»Επιστροφή στο i-Reporter

Η αρχιτεκτονική στην Κίνα, είτε μιλάμε για "παγόδες" και άλλα παραδοσιακά οικήματα είτε μιλάμε για τους σημερινούς...ουρανοξύστες, είναι ενας τρόπος έκφρασης που "δένει" με την τοπική ζωή. Οι πόλεις στην Κίνα την ημέρα μοιάζουν "συνηθισμένες" αλλά...υπερσύγχρονες. Καθώς πέφτει το σκοτάδι...μεταμορφώνονται σε ενα "σουπερ υπερθέαμα" που σε αφήνει...άφωνο. ΟΛΑ τα κτίρια φωτίζονται με τόσο εντυπωσιακό τρόπο που είναι σαν να μετέχεις σε ενα γιγαντιαίο λουνα-παρκ. Πάρκα, στέγες, ουρανοξύστες, γέφυρες, σπίτια...όλα μετέχουν σε ενα απίστευτο φωτορυθμικό χορό. Σαν να είσαι σε...άλλη πόλη! Μαγεία...(ενεργοβόρα βέβαια) συνέχεια »

Ενώπιον του "Μεγάλου Τείχους" - το αποκαλούμενο "Σινικό Τείχος" που κρατούσε έξω απο την Κίνα τους εχθρούς. Ενα οχυρωματικό έργο που φαίνεται και απο το...φεγγάρι! Βέβαια είναι τόσα τα...λεωφορεία και τα αυτοκίνητα των επισκεπτών που θέλουν να φτάσουν μέχρι την συγκεκριμένη είσοδο (ερχόμενοι απο το Πεκίνο) και ο δρόμος τόσο στενός, που καλλύτερα είναι να...ανέβεις το σχετικό δρόμο με τα πόδια (μάταιος κόπος να επιχειρήσεις με αυτοκίνητο να προσεγγίσεις). Αλλωστε μετά το Σινικό Τείχος προσφέρεται για...ορειβασία και πολύ περπάτημα...Ειναι εντυπωσιακό μέσα στα βουνά, ειδικά την εποχή που άρχισε να χτίζεται (ανα εποχές χτιζόταν σε διάρκεια πολλών χρόνων...). Ο Δράκος φυλάει τα σύνορα.... συνέχεια »

Στα φαγητά ΔΕΝ είδα Τυριά, ΔΕΝ είδα πατάτες, ΔΕΝ υπάρχει ψωμί,ΔΕΝ είδα ελαιόλαδο, ΔΕΝ είδα ντομάτα, δεν είδα όσπρια...Γενικά είναι ΜΙΑ ΑΛΛΗ κουζίνα. Πεντακάθαρη, νόστιμη, πικάντικη (πολλα τα καυτερά που προσωπικά μου αρεσουν ιδιαίτερα)με έντονες κα πλούσιες γεύσεις. Πολλά λαχανικά, πολλά ψαρικά, πολλά κρεατικά(πάπια..πεκίνου, χοιρινό, κοτόπουλο, μοσχάρι). Ειδικά ενα ψάρι...καυτερό(οχι απο τη...φωτιά) κυριολεκτικά " με εστειλε"(φανταστική γεύση). Και πολλές σούπες και...τσάϊ βέβαια στο φαγητό. συνέχεια »

Τι είναι απόλαυση; Οταν νιώθεις οτι εκφράζεις τον εαυτό σου στις ανώτερες δυνατές "δονήσεις" του μυαλού, της ψυχής και του σώματος σου. Τι ειναι ηδονή; Να μπορείς αυτό να το κάνεις. Το τι, που, πως κλπ έπονται... Οταν είσαι μέσα σε ενα τροπικό δάσος οκτώβριο μήνα έχοντας πιει μάλιστα μεγάλες ποσότητες "Παέκιου" (και δεν οδηγείς...) δεν μπορεί παρα οι αισθήσεις σου να ειναι σε κατάσταση "ευδαιμονίας". Οι αρχαίοι μας πρόγονοι - που ήξεραν να ζούνε - ήταν "ηδονιστές"...Γιατί η ζωή (μας) τι είναι; Κάτι σαν ένα φευγαλέο ανοιγόκλεισμα του ματιού, σαν σκόνη μες τον άνεμο...Στην Κίνα είδα οτι σχεδόν όλοι είναι...άθεοι. ΔΕΝ υπάρχει η θρησκεία και σίγουρα οχι όπως την έχουμε πολλοί απο εμας στο κεφάλι μας... συνέχεια »

Μια απο τις πιο όμορφες...παραδοσιακές "γωνιές" (λαβύρινθος) της Σανγκάης. Η βροχή έπεφτε καταρρακτωδώς ΟΛΗ τη μέρα....(εντελώς διαφορετική βροχή απο ο,τι στην Ελλάδα). Μαγαζάκια με ποικιλία, πολλά αντικείμενα κάθε είδους για κάθε γούστο και πορτοφόλι...Η Σανγκάη, μια πόλη με πάνω απο 20 εκ.κατοίκους, τα έχει όλα....Το μεγάλο λιμάνι της Κίνας (δίπλα και η Καντόνα) ποτέ δεν σε αφήνει να πλήξεις.. συνέχεια »

