»Επιστροφή στο i-Reporter

* Ηταν Ιούλιος ή Αύγουστος στο χωριό, τέλος δεκαετίας του 19.... Απο εκείνα τα λαμπερά απογεύματα που ο ήλιος σε τυφλώνει όταν τολμήσεις να τον κοιτάξεις κατάματα. Επεμενα να κοιτάζω "στα μάτια" τον ήλιο. Τότε "πάγωσα" μέσα σε μια καυτή μέρα. "Είδα" ενα αντικείμενο(!) απο τον ουρανό να έρχεται προς το μέρος μου σαν αστραπή. Σταμάτησε σε κάποια απόσταση. Εμοιαζε σαν ενα καπέλο του ουρανού! Την εποχή εκείνη στο χωριό, ελλείψει ρεύματος δεν υπήρχε τηλεόραση ή ραδιόφωνο (αγνοούσα νομίζω και την ύπαρξη τους) ενω εφημερίδες, περιοδικά κλπ δεν είχαν φτάσει ακόμη! Γιατί άραγε είχα την αίσθηση οτι...επικοινωνούσαμε; Με τι; Πολλές φορές έκτοτε, ξαπλωμένος επάνω σε θυμωνιές, στα στάχυα, σε τσουβάλια στο κάρο ή στις πλατφόρμες, τα σύννεφα έπαιρναν σχήματα σαν σήματα...μορς. Η μάλλον σαν τα...ινδιάνικα σήματα, με τον καπνό. Πάντα το ανοιχτό του ουρανού, το επέκεινα, το άγνωστο...μπολιαζει το μυαλό με τις εικόνες της φαντασίας. Και δημιουργεί τις "πύλες επικοινωνίας"...για όλους μας. Γι αυτό υπάρχει άλλωστε η φαντασία...
** Ενα άλλο πολύ ζεστό απόγευμα στο χωριό. Ξυπόλητος αλώνιζα τις γειτονιές. Οπως διέσχιζα το δρόμο, ένιωσα οτι ολα οσα γινόντουσαν ή θα εξελίσσονταν ηδη είχαν γίνει και είχαν εξελιχθεί!!! Σαν να έβλεπες σε...επανάληψη μια φάση που είχες απολαύσει πιο πριν (το ξαναείδα στο...Matrix με την γάτα...- το αστείο ήταν οτι και στη δική μου σκηνή με...γάτα έγινε το ιδιο!). Μπορεί η ζωή να ξετυλίγεται μπρος-πίσω; Και ο χρόνος τι είναι; Σαν το ...forward στο video; Πως γυρίζουμε "πίσω" μια σκηνή της ζωής; Η πως πάμε "λίγο μπροστά"; Αλλο η...πρόβλεψη(αν καθίσεις στην κορυφή ενός λόφου και στη στροφή υπάρχει βράχος μπορεί να γνωρίζεις πριν απο τους δυο οδηγούς που τρέχουν οτι θα τρακάρουν όταν συναντηθούν). Η διορατικότητα - το να εκτιμάς σωστά καταστάσεις - είναι μια άλλη κατάσταση (που έχει σχέση και με την εμπειρία). Αλλά, ο χρόνος τι ακριβώς είναι; συνέχεια »

Στην παραλία του χωριού μου φέτος. Ισως μια απο τις ωραιότερες ακτές της Βόρειας Ελλάδας και σίγουρα απο τις πιο καθαρές στη Μεσόγειο...και με "απαγορευμένο" τον τουρισμό λόγω συνθήκης ραμσάρ. Μάλλον όμως εξαιτίας των τεράστιων πετρελαϊκών κοιτασμάτων που βρίσκονται "κάτω απο τα πόδια μας" εκεί που κολυμπάμε...Λίγο πιο πέρα, επίσης "κάτω απο τα πόδια μας" ίσως οι πιο σημαντικές λεκάνες "ιαματικών πηγών και νερών"...στο βάθος το δέλτα του Νέστου που η βιοποικιλότητα του το καθιστούν μοναδικό φυσικό πάρκο(το πρώην "κοτζά Ορμάν" - μεγάλο δάσος) και απο την άλλη πλευρά τα Αβδηρα του Δημόκριτου και του Πρωταγόρα (σε αυτόν ανέθεσε ο Περικλής όταν τον κάλεσε στην Αθήνα το 444 πΧ να γράψει το Σύνταγμα για την Παλλήνια αποικία των Θουρίων. Στην Αθήνα έζησε για 33 χρόνια και την εγκατέλειψε οταν τον κατηγόρησε ο Πυθόδωρος για...άθεο! Τα βιβλία του τα έκαψαν σε δημόσια θέα και το πλοίο με το οποίο τον εξόρισαν...βούλιαξε και πνίγηκε στα 74 του χρόνια! - μην ξεχνάμε οτι μεγάλος του αντίπαλος την εποχή εκείνη ήταν ο Πλάτωνας...). Η Θράκη - και ειδικά αυτη η...παραλία - έδωσε στην ΑΘήνα (ως πρωτεύουσα της Ελλάδας) πολλά. Εδω έζησαν και οι Αμαζόνες. Εδώ γεννήθηκε και η μαγεία...Η Θράκη ήταν η ενδοχώρα του Βυζαντίου για περισσότερο απο χίλια χρόνια (η Κωνσταντινούπολη στη γη της Θράκης "πατάει"...). Η Θράκη είναι που ενώνει την "ανατολή" με τη "δύση"....Να θυμηθούμε και μια φράση του συντοπίτη μου Πρωταγόρα: ."Πάντων χρημάτων μέτρον άνθρωπος, των μην όντων ως έστιν, των δε ουκ όντων ως ουκ έστιν" (Δηλαδή: Όλων των ανθρώπινων δημιουργημάτων μέτρο είναι ο άνθρωπος, για όσα υπάρχουν πως υπάρχουν και για όσα δεν υπάρχουν πως δεν υπάρχουν). συνέχεια »

