»Επιστροφή στο i-Reporter

Συνεχίζοντας απο την προηγούμενη ανάρτηση: Πολλές φορές, μας παίρνει καιρό και αφού χάσουμε χρόνο και τον...εαυτό μας, για να αντιληφθούμε οτι δεν ήταν στραβός ο γιαλός, αλλά εμείς στραβά αρμενίζαμε. Αλλες φορές νομίζουμε οτι όλος ο κόσμος είμαστε εμείς και ο ήλιος...δίπλα μας. Μόνο που όταν πέφτουν οι ...σκιές και σβήνουν τα φώτα, το φτερούγισμα ακούγεται πολύ κοντά "στο τέλος". Και οι τίτλοι τέλους σε βρίσκουν μόνο. Στην Κίνα, μέσα απο χιλιάδες χρόνια εμπειρίας, έχουν εναν κώδικα αξιών και ζωής. Και γενικά, οι λαοί ανα τον κόσμο, το έχουν ψάξει το...θέμα, κι αυτοί. Ολοι μια ζωή ζούμε και θεωρητικά απο την ίδια αφετηρία-μήτρα προερχόμαστε και προς το ίδιο κοινό "τέλος" βαδίζουμε(λέτε να μας περιμένουν οταν πεθαίνουμε...ξεχωριστοί...θεοί;).Πως λοιπόν κανείς "διανύει τη ζωή που ζει, με ποιούς και γιατί;". Και εχει το...χρόνο της σπατάλης; Την άνεση της...προσφοράς; Και σε ποιόν και γιατί;

0 σχόλια »

Δημοσίευση σχολίου

»Επιστροφή στο i-Reporter