»Επιστροφή στο i-Reporter

Είναι γνωστό οτι στην Ελλάδα ίσχυσε το "ο,τι δηλώσεις είσαι" σε μια ανάγκη να επιταχυνθούν οι κοινωνικές διεργασίες και να καλυφθούν επείγουσες αναπτυξιακές ανάγκες και μάλιστα σε μια εποχή που η δημοσια εκπαίδευση λειτουργούσε πολύ καλά. Ετσι "στου κασίδη του κεφάλι" όλοι...μάθαμε!Το ίδιο έγινε και στη δημοσιογραφία. Μέχρι και σήμερα οι εκδότες είναι του...δημοτικού σχολείου αντε του...γυμνασίου(!) ενώ οι "μεγαλοδημοσιογράφοι μας" του...λυκείου! Βέβαια με δεδομένο οτι απο τα τέλη της δεκατίας του 1980 με αρχες της δεκαετίας του 1990 η δημόσια εκπαίδευση έγινε κάτι σαν "μπάτε σκύλε αλέστε και αλεστικά μη δίνετε" και κάθε χωριό και...Πανεπιστήμιο, τα πτυχία δίνονταν για να τυλίγεις "γύρο με πίττα και τζατζίκι". Αχρηστα στην αγορά εργασίας. Στη δημοσιογραφία απο τις αρχές της δεκαετίας του 1980 εμφανίσθηκαν και τα διάφορα "εργαστήρια δημοσιογραφίας" ( αργότερα είδαν την...μπίζνα και τα δημόσια πανεπιστήμια και δημιούργησαν "τμήματα"). Ηταν και είναι...άθλιες, τυχάρπαστες προσπάθειες κατα το πλείστον διάφορων επιτήδειων που εκμεταλλεύονταν το κενό που υπήρχε σε "δημοσιογραφική εκπαίδευση". Λεφτά για πέταμα...Αργότερα "το κόλπο" το πήραν και τα "κανάλια" που βρήκαν ανέξοδο τρόπο και "ψώνια" να αντλούν και τα λεφτά να τους παίρνουν!(με ενα σμπάρο δυο τρυγόνια). Φυσικά μέσα στις "φουρνιές" αυτες που βγήκαν, πέρασαν απο τα εν λόγω "σπουδαστήρια" και παιδιά που ούτως η άλλως θα γινόντουσαν δημοσιογράφοι. Αλλά εδω πρόκειται για ενα επάγγελμα που ισχύει το πατροπαράδοτο "με όποιον δάσκαλο καθήσεις, τέτοια γράμματα θα μάθεις" περίπου απόλυτα. Η για να πούμε μια άλλη παροιμία που ισχύει πάλι: "Με στραβό αν κοιμηθείς, στραβά θα ξυπνήσεις"!
Δυστυχώς συνέπεσε αυτη η εποχή και με τους εκδότες-επιχειρηματίες που είχαν τα Media ως μέσα...εκβιασμού ή δημοσίων σχέσεων των πελατών πολιτικών τους που ειχε ως αποτέλεσμα να ΜΗΝ θέλουν δημοσιογράφους, να ΜΗΝ τους ενδιαφέρει η δημοσιογραφία. Η Trash Tv και το Trash Ραδιόφωνο ήθελαν απλά "ατζέντα καλεσμένων" και "χέρια να κρατούν ενα μικρόφωνο", "πόδια να τρέχουν να καλύψουν ενα...θέμα", γνώσεις copy-paste (αντιγραφής των δελτίων τύπου) και καλού rewriting(ξαναγράψιμο μιας αντιγραμένης είδησης απο κάποιο πρακτορείο)...και ορισμενους καλούς "εκβιαστές-λαμόγια" για τη "βρώμικη δουλεια"(σε αυτούς προφανώς και έδιναν τα περισσότερα χρήματα).
Τα τελευταία 20 χρόνια αυτη είναι περίπου η κατάσταση στον "επαγγελματικό χώρο" της ελληνικής δημοσιογραφίας. Φυσικά, επειδή δεν μπορούσαν να γίνουν εντελώς ρεζίλι και επειδή έπρεπε να υπάρχει κάπου και η πραγματική δημοσιογραφία και δημοσιογράφοι, χοντρικά αυτό το...φαινόμενο (της πραγματικής δημοσιογραφίας) περιορίστηκε - κατα τη δική μου αυθαίρετη εκτίμηση -κάπου στο 20% του "χωρου". Και φυσικά "επι ξυλου κρεμάμενο" ....
(Τη φωτογραφία αυτή την ανακάλυψα στο αρχείο μου απο μια διαφημιστική καμπάνια που θα πρόβαλε τις...φάτσες μας ως ραδιοφωνικος παραγωγός - γιατι εκτός των άλλων για περίπου 20 και πλέον συνεχόμενα χρόνια ασχολήθηκα ενεργά και με το ραδιόφωνο)
Συνεχίζεται....

0 σχόλια »

Δημοσίευση σχολίου

»Επιστροφή στο i-Reporter