Το "Καλάμι" ήταν η πρώτη εφημερίδα του Νίκου Κακαουνάκη (το Καρφί η δεύτερη). Και στις δυο αυτές εκδοτικές του περιπέτειες είχα την τιμή και την χαρά να (συμ)μετέχω απο την πρώτη ημέρα δημιουργία τους στο μυαλό του Νίκου (εδώ μια ιστορική φωτογραφία απο τις πρώτες ημέρες του "Καλαμιού" - 1986 - απο αριστερά όρθιοι: Ανδρέας Σάντερς, Νίκος Κακαουνάκης(με το...Καλάμι), Χρήστος Σεφερλής (έφυγε κι αυτός πέρυσι τα Χριστούγεννα στα 52 του για το μεγάλο ταξίδι) και Σήφης Πολυμίλης και καθιστοί απο αριστερά Χρήστος Μεσσήνης, Αρης Τόλιος και Νίκος Καραμπάσης). Δεν θα πω πως η Δήμητρα Παπαδοπούλου ξεκίνησε απο εκεί, ούτε πως ο Μάκης Τριανταφυλλόπουλος ερχόταν ως σκιτσογράφος - εργαζόταν δίπλα στα ΝΕΑ - και γιατί πλακώθηκε τότε με τον Κακαουνάκη. Θα αφιερώσω αυτό το κομμάτι στη μνήμη του φίλου Σπύρου (Σπυριδωνίδη). Που έφυγε τόσο νωρίς, τόσο άδικα απο αυτη τη ζωή. Καθόμασταν για δυο περίπου χρόνια στα διπλανά γραφεία. Ψηλός, ΠΑΟΚάρας (ήμασταν σαν...μυγα μες το γάλα της Αθήνας, οι δυο μΠΑΟΚτσήδες), η παρέα (μας) με την Ολυμπία και βέβαια την Δέσποινα. Ποτέ δεν τον είδα να μην χαμογελάει και να μην με πειράζει (και να καπνίζει "στριφτά" - εγω τα sante αφιλτρα). Επειδή, λόγω του ρεπορτάζ, συνήθως μιλούσα με υπουργούς (για να πάρω ή διασταυρώσω ειδήσεις) συνέχεια με δούλευε για τον τρόπο που μιλούσα στους υπουργούς στο τηλέφωνο(το είχε κάνει ολόκληρο σόου στις παρέες...). Μετά την...καζούρα ερχόταν και με αγκάλιαζε. Φοβερή καρδιά...ο Σπύρος. Και η οικογένεια του.Κλαίω και τώρα που θυμάμαι πόσο άδικη είναι αυτη η ζωή...άδικη για δημοσιογράφους και παιδιά όπως ο Σπύρος. Αρρώστησε όταν δεν ήμουν πια στο Καλάμι (άλλη μια...απίστευτη ιστορία με τον Κακαουνάκη πως έφυγα απο το Καλάμι). Μαχητής...παλαιψε δυνατά, αλλα ο καρκίνος τον νίκησε... Σπύρο, μπορεί να πέρασαν χρόνια...αλλά οι φίλοι σου κανένας δεν σε ξέχασε. Το χαμόγελο σου, τα ζωντανά μάτια σου, ζεις για πάντα μέσα μας...Να' σαι καλα φίλε... συνέχεια »

Ο Αγιος Νικόλαος στη Νάουσα (όπου είμαι εδώ πριν μερικές μέρες) είναι μια τοποθεσία μέσα στα βουνά της μακεδονίας μας, ως προάστειο της πόλης. Ενα υπέροχο πάρκο, όπου οι άνθρωποι μπορούν να ακούνε μόνο το νερό, το θρόισμα των φύλλων απο τα πανέμορφα πλατάνια, να φάνε σε στυλ πικ-νικ, να κοιμηθούν στο γρασίδι χωρις να φοβούνται κανέναν και τίποτα, να περπατίσουν σε διαδρομές που γαληνεύουν...Γιατί αμα δεν έχεις γαλήνη στην καρδιά και την ψυχή σου, τι μπορείς να προσφέρεις σε αυτη τη ζωή; Μίσος, οργή και κακία; Ενταση γιατι και προς ποια κατεύθυνση; Είναι φανερό οτι οι άνθρωποι της πόλης, αποξενωμένοι απο τη "μάνα φύση" και εμποτισμένοι με λογής λογής δηλητήρια - που αναπνέουμε και τρώμε - μοιάζουμε περισσότερο με...τέρατα-ζόμπι παρά με ανθρώπους. Επειδή θα έχουμε πάλι "τοπικές εκλογές" και θα ακούσουμε ενα κάρο βλακείες, μπορούν τουλάχιστον οι δήμαρχοι κλπ να κάνουν ΕΝΑ και μόνο πράγμα: Πάρκα, ασφαλή, καθαρά, ήσυχα, ήρεμα...; συνέχεια »