Και...ούζο στην Κίνα! Αλλά μόνο στο ελληνικό περίπτερο της Expo στη Σανγκάη! Ενα ευχάριστο διάλλειμμα στο...κινέζικο φαγητό - στην ελληνική ταβέρνα που στήθηκε στο κέντρο του περιπτέρου και πωλούσε στους επισκέπτες ελληνικα προϊόντα και μπορούσες και να φας ελληνικό φαγητό! Εκείνη την ημερα διάβηκαν την...τσουχτερη σε τιμή πόρτα της Expo πάνω απο 1 εκατομμύριο 200 χιλιάδες επισκέπτες (ΜΙΛΑΜΕ ΣΕ ΜΙΑ ΜΟΝΟ ΗΜΕΡΑ)!Τα νούμερα ζαλίζουν...(και με πολλούς ελέγχους για να μπεις...σε ατέλειωτες ουρές - ευτυχώς υπάρχουν και οι...VIP είσοδοι...). Τις εντυπώσεις μου για το περίπτερο μας στο i-R...- Πάντως στη συγκεκριμένη ταβέρνα ένιωσα σαν την...Ακρόπολη..αφού χιλιάδες Κινέζοι μας φωτογράφιζαν σαν...αξιοθεατο. Θα πρέπει να είμαι - μαζί με την παρέα εκείνης της μέρας - σε δεκάδες χλιάδες σαλόνια σαν..φωτογραφία απο εδώ!!! συνέχεια »

Η ζωή δεν είναι μια ευθύγραμμη πορεία. Πολλές φορές αναγκάζεσαι να κυλιστείς στο...βούρκο, να φάς ο,τι υπάρχει και να αναπνεύσεις ο,τι μπορείς. Ο κανόνας της επιβίωσης υπερισχύει απο κάθε άλλον. Τα ένστικτα, άγρια ή...ήμερα, λειτουργούν. Η ευτυχία περνάει απο το...στομάχι. Πως λέει μια παροιμία μας: Νηστικό αρκούδι, δεν χορεύει.... Η αλλιώς "η φτώχεια, φέρνει γκρίνια...η γκρίνια...βάσανα και πάει λέγοντας".
Εδώ...σκουλήκια φαγητό σε σουβλάκι. Σκαθάρια, σκορπιοί και διάφορα άλλα...σε πάγκους της λαϊκής κατευθείαν απο την...παραγωγή. Το φαγητό θέλει φαντασία... συνέχεια »

Το φαγητό, ΔΕΝ είναι μόνο για να φάμε επειδή πεινάμε! Το φαγητό, το γεύμα ή το δείπνο, ακόμη και το πρωινό, είναι μια ευκαιρία να δώσουμε χρόνο στις γεύσεις, τις μυρωδιές και τις κοινωνικές επαφές. Οπως λέμε "ο έρωτας περνάει απο το...στομάχι" με τον ίδιο τρόπο μπορούμε να πούμε οτι ΟΛΕΣ οι συζητήσεις γίνονται γύρω απο ενα τραπέζι. Στην Κίνα κάθε 12 το μεσημέρι και 6 το απόγευμα είναι η ώρα του φαγητού, όπου το τραπέζι μετουσιώνεται σε ενα τελετουργικό επαφών και συζητήσεων. Δεν είδα ΟΥΤΕ ΕΝΑΝ κινέζο με...περιττά κιλα (άνδρα ή γυναίκα). Προφανώς η διατροφή και ο χρόνος και τρόπος που αυτή γίνεται συμβάλλει σε αυτό. ΚΑΝΕΝΑΣ Κινέζος δεν εχει ανάγκη απο...δίαιτα (άγνωστη λέξη). Μήπως πρέπει να ξανα-ανακαλύψουμε το μυστήριο του...φαγητού; συνέχεια »

Και απο φαγητό; Φυσικά λίγη σχέση έχουν τα...ευρωπαϊκά "κινέζικα" απο τα...αυθεντικά - αφήστε που κάθε περιοχή έχει τα δικά της (πως λέμε πχ ποντιακά φαγητά, κρητική κουζίνα κλπ). Εδω είμαι ενα βράδυ σε μια βόλτα στο Πεκίνο με φόντο...σουβλάκια με ζωντανούς...σκορπιούς. Δεν είναι θαλασσινά! Στα περίφημα hot-Pot στους δρόμους μπορείς να φας...οτιδήποτε. Προσωπικά ΔΕΝ δοκίμασα απο αυτά. Σκουλήκια, σκαθάρια, σαύρες τεντωμένες και ξεροψημένες και κάθε είδους...πλάσμα μπορεί να είναι...φαγητό. Λογικό είναι με τόσο πληθυσμό...(1,5 δις περίπου).Πάντως η βόλτα το βράδυ στο Πεκίνο, προσφέρεται για πολλές συγκινήσεις και...γαστρονομικές, όπως βέπετε.... συνέχεια »

