»Επιστροφή στο i-Reporter

(Κάπου νυχτώνει και ο ήλιος παγώνει, χάνεται ο δρόμος και που να σταθώ...κάπου βραδυάζει, μην κλαις δεν πειράζει, πες πως τελειώνει ο κόσμος εδώ...). "Ο κόσμος" έχει μέσα στο μυαλό του "χίλια δυο προβλήματα και σκοτούρες" της καθημερινότητας. ("Δεν αξίζει για εκείνη να κλαίω...θέλω να ξεχαστεί..." - πόσες φορές δεν θα θέλαμε να πιούμε "το πιοτό της λησμονιάς", να παίρναμε ενα σφουγγάρι να σβήναμε όσα μας πήγαν λάθος ή μας στενοχώρησαν και να ανοίγαμε καινούριους δρόμους...- "Δεν αξίζει πια γι αυτη να κλαίω, τι κι αν ζήσαμε χρόνια μαζί...μη μου λέτε γι αυτη, που γυρνάει και που ζει...θέλω να ξεχαστεί....").

0 σχόλια »

Δημοσίευση σχολίου

»Επιστροφή στο i-Reporter