκλειο σπάθα"(σαν...χατζάρι έτοιμο να σου κόψει το λαιμό...απο το σβέρκο - όπως εδω στο στιγμιότυπο, στην Αγγλία) - σκέφθηκα επάνω σε διατυπώσεις του τύπου "δεν είμαστε μέρος του θαύματος της φύσης, αλλα ενα φθαρτό δημιούργημα που σβήνει και χάνεται σαν σκόνη στον άνεμο...) ή στο καβαφικό "ο δρόμος έχει σημασία, το ταξίδι..." και άλλα πολλά. Θα συμφωνήσω με κάποιον άλλο που μιλούσε για defragment της ζωης μας(όπως ανασυγκροτούμε τον σκληρό κατακερματισμένο απο αρχεία και εικόνες και προγράμματα δίσκο μας στο PC) - μετά απο μια "κρίσιμη ηλικία"(για σκέψεις). Φέτος δεν υπήρχε λόγος για φώτα, φωνές και πανηγύρια. Βέβαια η ζωή συνεχίζεται...για να συμφωνήσω οτι οσες φορές κι αν μπεις στο ιδιο ποτάμι, πάντα άλλο νερό θα σε βρέξει...Οπότε keep to going...(ανηφόρες,κατηφόρες...) - Α, και ειδα 3-4 φορές το Eat pray love...(εξαιρετική εικόνα, σενάριο απο την φιλοσοφία της ανατολής, άριστη ερμηνεία απο την Τζούλια Ρόμπερτς και βέβαια τον Χαβιέ Μπερδέμ - εξαιρετικός...- μια ταινία που θέλει να σε διδάξει στην αυτογνωσία...δύσκολο θέμα με πολλές στροφές...αλλά τελικά αξίζει να την δει κανεις - ας προσευχηθουμε λοιπον στην αγάπη που περνάει απο το...στομάχι - προσοχή στα περιττά κιλά). συνέχεια »

(Και μια σημερινή φωτο-κάρτα με το πνεύμα των ημερών - Η ιστορια του Κάρολου Ντίκενς με τα τρία φαντάσματα που σου δείχνουν το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον με στόχο να...αλλάξεις διορθώνοντας τα λάθη σου, πάντα είναι μια εξαιρετική ιδέα...ενα εξαιρετικό παραμύθι - μια υπέροχη βαθιά ανθρώπινη ιστορία - που μπορεί κανείς να τη συναντήσει σε υπέροχες κινηματογραφικές μεταφορές...). συνέχεια »

Ενας χρόνος φεύγει - άλλη μια φορά η Γη γύρισε σε πλήρη κύκλο απο τον ήλιο (σε 365 ημέρες και κάτι "ψιλά"). Σε μια ηλιόλουστα χειμωνιάτικη Αθήνα, με μια γεύση μελαγχολικής συννεφιάς, εύχομαι πολλές φορές η Γη να γυρισει στο ταξίδι της και να μας βρει συνταξιώτες... «Βόρειους» και «Νότιους», «Ανατολικούς» και «Δυτικούς»...
- Στο στιγμιότυπο φέτος τον Δεκέμβριο στην φημισμένη πλατεία grandplace στις Βρυξέλλες. Νομίζω τέτοιες ημέρες εκεί, που τα φώτα-λέϊζερ πέφτουν επάνω στα μεσαιωνικά κτίρια και τα μετασχηματίζουν σε κάτι απροσδιόριστα "μελλοντικό απο το παρελθον", το χιόνι(χιονόνερο) αχνοπέφτει με το τσουχτερό κρύο ενω ακούγεται "απο τον ουρανό" κλασσική μουσική και τις πόρτες των "πάμπ" να σε περιμένουν με τα τζακια να καίνε δυνατά, είναι μια διαφορετική...κατάσταση απο τη δική μας. Στα σοκάκια εκατοντάδες πλανόδιες "αγορές"(παζάρια, κατα μια έννοια αλλά χωρίς...παζάρι στις τιμές)προσφέρουν γλυκά και ό,τι άλλο έχει σκεφτεί ο πωλητής. Εκεί στη μέση της πλακοστρωμένης πλατείας, και το δέντρο των Χριστουγέννων...(το σχόλιο της παρέας: Αφήστε τους έλληνες δυο ημέρες σε αυτη την πλατεία και θα την έχουν κάνει...καλοκαιρινή και αγνώριστη...αναπόφευκτα η έννοια των βανδαλισμών, του άσχημου, του βίαιου, του κιτς, του καρακιτσαριού, του αμόρφωτου...σου έρχεται αυτόματα στο νου ζώντας στη σύγχρονη Ελλάδα...Πως την καταντήσαμε θεε μου αυτη την χώρα, των Ολυμπίων θεών; Βέβαια, για να είμαστε δίκαιοι, η οργή που ξεχειλίζει για τα όσα απίστευτα συμβαίνουν και συνέβησαν στην πατρίδα μας, δεν βαρύνει μόνο τα...μόνιμα υποζύγια - αλλά τα μεγάλα στόματα και τις παχιές κοιλιές των αφεντικών-του κυνικούς κλέφτες και λωποδύτες που μας "εξουσίασαν" στο όνομα της "μετριοκρατίας"). συνέχεια »

Οι ευχές αυτές τις ημέρες, αντανακλούν τις επιθυμίες μας να ζήσουμε πολλά,καλά και με υγεία χρόνια. Ευχές, είναι άλλωστε...Το πνεύμα των Χριστουγέννων, ανεξάρτητα φυλής, τόπου, χρώματος ή ενδυμασίας, ο santa claus, ο Αγιος Βασίλης, όπως κι αν τον φανταστεί κανείς (με τα ζωηρά χρώματα της...coca cola, που ένας διαφημιστής το σκέφθηκε μαζί με ελάφια,ταράνδους,τζάκια και έλκηθρα και έλατα και καμινάδες και κάλτσες με δώρα...) ή όπως αλλιώς, σημασία εχει ΤΙ πιστεύει κανείς...και πως θέλει να είναι αυτές οι ημέρες (και τι κάνει γι αυτό). Είναι αλήθεια οτι στην Ελλάδα όλοι κρατάμε την αναπνοή μας για όσα...έρχονται, ελπίζοντας οτι τελικά "τα παχύδερμα" που παριστάνουν της λογής λογής "ηγεσίες" θα αφουγκραστούν τον κουρνιαχτό της ιστορίας και ή θα λουφάξουν ή θα παραμερίσουν για πιο ικανούς και αποφασισμένους να δώσουν μάχες και να κερδίσουν. Δύσκολοι καιροί...ανταριασμένοι...Θαρρείς και ανοίγουν οι καταπακτές της ιστορίας...και αλυχτούν οι κέρβεροι της κολάσεως...
* Στο στιγμιότυπο πέρυσι τέτοιο καιρό που βρέθηκα για αρκετό διάστημα στην Κίνα. Με φόντο τον αναμορφωτή αυτής της αχανούς χώρας των 2 περίπου δις κατοίκων!! Τον Μάο να μιλάει σε δημοσιογράφους. Ποιός θα είναι ο δικός μας αναμορφωτής της χώρας; και του Ελληνισμού; συνέχεια »

Αναφέρθηκα πριν στην αναγκαιότητα για νεα ΕΘΝΙΚΗ αρχή, μια εθνική παλιγγενεσία. Οι ώρες δεν σηκώνουν περιττές "πολυτέλειες". Στον πόλεμο, απλά επιστρατεύεσαι. Αλλιώς είσαι λιποτάχτης, εφιάλτης,ρίψασπις και προδότης.Και όσοι υπονομεύουν στη πράξη, τον αγώνα για την σωτηρία και την αναγέννηση της Ελλάδας, θα πρέπει να αντιμετωπίζονται "έτσι"(τώρα και στο μέλλον). Σε αυτόν τον αγώνα "δεν περισσεύει κανείς", οχι στα λόγια, αλλά στην πράξη(για όλους υπάρχει ρόλος και θέση). Πρέπει να βαδίσουμε ανάμεσα στους μύθους μας, τους θρύλους μας, τους εφιάλτες μας, τους σκελετούς μας, τους προγόνους και απογόνους και να ανασηκωθούμε...Αυτη "η επανάσταση" οφείλει να τα έχει όλα. Συντακτική εθνοσυνέλευση για ΝΕΑ πρωτεύουσα(όπως πχ η Γερμανία άφησε τη Βόννη για το Βερολίνο, θέλοντας να σηματοδότησει τη νεα γερμανική ένωση), νεο Σύνταγμα, νέες κρατικές δομές, νέες ηγεσίες....ΝΕΟ όραμα. Οι νέες τάξεις, δεν χρειάζεται να βιώσουν αναγκαστικά την απόλυτη καταστροφή για να εφορμίσουν...Ευτυχώς, οι δυνάμεις αυτές, το αντιλαμβάνονται, κόντρα και απέναντι στις δυνάμεις της συντήρησης (σήμερα αναχρονισμός,συντήρηση,φασισμός κ.α. συνήθως απαντώνται σε στελέχη των λεγόμενων "προοδευτικών κομμάτων" για τον απλούστατο λόγο οτι αυτοί αποτελούν την "ραχοκοκκαλιά" αυτού που πρέπει να αποδομηθεί). συνέχεια »