Στα βουνά της Ξάνθης - που προφανώς δεν κινδυνεύει απο κανέναν! Ενας υπέροχος ξενώνας απο ενα συγκρότημα Πύργων, με πισίνα και δωμάτια με τζάκι σκέτη μαγεία - μέσα στα καταπράσινα υπέροχα βουνά μας. Πανέμορφα, ήρεμα, ήσυχα. Ακούς την καρδιά της φύσης...αφουγκράζεσαι το σύμπαν... Η απόλυτη απομόνωση 20 λεπτά απο την πόλη. Γιατί η Ελλάδα είναι υπέροχη, αρκεί να την σεβόμαστε...να την προσέχουμε και να την αγαπάμε. συνέχεια »

Θα ήταν το 1999.Εκδότης και διευθυντής της καθημερινής «Αθηναϊκής» ο Σπύρος Καρατζαφέρης ("γάτα με πέταλα"...και την εποχή εκείνη "στα φόρτε του"). Έγω αρχισυντάκτης του πολιτικού ρεπορτάζ. Δυο φοβερά και αξέχαστα χρόνια (απρίλιος 1997 μέχρι ιούλιο 1999)- νομίζω για όλους όσους είχαν την χαρά να μετέχουν σε εκείνο "το σχολείο" (κάτω απο απίστευτες συνθήκες έντασης και δουλειάς...). Ενα βράδυ με φώναξε στο γραφείο του και μου ζήτησε - διερευνητικα, αλλα στην ουσία ως...εντολή - μετά το τέλος του κλεισίματος του φύλλου της εφημερίδας(περίπου στις 11 το βράδυ συνέβαινε αυτό) να δω εναν φάκελο με έναν άνθρωπο που θα μου τον παρουσίαζε. Μου είπε οτι ήταν άκρως εμπιστευτικό. Ενιωσα οτι "κάτι δεν πάει καλά"(ξέρετε απο αυτές τις περίεργες συζητήσεις...). Μετά απο 7-8 ώρες συνεχόμενης ενημέρωσης μου απο τον άνθρωπο σε κάποιο γραφείο το μόνο που του είπα (ενω ειχε για τα καλά ξημερωσει χωρις να φυγω απο την εφημεριδα) ήταν: «Δεν σε είδα ποτέ...δεν μιλήσαμε ποτέ...δεν είδα τίποτε...εγω δεν μπορώ να κυκλοφορω με ένα συνταγμα απο τανκς, αλλά και πάλι νομιζω θα με ανατιναξουν μαζι με ολο το τετραγωνο...". Φυσικα το σεβάστηκε ο άνθρωπος και....εξαφανίστηκε. Οπως και ο Σπυρος δεν μου ανέφερε...κουβέντα. Τα λέω όλα αυτα (έτσι γενικα και...αόριστα) για να πω οτι η δημοσιογραφία, δεν είναι μια ουδέτερη δουλειά (πχ να σερβίρεις καφέ). Ούτε εμπλέκεσαι σε καβγάδες επιχειρηματικούς ή άλλους, έτσι στα καλά καθούμενα. Και η πείρα και εμπειρία στην δημοσιογραφία είναι εμπειρία ζωής και εμπιστοσύνης. Και διαρκής αγώνας. Ισως ένας άλλος στη θέση μου τότε, θα μίλαγε για "τεράστια δημοσιογραφική επιτυχία". Θα έβλεπε το τυρι, αλλά οχι τη...φάκα. Και δυστυχώς ο δρόμος είναι σπαρμένος μόνο με...φάκες. Και τα όποια τυριά υπάρχουν στο δρόμο, είναι για να σε οδηγήσουν στη...φάκα. Προσοχή λοιπόν.... συνέχεια »

Ο Ορφέας κι εγώ στο ναό της Τούμπας, του ΠΑΟΚ. Που ετοιμαζόταν να υποδεχθεί τον Αγιαξ. Ο ΠΑΟΚ, με τα κλειστά φτερά του Βυζαντίου, υπογραμμίζει οτι εκείνη η περίοδος έκλεισε και οι Κωνσταντινουπολίτες πλέον είναι αετοί που ετοιμάζονται να...πετάξουν (το ασπόμαυρο χρώμα θυμίζει το ...χαμό της πόλης - είναι πένθος - σε αντίθεση με τα κιτρονόμαυρα της ΑΕΚ και τα...ανοιχτά φτερά του). Ο ΠΑΟΚ πενθεί τη χαμένη πρωτεύουσα. Γι αυτό ο αετός μας είναι ασπρόμαυρος, θυμωμένος και με κλειστά φτερά.
«Tο 1927 ακούγεται ο πρώτος Ύμνος του ΠΑΟΚ: "Είμαστε εμείς της Πόλης τα παιδιά τα παινεμένα, που παίζουμε τη μπάλα ξακουσμένα, έχουμε περίσσια χάρη, που δεν την έχει ομάς καμία άλλη. Το σύστημά μας είναι πάσα-πάσα, στο τέλος της σεζόν θα κάνουμε την ...κάσα, να δούμε πόσα γκολ μας έχουν δώσει, και πόσα εμείς τους έχουμε φουσκώσει. Τα έχουμε όλα, όλα, όλα, σκάρες, παπούτσια, παντελόνια, μαύρη φανέλα κι επιγονατίδες, για να τρελαίνονται οι ...δεσποινίδες. Δεν φοβόμαστε κανέναν, Άρη ούτε Ηρακλή, γιατί έχουμε αρχηγό μας Βεντουρέλλη μερακλή."
Γιατί ο ΠΑΟΚ είναι σύμβολο. Δεν είναι απλα ένα...τόπι. Και έχει μεράκι και μαγκιά και...θλίψη. συνέχεια »