...και φυσικά ΟΛΟΙ πίνουν το περίφημο "παέκιου" (Μαο Ταϊ) κάτι σαν τη δική μας τη Ρακί ή το Τσίπουρο (έχει κάπου 50 βαθμούς...οινόπνευμα). «Γερά ποτήρια» και οι Κινέζες, με κινήσεις...χορευτικές και απαλές, σαν χάδι, σε οδηγούν στα μονοπάτια όπου χαλαρώνεις και ξεκουράζεσαι... συνέχεια »

Στην Κίνα, η ευγένεια των γυναικών, είναι παράδοση. Μαζί και η ομορφιά τους. Οι σύγχρονες γυναίκες στην Κίνα οχι απλά είναι μέσα στη...μόδα, αλλά την δημιουργούν με φινέτσα, αίσθηση του ωραίου έχοντας πάντα στο μυαλό και την ψυχή τους την ιστορία του λαού τους, τις παραδόσεις και με ...ανοιχτό μυαλό κοιτάζουν τα νέα ρεύματα και τη νέα εποχή. Με φοβερή αίσθηση των χρωμάτων και των συνδυασμών, με πολύ γρήγορο μυαλό, αγαπούν τους ανδρες και είναι πρόθυμες να τους προσφέρουν το χαμόγελο τους. Γιατί στην Κίνα οι άνθρωποι χαμογελούν, νιώθουν και ονειρεύονται...Και οι γυναίκες, ακόμη περισσότερο...
(εδώ στο υπέροχο πάρκο της Nanning - Νοτια Κίνα). συνέχεια »

Η πρώτη βόλτα στο Πεκίνο που μπορεί να γίνει; Μα, φυσικά στην λεγόμενη "απαγορευμένη πόλη". Κάτι σαν την δική μας...ακρόπολη, με κάποια έννοια. Εκατομμύρια τουρίστες περνάνε μέσα απο την πόλη-φάντασμα πληρώνοντας τσουχτερό εισιτήριο και μαθαίνοντας για την ιστορια του παλατιού που είναι κλειστό εδω και πολλούς αιώνες. Εντυπωσιακό είναι η αλήθεια κατασκεύασμα, χωρσμένο σε δυο μέρη. Στο μπροστινό μέρος ήταν το δημόσιο παλάτι, εκεί που ο αυτοκράτορας κυβερνούσε και εβλεπε τον κόσμο και τους υπηκόους του όπως και τους στρατηγούς του. Στο πίσω μέρος ΑΠΑΓΟΡΕΥΟΤΑΝ να υπάρχει και...ιχνος άνδρα. Ηταν η σύζυγος, οι παλακίδες, τα παιδιά του και οι ευνούχοι. Η δική του προσωπική ζωή και αυλή.
Βγαίνοντας απο την "απαγορευμένη πόλη" σμήνος απο...ζητιάνους, κυριως μεγάλης ηλικίας, που φορτικά σου ζητάνε χρήματα. Το Πεκίνο, μια αυτοκρατορική πόλη, όπου τα αυτοκίνητα εδω και 10 χρόνια αυξάνοντα με ιλιγγιώδεις ρυθμούς και...εξαφανίζονται τα...ποδήλατα. Το σήμα κατατεθέν...
Κόλαση οι ρυθμοι της πόλης απο την κίνηση και απο...κακούς, άπειρους οδηγούς. Συνεχίζεται... συνέχεια »

Νιώθω ιδιαίτερη τιμή και χαρά που εγώ και το i-Reporter έχουμε προσκληθεί επίσημα απο την ΠανΚινεζική Ενωση Δημοσιογράφων για να έχω μια σειρά επαφές και επισκέψεις στις τρείς μεγάλες πόλεις της νέας Υπερδύναμης του πλανήτη μας. Απο αύριο στο i-R θα εχω σειρά δημοσιευμάτων, αλλά φυσικά τα περισσότερα θα δημοσιευτούν όταν επιστρέψω στην Ελλάδα. Σε αυτούς τους δύσκολους καιρούς για την Δημοσιογραφία, θεωρώ πολύ σημαντικές αυτές τις επαφές και ιδιαίτερα για το i-Reporter. Προς το παρόν δεν θέλω να πω περισσότερα, εκτός απο το οτι ΟΛΑ τα δημοσογραφικού ενδιαφέροντος δρώμενα θα τα γράφω στο i-R και όλα τα υπόλοιπα(ταξιδιωτικές εντυπώσεις, εμπειρίες κλπ) θα τα γράψω εδώ. Και έχουμε να πούμε πολλά. συνέχεια »