Χθες βρέθηκα στη Θεσσαλονίκη (απο όπου και το στιγμιότυπο). Δυστυχώς δεν μπόρεσα να παρακολουθήσω κάποιον αγώνα του ΠΑΟΚ (της ΠΑΟΚάρας μας που πλέον δείχνει να είναι...ομάδα) ή να πιούμε κανένα "τσίπουρο" παραλιακά. Το πρόγραμμα δεν επέτρεψε τίποτα. Ψιλόβροχο, συννεφιά και κίνηση. Οταν πετάς "πάνω απο τα νέφη"(με το...αεροπλάνο) έχεις μια χρυσή ευκαιρία να συνειδηποιείς "το γελοίον του πράγματος" και την "ασημαντότητα των μικρών που μας ταλαιπωρούν"(και πόσο σύντομη είναι η διάρκεια μας, στο "πέρασμα" αυτό). Πόσο τα "τουπέ" και οι "Ναπολεόντειες συμπεριφορές" έχουν μια ωραία θέση στους σκουπιδοτενεκέδες της...κοινωνικής ιστορίας.

Προσωπικά βρίσκω εξαιρετικά ενδιαφέρουσα την ιδέα να δημιουργηθεί μια ΝΕΑ πρωτεύουσα του Ελληνικού κράτους ανάμεσα στην Κατερίνη και την Θεσσαλονίκη (υπάρχουν τεράστιες εκτάσεις προς...αξιοποίηση). Και να χτιστεί (απο την αρχή) μια νεα υπερ-σύγχρονη πόλη - ΠΡΩΤΕΥΟΥΣΑ που θα σηματοδοτήσει την ΝΕΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ στον 21ο αιώνα...και επέκεινα.
Αθήνα και Θεσσαλονίκη θα είναι - αντικειμενικά - συμπρωτεύουσες. Το όνομα της νέας πόλης-πρωτεύουσας; Αφού Αθήνα και Θεσσαλονίκη είναι ΓΥΝΑΙΚΕΙΑ ΟΝΟΜΑΤΑ η νέα πρωτεύουσα μας μπορεί να είναι ΟΥΔΕΤΕΡΗ ΛΕΞΗ που να "δένει" το παρελθόν με το μέλλον, σφραγίζοντας το παρόν. Και να προέρχεται απο την τοπική ιστορία, απο τη χώρα των Ολύμπιων θεών. Κάτω απο τους πρόποδες του Ολύμπου η νεα πρωτεύουσα, δεν μπορεί παρα να ονομαστεί ΔΙΟΝ.
-Απο που είσαι;
-Απο το ΔΙΟΝ
-Που θα πας;
-Στο ΔΙΟΝ
-Το ΔΙΟΝ μπορεί να σηματοδοτήσει τη νεα Ελλάδα...για ενα ΝΕΟ ξεκίνημα
συνέχεια »

Η Θέση της Ελλάδας είναι "στην Δύση", στην Ευρωπαϊκή Ενωση και το "Ευρώ", αλλά ΟΥΤΕ σαν...γουρούνι στο σακί, ούτε σαν το σκυλί στ' αμπέλι. Χριστούγεννα στις Βρυξέλλες που άρχισε να χιονίζει. Η Ελλάδα απο την αρχαιότητα, το Βυζάντιο και τις σύγχρονες ημέρες ήταν Και "ανατολή" ΚΑΙ "Δύση" ΚΑΙ "Βορράς" ΚΑΙ "Νότος". Μεσογειακή χώρα, με ό,τι αυτό σημαίνει. Με την Ιωνία και την Κωνσταντινούπολη πάντα "στην πρώτη γραμμή". Αυτό που θα πρέπει να προσέξουν πολύ καλά στο Μαξίμου και οι πολιτικοί αρχηγοί είναι να ΜΗΝ υποστείλουν την ελληνική σημαία απο πουθενά - αντίθετα πρέπει ΜΕ ΚΑΘΕ ΤΡΟΠΟ ΚΑΙ ΜΕΣΟ να ενισχύσουμε την ελληνική παρουσία και φωνή σε ΟΛΑ τα πέρατα του κόσμου. Να ΜΗΝ πωληθεί καμία ελληνική περιουσία εκτός Ελλάδας (εκτός απο επουσιώδεις δραστηριότητες). Η Ελληνική σημαία ΔΕΝ πρέπει να υποσταλλεί ΠΟΤΕ... συνέχεια »

(Στην αίθουσα της Ευρωπαϊκής Επιτροπής - στο φόντο της φωτογραφίας η Ελληνίδα Επίτροπος κ.Μαρία Δαμανάκη...η μοναδική υπουργός στην ΕΕ που διαθέτουμε). Καθώς βρισκόμουν στη συνεδρίαση της "κομισιόν" και άκουγα τη συζήτηση για το νέο ταμείο που θα δημιουργηθεί και θα αφορά ΣΥΝΟΛΙΚΑ τους αγρότες και τους ψαράδες και οχι μόνο (υπολογίζονται κάπου 400 εκ.ευρω), μου ήρθαν στο μυαλό εκείνες οι απίστευτες ατάκες-διάλογοι διαχρονικά των διαφόρων υπουργών, πρωθυπουργών για την υπεράσπιση των συμφερόντων μας στις συνεδριάσεις των βρυξελλών, για τα "βέτο", για τις τιμές Αθήνας και οχι Βρυξελών και ένα σωρό άλλα παρόμοια. Μας αρέσουν φαίνεται σαν λαός, οι πομφόλυγες, το μπόλικο απο τίποτα με γέμιση καθόλου και οι φανφαρόνοι. Εαν παρακολουθούσε κανείς τη συζήτηση, μέσα στην αίθουσα, θα διαπίστωνε οτι παρά τις πολλές ώρες συνεδρίασης μέχρι τα χαράματα, ΔΕΝ ακούστηκε ΟΥΤΕ σε ενα δευτερόλεπτο φωνή πέραν του...ψιθύρου της ομιλίας του κάθε ομιλητή. ΔΕΝ παραβιασθηκε ο χρόνος ομιλίας ΟΥΤΕ ενα δευτερόλεπτο,παρότι δεν ξεπερνούσε τα 3 λεπτά σε κάθε ομιλητή υπουργό, ΔΕΝ ακούστηκε η παραμικρή διαμαρτυρία απο κανέναν...Και όλα τα "παζάρια" γινόταν εκτός της αίθουσας. Μέσα στην αίθουσα υπήρχαν ΜΟΝΟ οι επίσημες θέσεις και ανακοινώσεις...
Με την ευκαιρία θα πω μερικές σκέψεις μου για την Ε.Ε. στη συνέχεια... συνέχεια »

Το να βρίσκεσαι "ενώπιον της Αγίας Σοφίας" στην Κωνσταντινούπολη, αποτελεί απο μόνο του "ιστορικό δέος". Είναι μερικοί "τόποι", "χτίσματα" και "λειτουργίες" που υποβάλλουν τους ανθρώπους...Εχουν την δική τους δυναμική και ιστορία, ανεξάρτητα απο το τι θα πούμε εμεις ή όχι. Αλλωστε είναι γνωστό το "ματαιότης, ματαιοτήτων...", στη λογική οτι το δικό μας "πέρασμα" απο αυτή τη ζωή (και Γη) είναι εφήμερο. Και θα πρέπει κανείς να "ζυγίζει" τις αξίες, τα σημαντικά απο τα ασήμαντα, με ποιούς και γιατί πορεύεται (όσο θα του επιτρέψουν οι δυνάμεις του και η...τύχη). συνέχεια »


