»Επιστροφή στο i-Reporter


Πέρυσι στην Ξάνθη. Την πόλη που έζησα απο τα 12 μέχρι και τα 18 μου, τελειώνοντας το γυμνάσιο-λύκειο. Ετοιμάζω τα "μπαγάζια" μου πάλι για "την πατρίδα" αυτές τις μέρες. Να κάνω βόλτα στο σαββατιάτικο παζάρι, να δω παλιούς φίλους, συγγενείς, γονείς, τον αδελφό μου...Να απολαύσω τον καλύτερο "γύρο" (μακράν όλων) του ξάδελφου μου, του Λάκη...(όπως και τους κεφτέδες που τους κάνει με μια "μαγική συνταγή" ακόμη η μητέρα του...- σήμα κατατεθέν όλου του νομού). Να κολυμπήσω στην πιο καθαρή θάλασσα της βόρειας ελλάδας - απέναντι απο τη Θάσο - του χωριού μου...που μοιάζει με...Χαβάη! Και κάτω στο υπέδαφος υπάρχουν οι μεγαλύτερες λεκάνες ιαματικών πηγών και μόλις τελειώνουν αυτές αρχίζουν τα ανεξάντλητα πετρελαϊκά κοιτάσματα....Εκεί ήταν και μια απο τις μεγαλύτερες αμερικανικές βάσεις, της Φωνής της Αμερικής. Οταν λειτουργούσε - τον καιρό που πήγαινα στο δημοτικό σχολειο -εκεί πήγαινα να μάθω...αγγλικά με δέλεαρ τις αμερικάνικες καραμέλες! Στην Ξάνθη των χρωμάτων και των πολιτισμών. Στην Ξάνθη που η ανάπτυξη "χτύπησε"...κόκκινο (μαζί με τα...λαμόγια). Στην Ξάνθη όπου γεννήθηκα και μεγάλωσα...Πάω για ξεκούραση.

0 σχόλια »

Δημοσίευση σχολίου

»Επιστροφή στο i-Reporter