Διαβάζω: «Απολύσεις, συρρίκνωση των δραστηριοτήτων και στροφή προς το διαδίκτυο αποτελούν την απάντηση των μεγάλων δημοσιογραφικών ομίλων στη δραματική συρρίκνωση των εσόδων τους. Η οικονομική ύφεση, η απώλεια της αξιοπιστίας του διαπλεκόμενου και κρατικοδίαιτου ελληνικού Τύπου, αλλά και η ανάπτυξη του ίντερνετ διαμορφώνουν το νέο περιβάλλον της ενημέρωσης και τα παραδοσιακά συγκροτήματα καλούνται να βρουν σύντομα μια πρόταση αντιμετώπισης των συμπτωμάτων της κρίσης. Διαφορετικά, το άμεσο μέλλον προμηνύεται ζοφερό. Η αποκάλυψη της κατάρρευσης της ελληνικής οικονομίας έφερε στο φως και την πραγματικότητα πίσω από το σαθρό οικοδόμημα της βιομηχανίας της ενημέρωσης στην Ελλάδα. Η διακοπή της κρατικής χρηματοδότησης, οι τεράστιες δανειακές υποχρεώσεις της και η αδυναμία άντλησης νέων κεφαλαίων οδηγούν στη συρρίκνωση του χώρου. Τα ισχυρά εκδοτικά συγκροτήματα, που σε αρκετές περιπτώσεις προσπάθησαν να υποκαταστήσουν την πολιτική εξουσία, φαίνεται να έχουν χάσει ισχύ τους και άρα τους πόρους τους. Το αποτέλεσμα: σπασμωδικές κινήσεις με απολύσεις, λουκέτα, περιορισμό των δαπανών με θύμα τους εργαζόμενους που καλούνται να πληρώσουν την παντελή απουσία μιας συγκροτημένης πρότασης εξόδου από την κρίση. Όπως έγραφε πρόσφατα η Καθημερινή, τα ΜΜΕ θυμίζουν «ένα ζαλισμένο κοτόπουλο που παραπατά».(Ολόκληρο το άρθρο μπορείτε να το διαβάσετε εδώ). Το ερώτημα είναι και τι κάνουμε τώρα; Η δική μου γνώμη είναι οτι "η ζωή δεν κοιτάζει πίσω", ούτε μπορούμε να καθυστερήσουμε η να ματαιώσουμε τις εξελίξεις. Αρα, πρέπει να προετοιμασθούμε για όσα έρχονται. Είναι ΠΑΡΑ ΠΟΛΥ ΘΕΤΙΚΟ οτι ο Παντελής Τζορτζάκης θα αναλάβει αναπληρωτής υπουργός προεδρίας για θέματα ηλεκτρονικής διακυβέρνησης και τηλεπικοινωνιών ώστε να ενοποιήσει αυτό το...μπάχαλο που υπάρχει σήμερα στο ελληνικό κράτος (και ευρύτερα). Και άργησε πολύ.... συνέχεια »

Ο Σήφης Πολυμίλης που έζησε πρόσφατα τις...περιποιήσεις της κόρης του μακαρίτη Κ.Τεγόπουλου, της Μάνιας και τώρα είναι ο επικεφαλής του ελεύθερου ρεπορτάζ στο ΒΗΜΑ, περιγράφει επίσης τη σημερινή δημοσιογραφική πραγματικότητα - μέχρι ενα σημείο. Ο Σήφης, γνωρίζει άριστα επίσης πρόσωπα και πράγματα. Ας δούμε τι λέει: «Eδώ και χρόνια δημοσιογράφοι, εκδότες, συνδικαλιστές καταγράφαμε, σχολιάζαμε την κρίση στα μέσα ενημέρωσης. Μόνο που την αντιμετωπίζαμε πιο πολύ ως παρατηρητές, χωρίς να συνειδητοποιούμε ότι είμαστε και εμείς μέρος της, για την ακρίβεια συνδημιουργοί της... Ο κόσμος άλλαζε ραγδαία, οι αναγνωστικές συνήθειες ανατρέπονταν και εμείς παρακολουθούσαμε ένα σύμπαν να καταρρέει με υποτονικές ως ανύπαρκτες αντιδράσεις, περιμένοντας έναν από μηχανής θεό που θα ξαναγύριζε τις εφημερίδες στις παλιές καλές ημέρες. Αντί για εγρήγορση κυριαρχούσε o εφησυχασμός...
Μόνο που η εποχή που οι εφημερίδες αποτελούσαν την κυρίαρχη μορφή ενημέρωσης έχει περάσει ανεπιστρεπτί, με ό,τι αυτό συνεπάγεται για τους ιδιοκτήτες αλλά και για τους εργαζομένους σε αυτές. Και η διαχείριση της νέας πραγματικότητας δεν μπορεί δυστυχώς να είναι ανώδυνη για κανέναν. Γιατί, πέρα από τις προφανείς πλέον συνέπειες της οικονομικής κρίσης που έχει τραυματίσει βαρύτατα και τα μέσα ενημέρωσης, έχουμε να αντιμετωπίσουμε και το συνολικό πρόβλημα της αξιοπιστίας τους, που έχει υποστεί αλλεπάλληλα πλήγματα.

Η οικονομική κρίση φέρνει όμως τώρα στον αφρό όλες τις συσσωρευμένες παθογένειες, όλα τα δομικά προβλήματα που ταλαιπωρούν τον Τύπο. Η επιλογή της διόγκωσης των εφημερίδων με εξωτερικές κυρίως ενέσεις, για να γίνει πιο ελκυστικό το προϊόν σ΄ ένα κοινό που έφθινε, μπορεί να αποτέλεσε για μια περίοδο λύση αλλά τώρα εξελίσσεται σε μπούμερανγκ καθώς η μεγάλη πτώση των διαφημιστικών εσόδων υπονομεύει την οικονομική αυτοτέλεια, άρα και τη δημοσιογραφική ανεξαρτησία...