Με την ευκαιρία, θα ήθελα να ΕΥΧΑΡΙΣΤΗΣΩ ΠΟΛΥ ΘΕΡΜΑ όλους και όλες που μου ευχήθηκαν για την γιορτή μου - και για όσους θέλησαν και δεν με βρήκαν γιατί έλειπα στην Κωνσταντινούπολη. Αλλωστε οι γιορτές είναι μια ευκαιρία για επικοινωνία και κάποια "ζεστά λόγια"(ή μηνύματα). Πιστεύω οτι για πολλούς «αρκεί και η σκέψη...». Θα ήθελα να ευχαριστήσω ιδιαίτερα και τον Πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ Γιωργο Παπανδρέου για την κάρτα που μου έστειλε. συνέχεια »

Οπως βλέπετε, μπορεί κανείς να δει με πολλούς και διαφορετικούς τρόπους το blog μου. Πηγαίνετε εδώ για παράδειγμα(http://nkarabasis.blogspot.com/view/magazine ή εδώ http://nkarabasis.blogspot.com/view/snapshot). Υπάρχουν διάφορες επιλογές. Ο καθένας επιλέγει, αυτό που του αρέσει και προσπαθεί να πορευτεί αναλόγως... συνέχεια »

Οταν ξύπνησα το πρωι και άνοιξα το παράθυρο, αντίκρυσα αυτή την εικόνα. Ενας τόπος,πρέπει να σου φτιάχνει το κέφι. Να σε εμπνέει. Να σε ξεκουράζει. Να σε "ταξιδεύει". Να σε "γαληνεύει". Δεν μπορείς να ζεις σε τσιμέντο,πίσσα,βουητά και καταχνιά. Οι άνθρωποι που ζούνε στο κρύο, τη συνεφιά, τη βροχή και τον αέρα και ζούνε στο τσιμέντο και "σκληρά υλικά" διαμορφώνουν και τις ανάλογες ψυχοσυνθέσεις, σε σχέση με εμας τους ανθρώπους "του Νότου". Αυτο ήταν και το έγκλημα καθοσιώσεως που συντελέστηκε σε βάρος της Ελλάδας απο τους πανηλίθιους "παρτάκηδες" που μας κυβέρνησαν, ελέω ηλιθιότητας μας. Κατέστρεψαν τις πόλεις μας.Δεν σεβάστηκαν την ιστορία και την παράδοση μας.Οταν "αρχίσαμε να ξυπνάμε κάποιοι απο εμας" το...πουλάκι είχε πετάξει...Και τώρα πρέπει να γκρεμίσουμε, για να ξαναχτίσουμε απο την αρχή... συνέχεια »

Η Κωνσταντινούπολη σήμερα μόνη της, έχει πληθυσμό, όσο σχεδόν δυο "ελλάδες". Ερχεται απο πολύ μακρυά και προφανώς μέσα στα "κύματα και τους παφλασμούς" της ιστορίας ενσωματώνει και "χωνεύει" πολιτισμούς,επιρροές, λαούς, ρεύματα και ενώνει την "ανατολή με την δύση"...Απο τα χίλια χρόνια του Βυζαντίου, τα δυο χιλιάδες χρόνια της αρχαίας ελλάδας, τα εξακόσια χρόνια των οθωμανών και των σουλτάνων μέχρι και τη νεώτερη τουρκία του Κεμάλ (απο τη Θεσσαλονίκη). Μπορεις να ατενίσεις, να νιώσεις, να γευτείς τα πάντα. Το σύγχρονο "δένει" με το παραδοσιακό. Το "αύριο" με το "χθες". Και η σημερινή Τουρκία θέλει την Ευρωπαϊκη της προοπτική και λειτουργία. Κι αυτό το εκφράζει, η Κωνσταντινούπολη και όλα τα παράλια της Μικράς Ασίας(της Ιωνίας). συνέχεια »

Νομίζω οτι στην Ελλάδα, τώρα που οι ασκήσεις (οδυνηρές είναι η αλήθεια) αυτογνωσίας μας βοηθάνε να δούμε "που βρεθήκαμε με τις εξυπνάδες μας και το...πολύ μυαλό που διαθέτουμε"(!) πρέπει να ξαναδούμε την "συγκατοίκηση μας" με τους "απέναντι φίλους και αδέλφια μας". Δημοσιογραφικά να πω οτι ο Ταγιπ δεν είναι καθόλου καλα(στην υγεία του), όπως άλλωστε και ο Πρόεδρος τους(ο Γκιουλ)που δεν ταξιδεύει εδω και πολύ καιρό. Αρα, σχετικά σύντομα θα έχουμε αλλαγές. Η άλλη είδηση είναι οτι η Θεολογική Σχολή της Χάλκης θα ξαναλειτουργήσει (μετά το 1972). Ελπίζουμε (και ευχόμαστε) απο τη νέα χρονιά.Οσο εμείς πετάμε στο....Βόσπορο και στα ψάρια του Αιγαίου ΚΑΘΕ ΑΤΟΥ που έχουμε, αφήνουμε χώρο (και χάνουμε χρόνο) για κάθε άλλον. Φτιάξαμε ενα σαπρόφυτο κράτος, ανίκανο και για τα στοιχειώδη αυτονόητα ενω διαθέτουμε ίσως το καλλύτερο ΑΝΘΡΩΠΙΝΟ ΔΥΝΑΜΙΚΟ απο κάθε άλλον. ΠΩΣ, ενω έχουμε το ανθρώπινο δυναμικό, καταρρεύσαμε και διαλυθήκαμε; Περίεργο, οξύμωρο, αλλά αληθινό. Στην Κωνσταντινούπολη μου είπε ενας έλληνας της Πόλης: "Παιδί μου, οι έλληνες δεν πηγαίνουμε στην Πόλη, επιστρέφουμε" (γιατί η αλήθεια είναι οτι νιώθεις σαν να μην έφυγες ποτέ...). συνέχεια »

(Στο Taksim στην Κωνσταντινούπολη, ποτέ δεν ξημερώνει, ποτέ ο κόσμος δεν είναι λίγος οποιαδήποτε ώρα της ημέρας ή της νύχτας, ποτέ δεν θα μείνεις απο φαγητό,γλυκά,μύδια,κοκορέτσι και διασκέδαση κάθε είδους...). Είχα όρεξη να φάω κάστανα φρέσκα, καλοψημένα και όπως πρέπει να είναι ένα...κάστανο. Και πράγματι, έτσι ήταν. Δεκέμβριο στην Πόλη, με ψιλόβροχο...(θα πω στη συνέχεια εντυπώσεις και σκέψεις). συνέχεια »

Ο κόσμος μας, η Γη μας, είναι πια "μια γειτονιά". Οι Ελληνες, ανέκαθεν, υπήρξαν κοσμοπολίτες και πνεύματα ανήσυχα,ταξιδιάρικα, δημιουργικά...(γι αυτό στα "οργανωτικά" και τα "κρατικίστικα" επίσης ανέκαθεν τα κάναμε μπάχαλο...). Κανείς πλέον δεν θα κάνει ένα μόνο επάγγελμα ή δεν θα ζει με μια ενασχόληση (εαν θέλει φυσικά να είναι "πολίτης του κόσμου" με αξιώσεις...).