Ανεβαίνοντας στη Βόρεια Ελλάδα, μια στάση στα περίφημα Τέμπη. Σε εναν "εθνικό δρόμο" σπαρμένο με διόδια(κάθε λίγα χιλιόμετρα και ενα "λησταρχείο" για τον κεφαλικό φόρο στους εργολάβους...κηδειών μας), λακούβες, εξογκώματα, μπάτσους που σε κυνηγάνε μην τυχόν κάνεις την απόσταση λίγο πιο γρήγορα (μας θέλουν όλους...χελώνες και κολλημένους ο ενας στην εξάτμιση του αλλου). Ας μην συζητήσουμε οτι "πήγαινε-έλα" θέλεις ΕΝΑ μισθό στη βενζίνη! Πρέπει να διασχίσεις επίσης ΟΛΗ την ηπειρωτική Ελλάδα οδικά (την νησιωτική την αφήνω στην άκρη...ως επιεικώς απαράδεκτη) για να δεις το απίστευτο χάλι,των δρόμων, παρα τα μύρια δις που "τσέπωσαν" τόσα χρόνια οι εργολάβοι (η πιο ευνοημένη "τάξη" στο ελλαδιστάν). Ισως δεν υπάρχει ούτε θα υπάρξει πιο ευνοημένη "κάστα" στο ελλαδιστάν απο τους εργολάβους. Ισως δεν υπάρχουν πιο "καλολαδωμένες" δημόσιες υπηρεσίες απο τις αρμόδιες για τα...έργα. Εργα συνήθως...ανύπαρκτα. Μακέτες...η απλώς "για τα μάτια του...ελέγχου". Πρέπει να περιδιαβείς την ελλάδα του σήμερα απο άκρη σε άκρη, μόνος, φτωχός και έρημος κ.Γιώργο μας για να δεις την αλήθεια...Αν θες σε πάω μια βόλτα με το αυτοκίνητο....χωρίς κουστωδίες.... συνέχεια »

Εαν είχε ακούσει αυτά που έγραφα απο το "ΠΑΡΟΝ" ακόμη , μόνος και έρημος, δηλαδή στα ειδησεογραφικά (δημοσιογραφικά) site ή blog να υπάρχει ΕΝΑΣ υπεύθυνος κατα νόμο (όπως γίνεται για παράδειγμα σε ορισμένες εφημερίδες όπως ήταν το ΠΟΝΤΙΚΙ επι Κ.Παπαϊωάννου ή το Καλάμι επι Ν.Κακαουνάκη) ίσως σήμερα να ζούσε ο Σωκράτης (προσωπικά το θεωρώ βέβαιο). Γιατί πολύ απλά θα ξεκαβαλίκευε απο το άρμα της οίησης και της αλλαζονείας και θα ήταν ΟΛΟΙ τους εκεί στο Troktiko πολύ πιο συγκρατημένοι(ε, Πρεζα;). Δεν θα είχαν βουτηχτεί τόσο πολύ στα...υπόγεια. Θα άνοιγαν και κανένα παράθυρο στο φως...

* Με την ευκαιρία οι φίλοι Bloggers - με πολλούς διατηρω πολύ καλή φιλία - ας κόψουν λίγο το...μούσι και το υφάκι. ΔΕΝ είναι δημοσιογράφοι, ούτε πρόκειται ποτε να γίνουν(όσο και να...βρίζουν). Οπως δεν μπορεί να γίνει ο αδελφός μου φούρναρης επειδή έβαλε στην κουζίνα του ενα "μηχάνημα" και παρασκευάζει ψωμί, ούτε η θεία μου ζαχαροπλάστισα επειδή κάνει καλό περγαμόντο. Μην μπερδεύουμε τις βούρτσες με τις...ούτσες. Θα γραψω στο i-R αναλυτικά για το φαινόμενο ορισμένων Blogs και την προσπάθεια άσχετων ανθρώπων ξαφνικά να εμφανιστούν ως...οι συνεχιστές των ΝΕΩΝ, του ΒΗΜΑΤΟΣ, του ΕΘΝΟΥΣ και της "Ε" όλων μαζί!! Πόσα...ληγμένα παίρνετε και δεν μας δίνετε ρε φιλαράκια;
συνέχεια »