Από την άλλη μεριά, ένα μεγάλο μέρος των δημοσιογράφων είτε βολεύτηκε είτε παγιδεύτηκε σε έναν ρόλο απλού διαμετακομιστή «ειδήσεων». Αντί να βάζουν τάξη στο χάος των πληροφοριών με τις οποίες βομβαρδίζεται καθημερινά ο πολίτης ανασυνθέτοντας με κριτική σκέψη τα γεγονότα, βοηθώντας τον να ανακαλύψει τι είναι σημαντικό και τι όχι, αφέθηκαν στην ευκολία του «πλασιέ» επικοινωνιακών πολιτικών και οικονομικών παιγνίων. Η κριτική στην εξουσία ταυτίστηκε είτε με την εύκολη δημαγωγία είτε με την υποταγή στις εκάστοτε κομματικές πεποιθήσεις τους.

Αν όμως δεν θέλουμε να κλείνουμε τα μάτια στην πραγματικότητα, οφείλουμε να παραδεχθούμε ότι και ένα μεγάλο μέρος του αναγνωστικού κοινού ταυτίστηκε με αυτή τη δημοσιογραφία της εντυπωσιοθηρίας, κάνοντας ακόμη πιο δύσκολη την προσπάθεια των μέσων να ξεφύγουν από τις εύκολες συνταγές του λαϊκισμού και της δημαγωγίας.

Η προοπτική λοιπόν για τον Τύπο, όπως τουλάχιστον τον ξέραμε ως τώρα, δεν είναι ευοίωνη. Και γίνεται ακόμη πιο δύσκολη όταν οι συνδικαλιστικές ηγεσίες, που επί χρόνια έβλεπαν... τα τρένα να περνούν, έχουν χάσει την επαφή τους με την πραγματικότητα και προσπαθούν με κινήσεις πανικού να συμμαζέψουν τα ασυμμάζευτα, χωρίς να συνειδητοποιούν καν ότι δεν είναι μέρος αλλά από τους πρωταγωνιστές της κρίσης».

Διάβασα κι αυτό απο τον Blogger "Πιτσιρίκο":

Βροχή πέφτουν οι απολύσεις στα ΜΜΕ, τα οποία θα είχαν κλείσει εδώ και δεκαετίες αν δεν τα συντηρούσε το στοργικό Κράτος. Εκατοντάδες δημοσιογράφοι απολύονται και αυτοί που παραμένουν στις θέσεις τους δεν διαμαρτύρονται για τις απολύσεις των συναδέλφων τους αλλά προσκυνούν ακόμα περισσότερο, με την ελπίδα να σώσουν το τομάρι τους. Πρέπει να απελευθερώσουμε τους δημοσιογράφους από τους δυνάστες τους και να τους δώσουμε πίσω την αξιοπρέπειά τους. Τα ΜΜΕ πρέπει να διαλυθούν και να δημιουργηθούν υγιή νέα μέσα. Ένα φύσημα χρειάζεται για να ξεφορτωθούμε τους σκοτεινούς εκδότες που ταλαιπώρησαν τη χώρα επί δεκαετίες και την οδήγησαν -παρέα με τους πολιτικούς- στον εξευτελισμό και στο ΔΝΤ.
Μην αγοράζετε τις εφημερίδες τους. Τελειώστε τους.

(Αφιερωμένο σε έναν κύριο, ο οποίος -πριν από πεντέμισι χρόνια- αναγνώρισε σε εμένα ύπαρξη συγγραφικού ταλέντου και πίστευε πως έχω λαμπρό μέλλον στις μεγάλες εφημερίδες· με την προϋπόθεση, βέβαια, πως θα συμμορφωθώ λιγάκι. Τελικά, κύριε καθηγητά, θα πρέπει να παραδεχτείτε πως δεν τα κατάφερα και άσχημα, αν και δεν άκουσα τις συμβουλές σας. Καμιά φορά μπορεί να έχει δίκιο ο μπλόγκερ και άδικο ο καθηγητής πανεπιστημίου - συμβαίνουν αυτά. Λοιπόν, ξέρετε ποιο είναι το μυστικό; Αφενός να ακούς το στομάχι σου -και όχι τους άλλους- και αφετέρου να λες πού και πού κανένα "όχι". Ελπίζω να μην είναι αργά για εσάς.)»
συνέχεια »