Η Ελλάδα έχει λαμπρό παρελθόν και εξαιρετικά ευοίωνο μέλλον, αρκεί να "το δούμε" και να το δημιουργήσουμε με όραμα...- Ας αφήσουμε τη μιζέρια για άλλους.
συνέχεια »

Η Ελλάδα είναι ίσως ο πιο...ευλογημένος τόπος της Γης, απο κάθε άποψη. Εκτός απο μια: Το μυαλό (ως μακροσκοπική προσέγγιση) δείχνει να είναι μικρότερο απο το να μπορεί να αντιληφθεί "το μεγαλειώδες απλό" και να το "ενσωματώσει με τον ορθό τρόπο". Διαιρούμε αντι να πολλαπλασιάζουμε, αφαιρούμε αντι να προσθέτουμε, γκρεμίζουμε αντι να χτίζουμε, ρυπαίνουμε αντι να καθαρίζουμε, ασελγούμε αντί να αγαπάμε και πάει λέγοντας. Γιατί δεν μπορούμε "να αδειάσουμε", για να (έχουμε τη δυνατότητα να) "γεμίσουμε" ξανα και ξανά...Κολυμπάμε "στα ρηχά" και δαιμονοποιούμε τα...βαθιά.Απο φόβο, άγνοια, ποιος ξέρει...Στη χώρα των θεών, μπορούμε να πιούμε το Νέκταρ...αρκεί το "παν μέτρον άριστον" και το "γνώθι σ' αυτόν" να αποτελούν "σκαλοπάτια" μιας φιλοσοφημένης ζωής(έστω και με...ακρότητες που τελικά μας δείχνουν τον...δρόμο). συνέχεια »

Ο κάθε τόπος, έχει τις δικές του "δυνάμεις" και ιδιαιτερότητες (τη δική του "μαγεία"). Γι αυτό με μια φιλοσοφική διάθεση και ενα υπομειδίαμα οι άνθρωποι λένε "όπου γης και πατρίς". Οπου γεννηθείς και μεγαλώσεις, σε "σφραγίζει" ο τόπος (και οχι τα...άστρα και οι...αστερισμοί). Μεγαλύτερη σημασία έχει "το χώμα, ο αέρας,οι τροφές,το νερό,ο πολιτισμός,οι άνθρωποι που σε βλέπουν να μεγαλώνεις,η κοινωνία που σε "υποδέχεται" και σε "μεγαλώνει" παρά το...χρώμα,η θρησκεία,η καταγωγή,η κοινωνική προέλευση,η φυλή κλπ

Και στο φινάλε; Ολοι παιδιά της μητέρας-Γης είμαστε, στον ιδιο πλανήτη ζούμε και αναπνέουμε,γεννιόμαστε και "πεθαίνουμε". Τις ίδιες αγωνίες μοιραζόμαστε, τα ίδια πάθη και λάθη...Να ζήσουμε δημιουργικά...(εδω, το στιγμιότυπο το πήρα, απο εναν πίνακα στη Λέσβο, αυτές τις ημέρες).
συνέχεια »

Στο ευρωπαϊκό κοινοβούλιο, οι συνεντεύξεις είναι σε ανοιχτά πλατώ...δεν θα μπορούσε άλλωστε να συμβαίνει και διαφορετικά με τόσους ευρωβουλευτές (700 και...βάλε), τόσους υπουργούς, επισκέπτες κλπ - Θυμάμαι όταν η δική μας βουλή ήθελε να αποκτήσει σύγχρονες αίθουσες για τους κοινοβουλευτικούς συντάκτες(τότε ήμασταν στοιβαγμένοι όλοι σε μια αίθουσα μικρή και μια παραδίπλα ακόμη μικρότερη). Είχα "εκλεγεί"(σε μια ψηφοφορία που είχε γίνει τότε μεταξύ των συναδέλφων) μαζί με τον Γιάννη και την Ντόρα να βρούμε λύση, αξιοπρεπή (πρόεδρος της βουλής ήταν ο αείμνηστος Νανάς Τσαλδάρης). Είχα πάει στο Στρασβούργο, στο νέο κτίριο που λειτουργούσε αποκλειστικά εκεί (τότε) το ευρωκοινοβούλιο. Πήρα την ιδέα του πως δουλεύουν οι δημοσιογράφοι εκεί, τι μέσα τους διατίθενται κλπ και με την συμβολή της Ντόρας(στην «Ε») λειτουργούν έκτοτε οι δυο αίθουσες των κοινοβουλευτικών συντακτών(απλά αντί για μέταλλο και γυαλί, επιλέχθηκε το ξύλο για να "ταιριάζει στο δικό μας κοινοβούλιο"- που ήταν πρώην ανάκτορα με "βαρύ ντεκόρ"). Οι αίθουσες παραδόθηκαν επι προεδρίας Α.Κακλαμάνη, που βοήθησε να ολοκληρωθούν σωστά...- Και δική μου ιδέα και πρωτοβουλία ήταν να αποκτήσουν δωρεάν όλοι οι κοινοβουλευτικοί συντάκτες απο ενα κινητό τηλέφωνο και ενα φορητό υπολογιστή, σε εποχές που ήταν "εξωτικά φρούτα"(και τα δυο). Και επίσης είχα πείσει τον Α.Κακλαμάνη ως πρόεδρο της βουλής, να καθιερώσει τις δημοσιογραφικές αποστολές μαζί με τις κοινοβουλευτικές(άλλη φορά θα πω τη σκοπιμότητα και χρησιμότητα της εισήγησης εκείνης που έγινε αποδεκτή, λειτούργησε απο ο,τι έμαθα πολύ λάθος και τελικά καταργήθηκε νομίζω - γιατί και μια σωστή ιδέα ή πρόταση εαν εφαρμοστεί λάθος, μπορεί να αποβεί καταστροφική). συνέχεια »

(Στις Βρυξέλλες αυτόν τον καιρό ανακαινίζουν, δεν κατεδαφίζουν). Ο Αντόνιο Γκράμσι (γεννήθηκε στην κωμόπολη Άλες στη Σαρδηνία στις 23 Ιανουαρίου 1891 και πέθανε στη Ρώμη, 27 Απριλίου 1937) , πέθανε (46 χρονών απο φυματίωση και αρρώστια του μυελού των οστών του) στις φυλακές και έγινε κι αυτός "χάρτινος ήρωας" στη συνέχεια, γιατί απο τη Σαρδηνία που ξεκίνησε για το Τορίνο στις αρχές του 20ου αιώνα(κάπου το 1910) βίωσε τη "βιομηχανική επανάσταση" και τη δημιουργία των "εργατικών συνδικάτων" ως "μαθητής του Μάρξ, του Εγκελς, του Μπακούνιν κ.α.". Αποκόπηκε απο το σοσιαλιστικό κόμμα και ίδρυσε το Κομμουνιστικό Κόμμα Ιταλίας(στις 21 Ιανουαρίου 1921). Γιατί δεν πίστευε στη συνεργασία με τις "αστικές δυνάμεις" αλλά στην ανατροπή τους. Το να ζει κανείς κάπου στο 1915-1920 με εκείνες τις προσλαμβάνουσες παραστάσεις, όλα αυτά φάνταζαν "φυσιολογικά". Στην Ελλάδα, εκείνη την εποχή μεγαλουργούσε ο εθνάρχης Ελευθέριος Βενιζέλος που δημιουργούσε την Ελλάδα των δύο ηπείρων και των πέντε θαλασσών (και μόνο επειδή υπήρξαν εσωτερικοί εφιάλτες και ενα παντελώς ανωριμο "πολιτικό προσωπικό" φτάσαμε στην ήττα του 1922 και τη Μικρασιατική καταστροφή με τη συνθήκη ήττας της Λωζάννης). Στην πρωτεύουσα της "γραφειοκρατίας της Ε.Ε." συζητούνται πολλά και με ένταση. Αυτό που έχει σημασία είναι όμως, οτι "κρατάμε ό,τι είναι χρήσιμο, το αναστηλώνουμε και δημιουργούμε πιο γερά θεμέλια για το αύριο". συνέχεια »

Τ' αγνά μας εθνικόπουλα, ορκισμένα
τον άγιον όρκο των αρχαίων εφήβων,
γράφουν στην πλάκα των τουφεκισμένων
από τους Γερμανούς: «Καλά σας κάναν!»


Μισόν αιώνα πάλευα κι απάνου για λευτεριά δικιά μου και των άλλων, κι όλο πιότερο μ' έπνιγεν ο βρόχος, κι οι γενναίοι, που με πνίγανε, πιο δούλοι.

Mε μπούκωναν μωρό «Μεγάλη Ιδέα»
κρύβοντάς μου τον πιο αιμοβόρο οχτρό μου:
να' μαι του ξένου ο πάτος, να μισώ
και να καταφρονώ τ' ανόσιο πλήθος.
Τα σκολειά μου τα κλείνανε τα μάτια.
Μου τ' άνοιγαν η ζούγκλα των Ολίγων
και τα «καταραμένα» τα βιβλία.
Κι ολάνοιχτ' απομείναν ως το τέλος.

...στο δέκατο όγδοο από τα Επιγράμματα, διαβάζουμε:

Με πάθος την αλήθεια φανερώνω,
μα ποιος μ' ακούει; Κάτι άγουρα παιδιά.