Με φόντο το περίφημο σαββατιάτικο παζάρι της ιδιαίτερης πατρίδας μου, της Ξάνθης (την προηγούμενη εβδομάδα που βρέθηκα εκεί). Εδω οι τιμές είναι ...λογικές. Το ακριβότερο που μπορείς να αγοράσεις κοστίζει 5 ευρώ! Και μπορείς να βρεις κυριολεκτικά ΤΑ ΠΑΝΤΑ. Βέβαια πρέπει να προσέχεις τους βούλγαρους κλέφτες που κατέκλυσαν την περιοχή τώρα που άνοιξαν οι...διόδοι (όπως μου λέγανε). Η Αλήθεια είναι οτι με το "ευρώ" χάσαμε το μπούσουλα. Τις αξίες των πραγμάτων. Κι αν δεν πέσουν οι τιμές "λίγο πιο πάνω απο το...παζάρι" πολλοί θα αναστενάξουν και πολλά λουκέτα θα μπούνε. Οι τιμές στην Ελλάδα είναι...εξωφρενικά υψηλές. Κανένας καφές πουθενά δεν θα πρέπει να στοιχίζει πάνω απο 1,5 ευρώ (στο πιο ακριβό "μέρος"). Κανένα ποτό δεν θα πρέπει να στοιχίζει πάνω απο 2 ευρώ (στο ακριβότερο "μέρος"). Εγώ πάντως απόλαυσα παγωτό με τουλούμπα, παγωτό με σεκερ παρέ και παγωτό με ραβανί στο γλυκοπωλείο της πλατείας που έτρωγα γλυκά σχεδόν κάθε μέρα απο το 1972 μέχρι και το 1978 (το έχει ενας καταπληκτικός μουσουλμάνος στο θρήσκευμα). Δοκίμασε στο ίδιο γλυκοπωλείο και ο γιος μου τις γεύσεις της ανατολής (αν και γεννημένος και μεγαλωμένος αυτός στην Αθήνα). Ευτυχώς που υπάρχουν και τα...παζάρια (και στο Ευλαλο και στο Πόρτο Λάγος). Και ο κόσμος αγοράζει περίπου ο,τι θέλει με 1 και 2 ευρώ. Διαφορετικά...κλάφτα Χαράλαμπε. Αθήνα, ξύπνα...
συνέχεια »

Το "σήμα κατατεθέν" της Εδεσσας, ασφαλώς είναι οι καταρράκτες της. Η πόλη ψηλά κτισμένη, αγναντεύει τον υπέροχο φρουτώδη κάμπο. Πολλές οι συζητήσεις για τα πολιτικά δρώμενα, τις οικονομικές προοπτικές, τις εκλογές που έρχονται....για τον τουρισμό που πρέπει να συνδεθει με τον πολιτισμό,τα μουσεία μας και τους αρχαιολογικούς χώρους....Ο πολιτισμός της ελλάδας μπορεί να είναι "βαριά βιομηχανία" ανάπτυξης περιοχών ολόκληρων. Αλλά τι γίνεται; Μηδεν απο μηδεν ισον μειον μηδεν. Και μενουμε απλά με μια φωτογραφία με το νερό να τρέχει....(αντί να τρέχουν...δουλειές και τουριστικά - πολιτιστικά προγράμματα) συνέχεια »

Τα...βουντού δεν πιάσανε! Ας αρχίσω απο το τέλος. Τα κολοκυθάκια και οι μελιτζάνες έμειναν στη μέση γιατι το εν λόγω "γκάζι" παρουσίασε διαρροή, πήρε φωτιά και αφού δεν ανατίναξε ολο το οίκημα - ξημερώματα χθες - έστειλε στο νοσοκομείο με σοβαρά εγκαύματα εναν απο εμας...η δική μου αποστολή ήταν του "νοσοκομειακού πρώτων βοηθειών" να τον μεταφέρω στο νοσοκομείο της Εδεσσας. Ευτυχώς η καταστροφή πέρασε....Προχθές στη Θεσσαλονίκη ανέβηκα - ως συνοδηγός - να πάμε για φαγητό σε μια ψαροταβέρνα στην Κρήνη. Ο οδηγός θεώρησε καλό να συναγωνιστεί σε τρέξιμο τον ...Λάουντα και σε απροσεξία την κυρα-βαγγελιώ. Καθώς διέσχιζε ολα τα stop χωρις να σταματά λίγο έλειψε να μας κάνει...πίττα ενα λεωφορείο που ο οδηγός του θα πρέπει να ...λιποθύμησε και οι επιβάτες να έγιναν...σαρδέλες απο το...φρενάρισμα. Ο χάρος αυτοπροσώπως μας...συστήθηκε και ...προσπέρασε! Την πιο προηγουμενη ημερα παραβρεθήκαμε σε...δυο κηδείες! Μετά απο όλα αυτά...τα βουντού είναι...για κολατσιό στις διακοπές! συνέχεια »