Σήμερα ο Διευθυντής της εφημερίδας "το ΒΗΜΑ" κ.Παντελής Καψής δημοσιεύει τις απόψεις του για την κρίση του τύπου και τι κατα τη γνώμη του πρέπει να γίνει. Διαβάστε τις και στο τέλος το δικό μου σχόλιο: «ΜΠΡΟΣΤΑ σε ένα σταυροδρόμι κρίσιμων αποφάσεων αλλά και αναπόφευκτων ανακατατάξεων βρίσκεται ο τομέας των μέσων
ενημέρωσης και ειδικότερα των εφημερίδων στην Ελλάδα.Ο συνδυασμός αυτού που ονομάζουμε κρίση του Τύπου με την οικονομική κρίση έχει προκαλέσει ασφυκτικές πιέσεις σε όλα τα Μέσα και έχει οδηγήσει σε οικονομικά αποτελέσματα που πολύ απλά δεν είναι δυνατόν να διατηρηθούν. Και μιλάμε για ορίζοντα μηνών, αν όχι εβδομάδων. Ηδη πολλές εφημερίδες έχουν υποθηκεύσει όλα τα περιουσιακά στοιχεία τους και πληρώνουν τους μισθούς με δανεικά την ίδια στιγμή που οι τράπεζες αρνούνται να συνεχίσουν τη χρηματοδότηση. Για πόσο καιρό ακόμη μπορεί να συνεχιστούν έτσι τα πράγματα; Δυστυχώς οι παράγοντες που θα μπορούσαν να κινητοποιηθούν για να βρεθούν λύσεις κοιμούνται ύπνο βαθύ. Η κυβέρνηση όχι απλώς δεν έχει πολιτική αλλά ουσιαστικά αγνοεί και την ύπαρξη του προβλήματος. Μέσα στη σύγχυση των αρμοδιοτήτων κατάφερε να μην υπάρχει κανείς που να ασχολείται με το ζήτημα.

Ετσι την ίδια στιγμή που σε άλλες χώρες όπως η Γαλλία γίνονται παρεμβάσεις με στόχο όχι μόνο την οικονομική ενίσχυση αλλά και την αύξηση της κυκλοφορίας των εφημερίδων, ιδίως μεταξύ των νέων, στην Ελλάδα η πολιτεία είναι απλός θεατής. Πράγμα παράδοξο, ιδίως αν ληφθούν υπ΄ όψιν οι θέσεις - όλων των κομμάτων- για τη σημασία που έχει η ενημέρωση στην αποτελεσματική λειτουργία της Δημοκρατίας.

Η θέση αυτή δεν έχει πια φιλολογικό χαρακτήρα. Το άνοιγμα του Ιnternet και η άσχημη οικονομική κατάσταση πολλών Μέσων έχουν δημιουργήσει τις προϋποθέσεις για νέους παίκτες αποφασισμένους να λειτουργήσουν με τελείως διαφορετικούς όρους, και σε ό,τι αφορά τις σχέσεις εργασίας αλλά και την παραγωγή των ειδήσεων.

Από την άλλη πλευρά οι εργαζόμενοι διά των συνδικαλιστικών εκπροσώπων τους κινούνται στην καλύτερη περίπτωση με ανακλαστικά άλλων εποχών και στη χειρότερη με βάση ένα στενό παραταξιακό κομματικό συμφέρον που θεωρεί την κρίση ευκαιρία για να πληγούν κάποιοι και να αναρριχηθούν άλλοι.

Ενα καλό παράδειγμα έδωσε η προχθεσινή απεργία που κήρυξε η διοίκηση της Ενωσης Συντακτών ερήμην των εργαζομένων στις εφημερίδες. Οταν έπειτα από ασφυκτικές πιέσεις των εργαζομένων έγιναν γενικές συνελεύσεις των δημοσιογράφων, η απόφαση των συνδικαλιστών για απεργία αποδοκιμάστηκε με συντριπτικά ποσοστά- της τάξεως του 70%.

Για πολλούς λόγους αλλά και γιατί σε τελευταία ανάλυση ο καθένας καταλαβαίνει ότι όσες απεργίες και αν γίνουν τα οικονομικά προβλήματα δεν θα λυθούν, αντιθέτως θα οξυνθούν και μπορεί να οδηγήσουν σε διακοπή της λειτουργίας Μέσων που κάτω από άλλες συνθήκες μπορούν ίσως να διασωθούν. Οι τυφλές συγκρούσεις- συγκρούσεις, δηλαδή, που δεν δίνουν προοπτικές ρεαλιστικών λύσεων- λειτουργούν πάντα εις βάρος των εργαζομένων.

Είναι ενδεικτικό ότι αυτό ακριβώς έχει ήδη γίνει με εφημερίδες που έκλεισαν, απέλυσαν όλο τους το προσωπικό για να ξανανοίξουν αργότερα με πολύ λιγότερους και χαμηλότερα αμειβόμενους δημοσιογράφους. Οι λίγες καινούργιες που ανοίγουν έχουν και αυτές το ένα τρίτο του προσωπικού, το οποίο συχνά δουλεύει ταυτόχρονα σε εφημερίδα, ραδιόφωνο και Ιnternet.

Οσο για τις ίδιες επιχειρήσεις του Τύπου βρίσκονται μπροστά σε μια πρωτόγνωρη κατάσταση. Από τη μία πλευρά είναι τα αδυσώπητα οικονομικά δεδομένα. Με μείωση των εσόδων από την κυκλοφορία της τάξεως του 20% και της διαφήμισης 25%, τα ελλείμματα έχουν εκτιναχθεί.