Και τούτη τη φορά τ' άγουρα παιδιά θα συνεχίσουν μοναχά τους το τραγούδι του ποιητή μας;

1979, Κώστας Βάρναλης, Οργή Λαού
συνέχεια »

Το πρόβλημα είναι οτι η ανα-προσαρμογή στόχων,προτεραιοτήτων και αναγκών σε ενα διεθνές,παγκοσμιοποιημένο περιβάλλον στο οποίο δημιουργείται το νεο υπερ-εθνος και στο οποίο πρώτο κυρίαρχο και καθοριστικό ρόλο παίζουν "οι επιχειρήσεις" και οχι τα κράτη με την έννοια που τα ξέραμε εδω και 200 χρόνια, εμεις έχουμε ενα τσούρμο ανεπάγγελτους (ας πούμε πολιτικούς) "παλαιάς κοπής και αντίληψης" που είναι εξαιρετικά δύσκολο, ακόμη κι αν είναι καλής προαίρεσης, να ανταποκριθούν στα κελεύσματα της νεας εποχής. Απαιτούνται γνώσεις,εμπειρία,οξυδέρκεια,τεράστιες αντοχές και φυσική κατάσταση βέβαια,πνευματικό και νοητικό επίπεδο υψηλότατο, παιδεία κ.α. Ευτυχώς, οι συνεργασίες θα φέρουν καινούρια πρόσωπα και δυνάμεις σε νέες συνθέσεις... συνέχεια »

Όλοι στο Δημοτικό Σχολείο, έχουμε γράψει έκθεση με θέμα "Τι είναι η Πατρίδα μας;". Σήμερα, που η Πατρίδα μας, δέχεται ενα ανηλεές σφυροκόπημα σε πόλεμο "νέου τύπου", οικονομικού πολέμου, ποια μπορεί να είναι η απάντηση; Απέναντι μας δεν εχουμε οπλοπολυβόλα,κανόνια και σφαίρες, αλλά την "αόρατη μαζική εκέλεση" ολόκληρων επαγγελματικών και κοινωνικών τάξεων. Ενα νέο "Αουσβιτς" υπερ-συγχρονου, λαμπερού "τύπου". Κι ενω εμεις δίναμε τα ωραία μας λεφτά (μέχρι ΚΑΙ ΣΗΜΕΡΑ) για να αγράσουμε φρεγάτες, αεροπλάνα,τανκς,σφαίρες κλπ ο εχθρός είναι άτρωτος ΣΕ ΟΛΑ ΑΥΤΑ. Και οχι μόνο αυτό, αλλα ακριβώς κάθε ευρώ που δίνουμε για να αγοράσουμε ΑΥΤΑ τα όπλα, τον ενισχύει και αποδυναμώνει εμας! Αυτό που εμείς νομίζουμε ΑΜΥΝΑ είναι η μεγαλύτερη απειλή και "κερκόπορτα" εναντίον μας! Γιατί ο πόλεμος "στο δικό μας επίπεδο" δεν είναι σαν της...Λιβύης,της Συρίας ή του Αφγανιστάν. Το πρόβλημα είναι οτι εξαιρετικά αργά καταλάβαμε οτι είμαστε σε εμπόλεμη κατασταση και εξαιρετικά αργά συνειδητοποιούμε τι πρέπει να κάνουμε, με ποιούς και προς ποια κατεύθυνση. Πολλοί ακόμη κινούνται στη Νιρβάνα προηγούμενων δεκαετιών ή συνηθειών (πολιτικοί κυρίως....ανεπάγγελτοι και άχρηστοι επι της ουσίας). Τι είναι λοιπόν σήμερα "η πατρίδα μας"; συνέχεια »

Σε εποχές όπως αυτή που ζούμε, ο Αριστοφάνης θα ήταν εξαιρετικά χρήσιμος...(εννοώ στο μέγεθος της σοφίας και ουσίας αλλά σύγχρονος...- οχι αναμασήματα και ανόητοι εξυπνακιδισμοί). Είχαμε (ως λαος) ανάγκη απο...αέρα δημοκρατίας και ελευθερίας και τελικά το "μπαχαλοποιήσαμε" σε σημείο διάλυσης το πράγμα...Και άντε να το συμ-μαζέψεις... συνέχεια »

(άλλο ενα στιγμιότυπο με ιστορική αξία και σημασία, που έριξα σήμερα μια ματιά) - Η Ελλάδα σήμερα μοιάζει σαν βάρκα στο χείλος του καταρράκτη του Νιαγάρα. Επομένως πολιτικές, πράξεις, προσεγγίσεις και συμπεριφορές που "βάζουν τα χέρια μας στα μάτια μας να τα βγάλουν" (σαν αφιονισμένα τάγματα του Obus dei) δεν έχουν καμμία θέση και δεν θα πρέπει να έχουν την παραμικρή σχέση με την Ελλάδα. Ολοι λέμε και παραδεχόμαστε οτι είμαστε σε "οικονομικό πόλεμο" (χειρότερο και απο τον...πραγματικό που καταλαβαίνουν ορισμένοι), αλλά οι συμπεριφορές και νοοτροπίες (πολλών) είναι των "συφοριασμένων". Μουχλιασμένες, οξειδωμένες απο το χρόνο, απο ανθρώπους που δεν θα έπρεπε να έχουν την παραμικρή θέση στο κάδρο της πολιτικής. Απο "νέους ανθρώπους" θαρρείς και τους έβγαλες απο την ναφθαλίνη των...ζόμπι. Απο δήθεν "επαναστάτες" του...φραπέ και του...καναπέ. Ακόμη και η (δήθεν) νεανική οργή ορισμένων, σου προκαλεί θυμηδία και μελαγχολία. Χάλασε κι αυτό...(γιατί δεν έχει περιεχόμενο και είναι τηλε- και κομματο - κατευθυνόμενη). Οπως μου έλεγε και ο φίλος Δημήτρης, ισως είναι προτιμότερο τελικά το...χάος, η διάλυση και η καταστροφή των πάντων, μπας και μετά, καταφέρουμε, μέσα απο τα ερείπια και τα συντρίμμια και ξαναστήσουμε ενα αξιοπρεπές κράτος και μια κοινωνία στοιχειωδώς σοβαρή. Μήπως τελικά είναι προτιμότερο να αφήσουμε να διαλυθεί αυτό το απίστευτο...καρακιτσαριό που λέμε κράτος και ελληνική κοινωνία, και ξαναπιάσουμε τα πάντα απο την αρχή (όπως μετά απο μια εθνική καταστροφή). Γιατί το σάπιο, το μίζερο, το διεφθαρμένο, το αστοιχείωτο, το αγράμματο, το αναχρονιστικό αντιστέκεται με νύχια και με δόντια φορώντας ό,τι προβιά και μάσκα του κατέβει μπροστά του...- Αλλά απο την άλλη λες, θα χαθεί πολύς χρόνος (και όχι μόνο). Ας προσπαθήσουμε ανάμεσα σε όλα αυτά...Αξίζει άραγε; συνέχεια »

(Θέμα απο πίνακα που βρίσκεται σε χώρο που επισκέφθηκα σήμερα - το μεγάλο ψάρι τρώει το μικρό, απο το χέρι του Δ.Μυταρά) - Η δημοσιογραφία του "τίποτα" και των "πιράνχας" ποτέ δεν με συγκίνησε, ποτέ δεν την υπηρέτησα και πάντοτε βρέθηκα απέναντι της. Η φτηνή δημοσιογραφία του "κιτρινισμού" και του "εντυπωσιασμού" που αναδεικνύει το έλασσον και αποκρύπτει το μείζον, πάντοτε μου προκαλούσε εμετικές διαθέσεις απέχθειας. Η δημοσιογραφία που απομονώνει ένα "στιγμιότυπο" το μεγεθύνει και το πουλάει ξεφωνίζοντας σαν "κυρα-κατίνα" με άφηνε παγερό αδιάφορο. Ολα αυτά είναι τόσο ρηχά και φτηνιάρικα, για να "αξίζει" να χαλάς ενέργεια, διάθεση, χώρο, χρόνο και εργατοώρες που τα άφησα χρόνια τώρα για τους...επαγγελματίες του είδους (που συνήθως πλέουν σε άλλα νερά...). Φυσικά, γίνομαι κι εγώ - θέλοντας και μη - γνώστης όλων των διαλαμβανομένων "επεισοδίων" κάθε είδους, που βαφτίζεται στη χώρα μας "δημοσιογραφία". Μαζί φυσικά με την αλητεία του "χώρου".Υπάρχει μια παροιμία που λέει "αμα μπλεχτείς με τα πίτουρα, θα σε φάνε και οι κότες", αλλά το θέμα είναι οτι και τα..πίτουρα και οι κότες έχουν την "αποστολή τους". Τι δουλειά έχουν και τα μεν και οι δε με τη...δημοσιογραφία; συνέχεια »