Είναι αλήθεια οτι εδω και εξη μήνες βαρέθηκα τους "δήθεν". Σιχάθηκα την υποκρισία. Κατανόησα την ανάγκη. Λυπήθηκα απίστευτα πόσο μικροί και "λίγοι" μπορούν να γίνουν άνθρωποι που σε άλλες περιπτώσεις θα "στέκονταν" τουλάχιστον αξιοπρεπώς. Μέτρησα αντιστάσεις. Προσωπικότητες. Ζύγισα καταστάσεις. Γέλασα και έκλαψα με την...παράνοια και την αφροσύνη τόσων πολλών. Τρόμαξα με τόση...γελοιότητα που κυκλοφορεί και μοστράρεται "για κάτι". Αναγκάστηκα να πάρω "στα σοβαρά" αστείες περιπτώσεις ανθρώπων που σε άλλες συνθήκες δεν θα έλεγα ούτε "καλημέρα" (οχι απο έπαρση η εγωισμό, αλλά γιατί πραγματικά δεν αξίζει τον κόπο ούτε σαν...κατανόηση). Εβλεπα τις ίντριγκες "της δεκάρας", που πόνταραν απλά και μόνο στην...ανάγκη της καθημερινότητας. Ανεχόμουν προσβολές και συμπεριφορές που σε οποιαδήποτε άλλη περίπτωση μόνο με...χαστούκια και φτύσιμο τα αντιμετωπίζεις. Πολλοί μου λέγανε: Γιατί τα ανέχεσαι; Το ιδιο έλεγα και εγω στον εαυτό μου. Φυσικά και δεν τα ανεχόμουν, ούτε έδειξα έστω και λίγο οτι τα ανέχτηκα ή τα αποδέχτηκα. Αλλα εκτιμούσα οτι θα έπρεπε να βάλω τον "εγωισμό μου" πίσω απο το γενικότερο συμφέρον. Ηταν πάρα πολλοί που με πίεζαν να μην τα τινάξω όλα στον αέρα. Και έβλεπα οτι ήταν το πιο εύκολο για μένα. Οι διώκτες ήταν τόσο αστείοι και ευάλωτοι. Τόσο μηδενικά...δεν άξιζε τον κόπο καν να ασχοληθείς. Τους έδινες αξία.... Υπεροψία; Μπα....αλήθεια. Που φάνηκε ανάγλυφα, απο την επιλογή, συνειδητά, να μην υπάρξει πόλεμος. Να μην υπάρξει ΚΑΝ απάντηση πουθενα. Μια...νύξη έγινε για ενδεχόμενη απάντηση και... - βαρέθηκα "να με ψαρεύουν" και να με...ανιχνεύουν. Δηλώνω οτι δεν με ενδιαφέρουν στο παραμικρό. Και όποιος...ανιχνευτής ξαναυπάρξει, θα τον κάψω σαν...λαμπάδα. Και δεν αξίζει τον κόπο. Επίσης κάηκαν οριστικά οι όποιες "υποχρεώσεις" υπήρξαν. Καμμία υποχρέωση σε κανέναν και για τίποτα. Τα υπόλοιπα, εν καιρώ τω δέοντι.... συνέχεια »

Και το καλοκαίρι του 1989, η πολιτική ζωή της χώρας έβραζε. Το ΠΑΣΟΚ τον Ιούνιο εκείνης της χρονιάς παρέδωσε την εξουσία που κατείχε απο τον οκτώβριο του 1981. Και ο Κ.Μητσοτάκης, με την μεσολάβηση του Κ.Μπακογιάννη και του Μ.Ανδρουλάκη έκανε το "γάμο της εκατονταετίας" με Φλωράκη-Κύρκο για την συγκυβέρνηση Τζανετάκη, με στόχο τον Α.Παπανδρέου (που ήταν άρρωστος) και το ΠΑΣΟΚ. Εξεταστικές, προανακριτικές και η λέξη "κάθαρση" δονούσε τον αέρα. Εκείνη την εποχή μεταξύ άλλων εργαζόμουν στο περίφημο "Ράδιο Αθήνα", μόλις είχε επιτραπεί η ελεύθερη ραδιοφωνία και έκανα 1 με 2 κάθε μεσημέρι μια πολιτική εκπομπή. Ηταν συγκλονιστική εμπειρία. Ελεγα "πες τε μου τι καιρό κάνει έξω" και έσπαγε το...τηλεφωνικό κέντρο(ήταν τόσο το πάθος και η ένταση της εποχής εκείνης). Ο σταθμός ήταν Ο ΜΟΝΟΣ τότε που υποστήριζε τον Α.Παπανδρέου. Και στα μικρόφωνα του φιλοξενούνταν κυρίως βουλευτές και στελέχη του ΠΑΣΟΚ. Η κατάσταση ήταν πολωμένη. Ενα μεσημέρι είχα καταφέρει να φέρω στο στούντιο για συζήτηση τον βουλευτή της ΔΗΑΝΑ και πρώην υπουργό Πολιτισμού της ΝΔ τον αείμνηστο Δημήτρη Νιάνια. Εναν πραγματικά εξαίρετο συνομιλητή για μια ήπια, πολιτισμένη συζήτηση. Τι το ήθελα....Απο τον επάνω όροφο, άκουγε στο ραδιόφωνο, ο ιδιοκτήτης Γιώργος Κουρής, τον οποίο εγώ δεν γνώριζα μέχρι εκείνη τη στιγμή. Σε κάποιο μουσικό διάλλειμμα βγαίνω έξω να πω κάτι στον ηχολήπτη και βλέπω κάποιον να ανοιγει την δεύτερη πόρτα και να ορμάει επάνω μου βρίζοντας...απο αυτοάμυνα - εκείνη την εποχή είχα και καφέ ζώνη στο καράτε - απέκρουσα την επίθεση και βρίζονατς κι εγώ χειρότερα απο αυτόν πιαστήκαμε στα χέρια...τρόμαξαν να μας χωρίσουν...ο,τι βρισιές ξέραμε τις λέγαμε ο ενας στον άλλο...αλλά εγώ δεν ήξερα γιατί η επίθεση ούτε με ποιόν πλακώνουμε...μπαίνει στη μέση και ο διευθυντής τότε του σταθμού, ο καλός φίλος Κώστας Γερονικολός και τότε κατάλαβα οτι ήταν ο Γιώργος Κουρής...παίρνω τα πράγματα μου και φεύγω απο το σταθμό, αφήνοντας στη μέση τη συζήτηση και την εκπομπή...Ολο αυτό γιατί; Γιατί ο Γιώργος Κουρής θεώρησε οτι θα έπρεπε να του πιω το αίμα, θα έπρεπε να τον βασανίσω, θα έπρεπε να αναδείξω την "κακή δεξιά" κλπ κλπ Μετά απο μια βδομάδα με παίρνει στο τηλέφωνο ο Γερονικολός και μου λέει "έλα γύρνα...έτσι είναι ο κουρής...ήδη το ξέχασε...". Οντως ξαναγύρισα και συνέχισα τις εκπομπές....Και με τον Γιώργο Κουρή συναντήθηκαμε πολύ αργότερα, σε άλλες ενδιαφέρουσες ιστορίες....και φυσικά φιλικά - και προσωπικά έχω να πω οτι είναι "μπεσαλής" και "εντάξει τύπος". Και κάποια στιγμή διηγούμενος άλλες συνεργασίες μας, θα γίνει αντιληπτό τι εννοώ... συνέχεια »


