»Επιστροφή στο i-Reporter

Εδώ στην "κόκκινη πλατεία" στη Μόσχα, μπροστά στον τάφο του Λένιν(περίπου μεσάνυχτα - δωροδοκήσαμε τους φρουρούς τότε για να μας ανοίξουν την πλατεία, δεν επιτρεπόταν). Στη Μόσχα έχω πάει νομίζω τέσσερεις φορές. Η πρώτη φορά έτυχε να είναι λίγο μετά την πτώση του κομμουνισμού, εκεί στις αρχές του 1990. Ηταν πρωτομαγιά. Εμεινα 4-5 μέρες. Πρωτόγνωρη εμπειρία για μένα. Μια απίστευτη γιορτή. Είχα αγοράσει απο την "αρμπάτ" κι εγώ μια...μπαλαλάϊκα και προσπαθούσα να...παίξω - βλέπετε πάντα έγραφα και έπαιζα μουσική, μερικές φορές προσπαθώντας να ερμηνεύσω και τα δημιουργήματα μου. Κάποτε έδινα και συναλίες, ως φοιτητής. Στη Μόσχα εκείνες τις ημέρες και εποχές. ένιωθα σαν να ήμουν στην τρύπα της Αλίκης στη χώρα των θαυμάτων. Ο ρωσικός λαός, ζεστός, γλεντζές, ποιητικός,ερωτικός,παραδοσιακός, με μεγάλη κουλτούρα...ήταν σαν όπως γδέρνεις το γουρούνι τα χριστούγεννα και αχνίζει το κρέας μέσα στο κρύο...ποτάμια ο κόσμος ξεχυνόταν στις τεράστιες λεωφόρους και τις πλατείες και δημιουργούσε απίστευτα θεατρικά, χορευτικά και άλλα σχήματα. Είχα μείνει έκθαμβος και εκστασιασμένος να παρακολουθώ αχόρταγα αυτό το πανηγύρι. Εβλεπα να χορεύουν μπαλέτο σε κάθε πάρκο, να στήνονται παντομίμες και θεατρικά, μουσικές σκηνές...δεν ήξερες τι να πρωτοδείς η να ακούσεις...σε μια Μόσχα πάφτωχη και αλκοολική....έβλεπα την επαναστική οργή των μπολσεβίκων..ένιωθες την καυτή ανάσα του κόσμου...στην επιστροφή, ξέχασα την μπαλαλάϊκα μου επάνω στο αεροπλάνο....ήταν κάτι που μου "στοίχισε" συναισθηματικά. Απλά γιατί αυτό το απίστευτο πανηγύρι του κόσμου - κάθε καρυδιάς καρύδι που εκφραζόταν όσο πιο έντονα μπορούσε αλλά με...ποιότητα και τέχνη- ξεχάστηκε μαζί με την...μπαλαλάϊκα....

0 σχόλια »

Δημοσίευση σχολίου

»Επιστροφή στο i-Reporter