Αυτές τις ημέρες βρέθηκα στο Λονδίνο. Οι καιροί είναι δύσκολοι(θα έλεγα "καιροί πολέμου"). Αυτό που αντιλαμβάνομαι (απο) παντού, είναι οτι κάναμε τόσα πολλά και μεγάλα και διαρκείας λάθη ως κράτος και "πολιτικό-δημοσιογραφικό σύστημα", που η κρίση μπορεί (τελικά), υπο ορισμένους όρους και προϋποθέσεις(και πολύ τύχη) να καταλήξει σε...ευκαιρία(αναδιοργάνωσης και ανασύνταξης). Τις επόμενες ημέρες θα γράψω μερικές σκέψεις επάνω σε όλα αυτά... συνέχεια »

Εμένα μ' αρέσουν αυτά τα παιδιά - από μια γειτονιά της Αθήνας εν έτη 2011. Που μαθαίνουν να τραγουδάνε τα παραδοσιακά μας τραγούδια και να τα χορεύουν, φορώντας (γι αυτό το λόγο) τις παραδοσιακές μας στολές. Γιατί οι μνήμες πρέπει να είναι ζώσα πραγματικότητα και προοπτική. Οχι μουσειακό είδος για μνημόσυνο. Πάρα πολλά νέα παιδιά ανακαλύπτουν την διαχρονική ελληνικότητα, τις αρχές και αξίες που έχουν νόημα και για το σήμερα, το αύριο...Κι αυτό είναι σπουδαίο(δεν είναι "όλοι" μπαχαλάκηδες,πρεζάκηδες ή υποψήφιοι ηλίθιοι - ούτε τα πρότυπα της ελληνικής τηλεόρασης). συνέχεια »

(Στα ουζάδικα της αγοράς στη Θεσσαλονίκη, εκει στην Αριστοτέλους) - Βέβαια αυτός ο χειμώνας προβλέπεται καθοριστικός για πολλά απο όσα θα ακολουθήσουν τα επόμενα χρόνια. Οι θεοί της Ελλάδας, οι φίλοι και εχθροί, οι δυσκολίες αλλά και το...φιλότιμο μαζί με σκληρή δουλειά - με ρακί και καλό ελληνικό κρασί - θα μας βγάλουν "στο ξέφωτο".

Το κακό είναι, οτι τα έχουμε κάνει όλα τόσο μαντάρα στα οργανωτικά του κράτους, τόσα χρόνια, αποκτήσαμε κακές έξεις και άντε να ανακρούσεις πρύμνα για να αλλάξει το πλοίο πορεία...
συνέχεια »

(Εργο απο κάτι που είδα στις Βρυξέλλες - άνθρωποι "κρεμασμένοι" στον...αέρα - θα μπορούσε κανείς να μιλήσει για...μαριονέτες ή για όνειρα και ζωές "στον αέρα". Φορώντας διάφορα ρούχα, καλά, μέτρια, πυτζάμες ή φόρμες....ενα πλήθος που είναι απλώς ...κρεμασμένο "στα μανταλάκια"). Μ' αρέσει να ανακαλύπτω και τις "σκοτεινές γωνιές - προοπτικές" του Καλλιτέχνη, πέρα απο το έργο του, αυτό καθαυτό(σαν μια μετατεχνική προσέγγιση). Και να το αποδίδω με τον δικό μου τρόπο, απο εκεί και μετά...(στην ουσία να το χρησιμοποιώ ως υλικό...). συνέχεια »

(Και η...ελληνική γειτονιά στις Βρυξέλλες - Με Πλάκα, Μύκονο και τα συναφή - γύρο,σουβλάκι,τζατζίκι κλπ - τα είπαμε και με τα πατριωτάκια). Αυτό που έχει σημασία αυτόν τον καιρό είναι η απολύτως συντεταγμένη, σοβαρή πορεία, με φώτα πορείας (και ομίχλης) και με κλειστά τα αυτιά στις σειρήνες. Οι Ερινύες, ας κάνουν το έργο τους μαζί με τη Σκύλλα και τη Χάρυβδη εκει που πρέπει...Εμεις, στο ρόλο του Οδυσσέα...(σταθερά), στο δρόμο για την Ιθάκη. συνέχεια »

(Στις Βρυξέλλες ως γνωστόν, σήμα κατατεθέν, είναι το γυμνό αγοράκι που στο ενα χέρι του κρατάει την τσουτσούνα του και κάνει τσίσα του και στο άλλο τρώει την...βάφλα του - πόσες άραγε είναι οι βασικές ανάγκες του ανθρώπινου σώματος; - η πινακίδα στο μαγαζί λέει οτι λειτουργεί αδιαλείπτως απο το 1867!!). Στην πρωτεύουσα της Ε.Ε. η ζωή έχει άλλους...φυσιολογικούς ρυθμούς.Ο οικονομικός πόλεμος που μαίνεται γύρω μας, εκεί παίρνει "σάρκα και οστά" μέσα στις μεγάλες αίθουσες των "γραφείων" και "διοικητηρίων". Στα "στρατηγεία" των παρατάξεων. Το ζητούμενο πλέον είναι "οι βασικές ανάγκες"... συνέχεια »

(Περπατώντας πριν μερικές ημέρες στις Βρυξέλλες - δείτε πίσω τα παιδιά που βγάζουν μια αναμνηστική φωτογραφία και είναι μαθητές, πόσο οργανωμένα,ήρεμα,δροσερά,αισιόδοξα δείχνουν και προφανώς είναι...). Αυτό που μας λείπει εμας, σε αυτή τη χώρα, είναι οτι πρέπει να ξεφύγουμε απο το "πρότυπο του καραγκιόζη"(όπως μου έλεγε χθες πολύ εύστοχα και το ανέλυε, ο Φώτης - πολύπειρος όσο ελάχιστοι στην Ελλάδα, λόγω και της διαδρομής του...). Ο "καραγκιόζης"(τύπος της...ανατολής που θέλει να ανήκει στη δύση) που "ρίχνει σφαλιάρες" στο "κολητήρι"(τον πιο...κάτω απο αυτόν) αλλά προσκυνάει τον...πολυχρονεμένο βεζύρη, που είναι λαμόγιο και ψωμοζήτουλας, αλλά θέλει να ανήκει "σε μεγάλες αυλές" κλπ κλπ. Και μου έλεγε: "Ο Γιώργος θα έπρεπε να έρθει ως πρωθυπουργός μετά απο 30 χρόνια όταν τα σημερινά παιδιά θα είναι ενήλικες....οι σημερινοί ενήλικες στην Ελλάδα θα έπρεπε με νόμο να...αποσυρθούν. Δεν ξέρουν, δεν καταλαβαίνουν, έχουν τη νοοτροπία άλλων εποχών και καταστάσεων και είναι πεισματικά γεροντάκια γαντζωμένα στο χθες...". Το μέλλον, είναι τα παιδιά μας (πάντα). συνέχεια »

Προσωπικά - όπως δείχνει και το συγκεκριμένο στιγμιότυπο - την 28η Οκτωβρίου 2011, απόλαυσα την "εορταστική μαθητική παρέλαση"(έκανε και...ψυχρούλα). Κάποια στιγμή πληροφορήθηκα τα...καθέκαστα που γινόντουσαν αλλού (που ντροπιάζουν όλους). Μετά, βρέθηκα σε μια ψαροταβέρνα. εντύπωση μου έκανε, παρότι σε συνοικία και απόμερη οτι ήταν, ασφυκτικά γεμάτη και οι τιμές της εξαιρετικά...αλμυρές!