Από την άλλη πλευρά, όμως, η απήχηση των Μέσων και μάλιστα των παραδοσιακών εφημερίδων έχει εκτοξευθεί. Κάθε μέρα «Το Βήμα», για παράδειγμα, πουλάει 6.000 φύλλα, το διαβάζουν όμως στο Ιnternet 70.000 διαφορετικοί αναγνώστες, ενώ τα άρθρα του αλλά και αυτούσιες σελίδες του αναπαράγονται (παράνομα) από δεκάδες ιστοσελίδες σε όλη την Ελλάδα!

Δυστυχώς αυτή η αυξημένη απήχηση δεν μεταφράζεται και σε αυξημένα έσοδα. Η διαφήμιση στο Ιnternet παραμένει πολύ μικρή, ενώ ως σήμερα δεν έχει βρεθεί αποτελεσματικός τρόπος οι εφημερίδες να δίνονται ηλεκτρονικά με μικρή έστω συνδρομή. Αντιθέτως, η δωρεάν πρόσβαση υπονομεύει τελικώς και τις κυκλοφορίες των έντυπων εκδόσεων, ιδίως μεταξύ των νέων, που είναι και πιο εξοικειωμένοι με τα νέα Μέσα.

Τι πρόκειται, λοιπόν, να γίνει; Η πρώτη άμεση παρενέργεια της κρίσης θα είναι αποφάσεις για δραματικές περικοπές στο κόστος. Και αυτό θα γίνει είτε με οργανωμένο τρόπο και με προσπάθεια να ελαχιστοποιηθούν οι κοινωνικές επιπτώσεις είτε άναρχα με συγκρούσεις, κλεισίματα εφημερίδων και χρεοκοπίες.

Θα μπορούσε να αποφευχθεί κάτι τέτοιο; Δυστυχώς, όχι. Γιατί οι τράπεζες δεν δανείζουν άλλο και γιατί κανείς δεν θα βάλει κεφάλαια σε επιχειρήσεις που γνωρίζει ότι μέσα σε λιγότερο από έναν χρόνο θα τα έχουν εξανεμίσει. Εκτός αν θέλει να ξεπλύνει μαύρο χρήμα.
Αξίζει να σημειωθεί ότι αυτός ο περιορισμός του κόστους έχει ήδη γίνει σε ορισμένα Μέσα με ή χωρίς την ανοχή των συνδικάτων. Ετσι αυτές που έχουν κυρίως το πρόβλημα είναι περισσότερο οι παραδοσιακές επιχειρήσεις που αντιστάθηκαν όσο μπορούσαν στις περικοπές μόνο και μόνο για να βρεθούν σήμερα να ανταγωνίζονται τους υπόλοιπους από μειονεκτική θέση.

Αυτός ο περιορισμός των εξόδων δεν πρόκειται φυσικά να εξαλείψει τα ελλείμματα. Θα τα κάνει ωστόσο διαχειρίσιμα, έτσι ώστε σε ένα- δύο χρόνια, όταν θα ζωντανέψει η οικονομία, τα μέσα ενημέρωσης να ξαναγίνουν οικονομικά βιώσιμα.

Προφανώς η μεγάλη πρόκληση για τις εφημερίδες δεν είναι να περικόψουν τα έξοδά τους αλλά να μπορέσουν να αναπτυχθούν μέσα στο καινούργιο τοπίο της ενημέρωσης. Σχέδια υπάρχουν πολλά και ο περιορισμός των εξόδων είναι συνυφασμένος με νέους τρόπους οργάνωσης που θα ανταποκρίνονται στις προκλήσεις της νέας εποχής.

Δυστυχώς, όσο και αν έχουμε ανάγκη να μη ζούμε σε καθεστώς αβεβαιότητας, κανείς δεν γνωρίζει όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά και διεθνώς πού θα βρισκόμαστε σε μερικά χρόνια. Το μόνο βέβαιο είναι ότι για να αναπτυχθούμε στο μέλλον θα πρέπει να επιβιώσουμε στο παρόν!

Το δικό μου Σχόλιο: Είναι αργά για δάκρυα...Αν διαβάσετε τις προηγούμενες αναρτήσεις "Εισαγωγή στη Δημοσιογραφία" τα εξηγω αναλυτικά. Και συμφωνώ οτι σε 2 χρόνια περίπου τίποτε δεν θα θυμιζει το..παρελθόν. Οποιος επιβιώσει ΟΝΤΩΣ θα έχει μέλλον...- Αλλά στο Internet δεν θα επιβιώσουν με... τις μαϊμουδιές που μάθανε και επειδή ελέγχουν τα media shop. Ακόμα και τα "κλικ" που επικαλείται ψεύτικα είναι(μάθανε απο τα "καπέλα" στο πρακτορείο διανομής). Αλλος βαζει αυτόματο refresh της σελιδας ανα δεκα δευτερα - ετσι καθε επίσκεψη φαίνεται σαν...6 το λεπτο(!), άλλος "ρομποτάκια", άλλος έχει την "μητρική εταιρία" αγκαζέ και στήνει απο εκεί τις "επισκέψεις", για να μην πούμε για τους "μοναδικούς επισκέπτες" - με άλλα λόγια κι εδω πάνε «να κλέψουν» τις διαφημιστικές, επειδή έχουν τους δικούς τους ανθρώπους (με τις...επιστροφές κλπ) και πάει λέγοντας. Αλλη φορά θα γραψω, λίγο, για όλα αυτά...Απλά, τα λέω, γιατί κανένας δεν είναι βλάκας πλέον και ειδικά αυτοί που δίνουν λεφτά (τράπεζες και πελάτες). Ξέρουν την πραγματική απήχηση του καθενός. Αγαπητέ κύριε Καψή, εαν το παλιό σύστημα, μπει με κεκτημένη ταχύτητα και αγωνία επιβίωσης στο νέο γήπεδο, με τα παλιά κόλπα και τους διε-φθαρμένους που χρησιμοποιεί στην πιάτσα, "χαιρέτα την, την Αλεξάνδρεια που φεύγει"...
Αυτά προς το παρόν.... συνέχεια »