Πέρυσι στην Ξάνθη. Την πόλη που έζησα απο τα 12 μέχρι και τα 18 μου, τελειώνοντας το γυμνάσιο-λύκειο. Ετοιμάζω τα "μπαγάζια" μου πάλι για "την πατρίδα" αυτές τις μέρες. Να κάνω βόλτα στο σαββατιάτικο παζάρι, να δω παλιούς φίλους, συγγενείς, γονείς, τον αδελφό μου...Να απολαύσω τον καλύτερο "γύρο" (μακράν όλων) του ξάδελφου μου, του Λάκη...(όπως και τους κεφτέδες που τους κάνει με μια "μαγική συνταγή" ακόμη η μητέρα του...- σήμα κατατεθέν όλου του νομού). Να κολυμπήσω στην πιο καθαρή θάλασσα της βόρειας ελλάδας - απέναντι απο τη Θάσο - του χωριού μου...που μοιάζει με...Χαβάη! Και κάτω στο υπέδαφος υπάρχουν οι μεγαλύτερες λεκάνες ιαματικών πηγών και μόλις τελειώνουν αυτές αρχίζουν τα ανεξάντλητα πετρελαϊκά κοιτάσματα....Εκεί ήταν και μια απο τις μεγαλύτερες αμερικανικές βάσεις, της Φωνής της Αμερικής. Οταν λειτουργούσε - τον καιρό που πήγαινα στο δημοτικό σχολειο -εκεί πήγαινα να μάθω...αγγλικά με δέλεαρ τις αμερικάνικες καραμέλες! Στην Ξάνθη των χρωμάτων και των πολιτισμών. Στην Ξάνθη που η ανάπτυξη "χτύπησε"...κόκκινο (μαζί με τα...λαμόγια). Στην Ξάνθη όπου γεννήθηκα και μεγάλωσα...Πάω για ξεκούραση.
συνέχεια »

Εδώ στην "κόκκινη πλατεία" στη Μόσχα, μπροστά στον τάφο του Λένιν(περίπου μεσάνυχτα - δωροδοκήσαμε τους φρουρούς τότε για να μας ανοίξουν την πλατεία, δεν επιτρεπόταν). Στη Μόσχα έχω πάει νομίζω τέσσερεις φορές. Η πρώτη φορά έτυχε να είναι λίγο μετά την πτώση του κομμουνισμού, εκεί στις αρχές του 1990. Ηταν πρωτομαγιά. Εμεινα 4-5 μέρες. Πρωτόγνωρη εμπειρία για μένα. Μια απίστευτη γιορτή. Είχα αγοράσει απο την "αρμπάτ" κι εγώ μια...μπαλαλάϊκα και προσπαθούσα να...παίξω - βλέπετε πάντα έγραφα και έπαιζα μουσική, μερικές φορές προσπαθώντας να ερμηνεύσω και τα δημιουργήματα μου. Κάποτε έδινα και συναλίες, ως φοιτητής. Στη Μόσχα εκείνες τις ημέρες και εποχές. ένιωθα σαν να ήμουν στην τρύπα της Αλίκης στη χώρα των θαυμάτων. Ο ρωσικός λαός, ζεστός, γλεντζές, ποιητικός,ερωτικός,παραδοσιακός, με μεγάλη κουλτούρα...ήταν σαν όπως γδέρνεις το γουρούνι τα χριστούγεννα και αχνίζει το κρέας μέσα στο κρύο...ποτάμια ο κόσμος ξεχυνόταν στις τεράστιες λεωφόρους και τις πλατείες και δημιουργούσε απίστευτα θεατρικά, χορευτικά και άλλα σχήματα. Είχα μείνει έκθαμβος και εκστασιασμένος να παρακολουθώ αχόρταγα αυτό το πανηγύρι. Εβλεπα να χορεύουν μπαλέτο σε κάθε πάρκο, να στήνονται παντομίμες και θεατρικά, μουσικές σκηνές...δεν ήξερες τι να πρωτοδείς η να ακούσεις...σε μια Μόσχα πάφτωχη και αλκοολική....έβλεπα την επαναστική οργή των μπολσεβίκων..ένιωθες την καυτή ανάσα του κόσμου...στην επιστροφή, ξέχασα την μπαλαλάϊκα μου επάνω στο αεροπλάνο....ήταν κάτι που μου "στοίχισε" συναισθηματικά. Απλά γιατί αυτό το απίστευτο πανηγύρι του κόσμου - κάθε καρυδιάς καρύδι που εκφραζόταν όσο πιο έντονα μπορούσε αλλά με...ποιότητα και τέχνη- ξεχάστηκε μαζί με την...μπαλαλάϊκα.... συνέχεια »