Στην σημερινή Ελλάδα, ισχύουν όλα. Το βέβαιο - απο ό,τι βλέπω κι εγώ και όλοι νομίζω - είναι οτι κανείς δεν θέλει περιπέτειες(κανενός είδους) και οτι όλοι απλά περιμένουν να περάσει "η μπόρα".
συνέχεια »

(Στο Ικόνιο, στο Κερατσίνι, στις εγκαταστάσεις του ΣΕΜΠΟ της Cosco - η Κινέζικη επένδυση στον Πειραιά). Καθώς περιμένουμε το "τέλος" των διαπραγματεύσεων στις Βρυξέλλες για το πρόβλημα χρέους της Ευρωζώνης (που στην ουσία είναι ο έλεγχος των αποθεματικών του ευρώ, σε συνδυασμό με σημαντικά γεωστρατηγικά παίγνια εξουσίας και επιχειρήσεων) νομίζω οτι ΟΛΗ η περιοχή της Δραπετσωνας και του Κερατσινίου (που σήμερα χάσκουν σαν εγκαταλελειμμένα κουφάρια) μπορεί να μετεξελιχθεί σε "Φλοίσβο Νο2" με ανάπτυξη - υπόδειγμα. Φτάνει πια τόση μιζέρια Φτάνει πια τόση ανούσια πολυλογία. Φτάνει πια τόσος κρετίνικος συνδικαλισμός της δεκάρας. Φτάνει πια τόσος τενεκεδένιος "πατριωτισμός" της πεντάρας. Μπουχτίσαμε απο το τιποτα, με μπόλικο καθόλου, που ευνοεί μόνο τα λαμόγια και τους "έχοντες". συνέχεια »

ε ένα βραζιλιάνικο "στέκι" στο κέντρο των Βρυξελλών που ετοιμάζεται να ανοίξει - εκεί κοντά στο πάρκο της εθνικής βιβλιοθήκης). Σε αυτές τις εξαιρετικά δύσκολες εποχές - θυμίζουν ενδεχομένως ως "ιστορικό παραλληλισμό" τηρουμένων των αναλογιών, με την δεκαετία του 1940 - σε αυτές τις πολύ θολές και αγχωμένες εποχές και καταστάσεις, το ζητούμενο είναι "η επιβίωση". Απο εκεί και μετά. κάθε τέτοια εποχή, εγκυμονεί και την...αναγέννηση της. Την...επόμενη ημέρα. Και αυτό έχει σημασία, ίσως μεγαλύτερη απο όλα.... συνέχεια »

(Σήμερα το απόγευμα στην Ραφήνα) - Η Αττική είναι μια παρεξηγημένη "ιστορία" απο άποψη τουριστικού προορισμού. Οχι άδικα βέβαια. Επίσης Αττική, δεν είναι η...αθήνα! Αττική είναι τα...περίχωρα της αθήνας. Οπου οι αθηναίοι εγκατέλειψαν "το κέντρο" και αποτραβήχτηκαν "στις άκρες, στις παραλίες της αττικής". Αλλά και "οι επαρχίες της αθήνας" κουβαλάνε - μέχρι και σήμερα - τα προβλήματα "του τέλους της δεκαετίας του 1960 και την δεκαετία του 1970". Της αντιπαροχής και ασχήμιας. Αλλη μια πτυχή του παρελθόντος μας, που πρέπει ΑΜΕΣΑ να αναθεωρήσουμε και να κατεδαφίσουμε.Πάντως απο το λόφο εκεί, πισω μου, (στα δεξιά, αν και δεν φαίνεται) ο Κώστας, μπορεί να σκέφτεται ατενίζοντας το πέλαγος... συνέχεια »

(Και μιας και μιλάμε για...αεροδρόμια - εδω σε ενα που βρέθηκα αυτες τις ημέρες). Ο κόσμος ταξιδεύει...ο κόσμος αναζητά "καλύτερη ζωή". Ο κόσμος έγινε "μια γειτονιά". Αρκεί να έχεις...χρήματα (ή να έχουν οι φίλοι σου, όπως θα έλεγε και ενας φίλος). Οι Έλληνες είναι κατεξοχήν "κοσμοπολίτες", "έξω καρδιά άνθρωποι", ευφυείς, εύστροφοι, γλεντζέδες - άνθρωποι του κεφιού και της δημιουργίας. Και αυτοκαταστροφικοί. Και αυτοδημιούργητοι. Και "παρτάκηδες" (και πολλά ακόμη, ων ουκ έστιν αριθμός). Στα αεροδρόμια, οι φυλές των ταξιδιωτών είναι "κάθε λογής". Απο κάπου έρχονται και κάπου θέλουν να πάνε. Και ενδιάμεσα το...εμπόριο.Και όσοι ζούνε απο αυτή τη "νομαδική διάθεση μετακίνησης". Σχετικά πρόσφατα ο Ιούλιος Βερν έγραψε "ο γύρος του κόσμου σε 180 ημέρες" - με αερόστατο (όταν δεν είχε εφευρεθεί απο τον σημερινό πολιτισμό το...αεροπλάνο). Και είμαστε ακόμη στην...αρχή (της γειτονιάς του κόσμου). συνέχεια »

Επειδή λέμε - όλοι - πολλά. Εγω θα πω την ιστορία αυτης της εβδομάδας πηγαίνοντας στο αεροδρόμιο κι όταν επέστρεψα. Αποφάσισα χαράματα να πάρω τον προαστιακό, αντι για δικό μου μέσο μεταφοράς(αυτοκίνητο) ή ταξί. Πληρώνω το εισιτήριο και λέω σε πόση ώρα έρχεται "ο προαστιακός" για να υπολογίσω οτι προλαβαίνω, αν και πήγα...2 ώρες νωρίτερα (για τα...απρόοπτα). Μου λεει "με ειδοποίησαν οτι σε ενα τέταρτο θα είναι εδω". Εννοούσε μετα απο 1 ώρα και ενα τέταρτο! Μετά απο φασαρία και αφού πλέον ούτε ταξί δεν μπορούσα να πάρω, έφτασα τρέχοντας στο αεροδρόμιο ενω φώναζαν το όνομα μου πριν κλείσουν οι πόρτες και φύγει το αεροπλάνο. Αφού στο Chekin μου ειπαν οτι "χάσατε την πτήση" τελικά...με την ψυχή το στόμα και "κατοστάρι" σε όλο το αεροδρόμιο, μπήκα "στο και ενα" στο αεροπλάνο!! Γιατί; Γιατι Η ΑΛΗΤΑΡΕΙΑ του προαστιακού(δηλαδή οι συνδικαλισταράδες) μας γράφει ΟΛΟΥΣ στα παπάρια της (αδιαφορώντας εαν πάμε ή δεν πάμε στη δουλειά μας ή όπου αλλού).
Σκηνή επιστροφής. Ειναι χαράματα πάλι. Μας είπαν οτι είχαν απεργία άπαντες και βρήκα ενα φίλο να κάνει παράκαμψη τη διαδρομής του για να με αφήσει κοντά στο σπίτι μου. Τελικά βλέπουμε οτι υπήρχαν ταξί, οπότε για να μην ταλαιπωρήσω το φίλο, λεω "ας πάρω ταξί". Με το που ξεκινάμε, αρχίζει ο ταξιτζής μια απίστευτη σκηνή, οτι έβαλε λάθος κωδικούς στο ταξίμετρο και δεν λειτουργεί και δεν μπορεί να το...φτιάξει!! Αρα, θα με πήγαινε χωρίς "να γράφει το ταξίμετρο". Τέλος πάντων λέω, πόσα θα μου πάρει - κίνηση δε τρεις χαράματα, μηδεν. Πόσα μου πήρε; 50 ευρώ για μια απόσταση που δεν θα έπρεπε "ούτε με σφαίρες" να πάρει πάνω απο 20-25 ευρώ. Μου λέει "να γράψω μια απόδειξη"; Του λέω κράτα και τα λεφτά και την απόδειξη για τα κόλυβα σου. Είστε λεχρίτες...ΑΥΤΟΙ είναι η κρίτρινη φυλή της αηδίας. Πήρε διπλάσια χρήματα με ενα φτηνιάρικο κόλπο. Θαρρείς και θα σωθεί με αυτά...Προφανώς κάποιος που θα εχει μεγαλύτερη όρεξη, θα τον...τακτοποιήσει καταλλήλως. ΑΥΤΗ είναι η κωλο-ελλάδα μας με τους κωλο-έλληνες. ΑΥΤΟ το μαύρο χάλι, υπερασπίζονται οι "αγανακτισμένοι"!! ΑΥΤΗ την Ελλάδα που πρέπει να αφήσουμε πίσω μας, υπερασπίζονται όσοι απεργούν και....διαμαρτύρονται. Χαλάλι τους, αλλά μακρυά μας... συνέχεια »