Το τέλος της μεταπολίτευσης του τύπου που "στήθηκε" απο το 1975-1981. Και των επιχειρηματιών, με τον εναν ή τον άλλο τρόπο, στον ενα ή άλλο βαθμό. Είτε γιατί όπως οι Τεγόπουλος-Λαμπράκης έφυγαν απο τη ζωή και δεν είχαν "διάδοχη κατάσταση" ή τα παιδιά τους δεν είχαν τις δυνατότητες ή τη θέληση να συνεχίσουν(ο κάθε άνθρωπος μπορεί να κληρονομήσει σε κάποια φάση της ζωής του εξουσία ή χρήματα, αλλα να μην θέλει ή απλά να μην είναι ικανός να συνεχίσει ό,τι παρέλαβε, πόσο μάλλον να το αναπτύξει). Και επίσης αυτά που γνώριζε σε όλα τα επιχειρηματικά, πολιτικά ή μηντιακά σχέδια και παιχνίδια πχ ο Κίτσος Τεγόπουλος ή ο Χρήστος Λαμπράκης πως είναι δυνατόν να...κληροομηθούν; Πολύ περισσότερο που συμπτωματικά, με το βιολογικό κλπ τέλος τους, αλλάζει και ΟΛΟ το "γήπεδο" των Media. Απο το "χαρτί" περνάμε στο "ηλεκτρονικό χαρί". Απο την πολυδιάσπαση των Μέσων Ενημέρωσης (άλλο εφημερίδα, άλλο περιοδικό, άλλο ραδιόφωνο, άλλο τηλεόραση κλπ) περνάμε στην ομογενοποίηση όπου ΟΛΑ αυτά προσφέρονται "πακέτο" στον αναγνώστη-θεατή. Αλλάζει ΟΛΗ η τεχνολογία. Στη Νεα Εποχή, ΔΕΝ χρειάζονται τυπογραφεία, ΔΕΝ χρειάζεται χαρτί, ΔΕΝ χρειάζονται πρακτορεία διανομής, ΔΕΝ χρειάζονται φορτηγά, ΔΕΝ χρειάζονται "σημεία πώλησης" και "περίπτερα", ΔΕΝ χρειάζονται γραφεία (τουλάχιστον στην σημερινή τους μορφή και έκταση), ΔΕΝ χρειάζονται οι δημοσιογραφοι να είναι σε γραφεία αλλά στο...ρεπορτάζ 24 ωρες το 24ωρο. Και βέβαια απο εθνικό μέσο, γίνεται παγκόσμιο και δια-τοπικό.
Δυστυχώς - το ξαναέγραψα γιατί τα γνωρίζω ΑΡΙΣΤΑ απο μέσα, όπως και πολλοί άλλοι συνάδελφοι - οι εκδότες-επιχειρηματίες (αυτοι δηλαδή που έχουν άλλες δουλειές και επένδυσαν στα μηντια απλά για να τα χρησιμοποιούν είτε ως εκβιαστικά "όπλα" είτε ως "γλειψηματικά" μέσα) ΔΕΝ ήθελαν δημοσιογράφους. Κα τώρα που θα τους χρειαστούν ΑΠΕΛΠΙΣΜΕΝΑ (εννοώ την πραγματική δημοσιογραφία) θα τους...ψάχνουν με το...κερί! Και βέβαια ΤΩΡΑ τα "κασέ" των πραγματικών δημοσιογράφων θα γράψουν πολλά μηδενικά στο λογαριασμό τους κάθε μήνα. Αντίθετα θα σβήσουν ολα τα..μηδενικά που γνωρίζαμε μέχρι σήμερα ως...δημοσιογράφους. Αυτές - και πολλές άλλες - κοσμογονικές αλλαγές στον χώρο του τύπου, είναι λογικό και αναμενόμενο σαν...τσουνάμι, να συμπαρασύρουν πολλούς και πολλά. Για δύο χρόνια...προσδεθείτε...Μετά, θα κοιτάζει "πίσω" κανείς και θα νομίζει οτι είναι σε άλλη...χιλιετία! συνέχεια »

»Επιστροφή στο i-Reporter