Εκτός των άλλων, έλειπα και στο Βέλγιο (εδώ στιγμιότυπο απο την "Μεγάλη Πλατεία" των Βρυξελλών, με τα κτίρια που έρχονται αιώνες πίσω μας - όσες φορές κι αν επισκεφθώ αυτή την - τουριστική πλέον - πλατεία με τα στενά δρομάκια γεμάτα "θαλασσινά" και πιτσαρίες και γλυκά, ομολογώ οτι μου αρέσει - ειδικά χειμώνα τα βράδυα στις μπυραρίες εκεί γύρω). Αν και οι Βρυξέλλες είναι η πρωτεύουσα της Ε.Ε. (δηλαδή ένα επιχειρηματικό-πολιτικό κέντρο με χιλιάδες επισκέπτες την ημέρα) είναι πολύ εύκολο να διαπιστώσει κανείς πόσο ευχάριστα μπορεί κανείς να περπατήσει, να κάνει βόλτα, να απολαύσει τον καιρό (κάθε είδους), να νοικιάσει ποδήλατο απο όπου επιθυμεί, γενικά να νιώσει πολύ φιλικά σε αυτή την "μεγαλούπολη". Και η μελαγχολία, σε σύγκριση με τα δικά μας, είναι αναπόφευκτη. Εμείς καταστρέψαμε ΟΛΕΣ ανεξαιρέτως τις πόλεις μας. Τις μετατρέψαμε (λόγω βουλιμίας αντιπαροχής, όπου ο κάθε χασάπης και αγρότης γινόταν...εργολάβος) σε απέραντα αντι-ανθρώπινα "τσιμεντένια τέρατα", αφού ευνοήσαμε την αρπαχτή των αυθαιρέτων (η ελληνική μαγκιά του να κοστίζει 4πλασια ενα σπίτι ως...αυθαίρετο με τα "λαδώματα" από ενα σπίτι σε "σχέδιο πόλης" - και επίσης άλλο λένε "η αντικειμενική" άλλο η "πραγματική" τιμή - για άλλα "λαδώματα" και "μαύρα"). Στο φινάλε, βλέπεις μια μάλλον άχαρη πόλη (σε εναν πρώην βαλτότοπο) να μοιάζει με "πριγκίπισσα ανθρώπινης πόλης" μπροστά στο καρακιτσαριό το δικό μας. Αυτά για αρχή... συνέχεια »


Να και ενα βιβλίο, που έγραψε ο Φωτάκος, ο υπασπιστής του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη, για την εποχή που ΑΥΤΟΙ δημιούργησαν το ελληνικό κράτος. Για την εποχή που οι Έλληνες ΕΚΤΟΣ Ελλάδας, οργάνωσαν και επέβαλλαν την επανάσταση. Γιατί ΑΝΕΚΑΘΕΝ οι Ελληνες ΕΚΤΟΣ Ελλάδας, είχαν χρήματα, εξουσία και δύναμη μεγάλη. Κι όταν χρειάστηκε - τότε - ΗΡΘΑΝ στην Ελλάδα και ηγήθηκαν του αγώνα (όπως ο Αλέξανδρος Υψηλάντης, που άφησε τα παλάτια και έδωσε τη ζωή του για την ελευθερία του έθνους ή ο πρώτος κυβερνήτης ο Ι.Καποδίστριας). Γιατί, λαός που δεν εχει μνήμη (και δεν σέβεται τους προγόνους του και τους αγώνες τους), δεν εχει παρόν ή μέλλον. Και εμείς κάπου τα ξεχάσαμε όλα... συνέχεια »


(Κάντε "κλι" στις δυο εικόνες για να τις μεγεθύνετε - εσβησα επίτηδες το όνομα αυτου που τον αφορά, γιατί στόχος και σκοπός μου ήταν να αναδείξω την γενικότητα του φαινομένου, μιας άλλης εποχής - γιατί το "πιστοποιητικό" αυτό που υπογράφουν οι οπλαρχηγοί του Ιερού Αγωνα της Επανάστασης και της ίδρυσης του Ελληνικού κράτους - κάπου 20 χρόνια μετά την επίσημη ανακήρυξη του...- είναι ένα σπάνιο ΝΤΟΚΟΥΜΕΝΤΟ με πολλαπλή ιστορική, εθνική, κοινωνική, κοινωνιολογική, γλωσσολογική,γραμματική και άλλη αξία). Εκείνες τις εποχές "οι έχοντες και κατέχοντες" έδιναν ΟΛΗ ΤΗΝ ΠΕΡΙΟΥΣΙΑ τους στο έθνος και την πατρίδα ΧΩΡΙΣ ΚΑΜΙΑ ΑΠΟΔΕΙΞΗ. Γι αυτό - πολύ αργότερα, αφού πια είχαμε το κράτος μας - οι οπλαρχηγοί του έδωσαν ΑΥΤΟ το "πιστοποιητικό". Παρότι ο συγκεκριμένος ήταν και βουλευτής και "πληρεξούσιος" σε όλες τις εθνοσυνελεύσεις και έλεγχε μεγάλο τμήμα ένοπλων ανδρών. Παρ' όλα αυτα και την περιουσία του έχασε και δεν εκμεταλλεύτηκε το παραμικρό (απο την εξουσία ή τις γνωριμίες ή τη θέση του - απλά πήρε αυτό το "χαρτί" για την προσφορά και συνεισφορά του στην ίδρυση του κράτους μας). Δεν θα πω περισσότερα γι αυτό το "χαρτί" (όπως το διάβαζα) γιατί αξίζει κανείς να το μελετήσει προσεκτικά - για πολλούς λόγους...(ίσως επανέλθω αργότερα) συνέχεια »

Οταν ο διακεκριμένος αυτός Ρώσος επιστήμονας λέει επίσημα σε συνέδριο οτι υπάρχει εξωγήινος πολιτισμός με τον οποίο σύντομα θα έρθουμε σε...συνεργασία και οτι απλά θα διαφέρουμε στο χρώμα του δέρματος (προφανώς γνωρίζει πράγματα που εμείς αγνοούμε) και μάλλον δεν τα λέει επειδή ήπιε πολύ...βότκα. Ισως γι αυτό και το Βατικανό αναθεώρησε όλες τις απόψεις του περι "εξωγήινης ζωης" και...θεού. Δηλαδή μέχρι το 2030 δεν θα υπάρχει ΜΟΝΟ ο γηινος πολιτισμός μας, αλλά θα έχουμε και άλλους εμφυείς συνομιλητές και πλανήτες...Για σκεφθείτε το. Και μήπως τελικά έχουν δίκιο οι...συνωμοσιολόγοι που λένε οτι οι...εξωγήινοι ΗΔΗ είναι εδω ΑΝΑΜΕΣΑ ΜΑΣ; συνέχεια »


ΑΥΤΟΙ είμαστε! Οση...επιφάνεια και "δέρμα" και "χρώμα" και "τρίχες" μπορεί να προσθέσει ή να αφαιρέσει κανείς (ή ο...θεός κάθε θρησκείας και λατρείας), το αποτέλεσμα ΔΕΝ αλλάζει. ΟΥΤΕ ο τρόπος που ερχόμαστε στη ζωή, ΟΥΤΕ το αναπόφευκτο ΤΕΛΟΣ για κάθε έμβυο ον επι της γης ταύτης. Και φυσικά τις...αφεντομουτσουνάρες μας (όσο κι αν ...κομπάζουμε). Εβλεπα και το τελευταίο επεισόδιο των πειρατών της καραϊβικής (καλή μπίζνα)που το θέμα του είναι η αναζήτηση του "ελιξιρίου της νεότητας" και η....απάτη μαζί με την "μοραλιστική τύφλωση". Στο παραμύθι της ζωής, με τους ίδιους ρόλους ανα εποχές, πρόσωπα και καταστάσεις. Οι "έξυπνοι" και τα... "κορόϊδα". Μονο που "αφετηρία" και "τέρμα" είναι σαν "σταγόνες νερό" για τον καθένα. Γυμνοί ερχόμαστε και...γυμνοί φεύγουμε. Απο το τίποτα στο...τίποτα. Η κάνω λάθος; Το ενδιάμεσο βέβαια, είμαστε ενα μάτσο κρέας, κόκκαλα,αίμα και νερό...(σαν σώμα). Με πάθη και λάθη. Και ενα μυαλό...(με ΔΥΟ ημισφαίρεια).Και "συνάψεις".Δισεκατομμύρια. Ποιο είναι λοιπόν το αίνιγμα; συνέχεια »

»Επιστροφή στο i-Reporter