Για μένα, πριν απο λίγο έκλεισε αυτός ο κύκλος εργασίας στη ΝΕΠ που είχε ανοίξει πέρυσι το Σεπτέμβριο. Θα ήθελα να ευχαριστήσω τον Πρόεδρο της ΝΕΠ κ.Πέτρο Κυριακίδη και τον κ.Γιώργο Κυριακίδη για την στήριξη και εμπιστοσύνη που με περιέβαλλαν. Απο την πλευρά μου προσπάθησα να φανώ αντάξιος αυτής της εμπιστοσύνης σε ό,τι μου ανατέθηκε. Δεν είναι καιρός ούτε για απολογισμούς, ούτε για πίκρα. Είναι καιρός πολέμου, είναι συνθήκες έκτακτης ανάγκης και το μέλλον είναι μπροστά. Ολοι διδασκόμαστε απο λάθη και παραλείψεις. Τέλος θα ήθελα να ευχαριστήσω μέσα απο την καρδιά μου όλους τους συνεργάτες μου (δημοσιογράφους και διοικητικούς υπαλλήλους) , για όλους αυτούς τους έντονους μήνες της κοινής προσπάθειας. Κι αν κάπου υπήρξα εγώ "φάουλ", ζητώ συγνώμη. Δεν έγινε απο πρόθεση.

Καλό καλοκαίρι σε όλους και σε όλες και απο Σεπτέμβριο πιο δυνατά μπροστά...
συνέχεια »

Καταρχήν κάτι γενικότερο: Για να αντιμετωπιστεί με επιτυχία μια τέτοια οικονομική κρίση, σε συνδυασμό με την κρίση του τύπου - που δεν είναι μόνο οτι "αλλάζει το γήπεδο" και το μέλλον είναι "τα δίκτυα" - θα πρέπει να έχει υπόψη κανείς και οτι στην Ελλάδα υπάρχει πρόβλημα ποιότητας δημοσιογραφίας και δημοσιογράφων αφού οι εκδότες που αποχωρούν ήθελαν απλά "πόδια, χέρια και ατζέντα και δημοσχετίστες των copy-paste δελτίων τύπου". Το πρόβλημα δεν είναι...κοπτοραπτικής (κόβουμε άρον άρον ό,τι βλέπουμε μπροστά μας και πετάμε απο το...παράθυρο όποιους δεν μας αρέσουν). Το πρόβλημα αντίθετα είναι "υψηλής χειρουργικής απο χειρούργους που έχουν το λιγότερο μάστερ". Δηλαδή το συμμάζεμα,μάζεμα και νοικοκύρεμα και η επιθετική ανάπτυξη με ανθρώπους απολύτως επαγγελματίες και "καθαρούς" που θα έχουν όραμα και στόχο, σαφώς αναπτυξιακό. Η φυγη προς τα εμπρός, απαιτεί γνώση, δύναμη και οραματικό σχέδιο. Αλλιώς...όσα "βαθιά λαρύγγια" και να φωνάζουν ή να κλαψουρίζουν ή να βυσσοδομούν, το αποτέλεσμα θα είναι...ακόμη χειρότερο.

Κατα την ταπεινή μου γνώμη θέλει "έναν καπετάνιο με γνώση, πείρα, σχέδιο και όραμα" να στρίψει καταρχήν το τιμόνι απο το καράβι που πάει ολοταχώς στα...βράχια και να πετάξει ως...σαβούρα εκείνους που δεν κάνουν γι αυτή τη δύσκολη δουλειά. Η κατάσταση είναι έκτακτης ανάγκης και πρέπει να την χειριστούν όσοι το μπορούν. Διαφορετικά το...σύνδρομο του Τιτανικού, βοά...Και η δική μου αγωνία, ως απλός εργαζόμενος είναι οχι απλά να διασωθούν θέσεις εργασίας, αλλά ΟΛΟ το "μαγαζί" με επιθετκή ανάπτυξη.

Καταλαβαίνω οτι και μόνο η παρουσία μου στενοχωρεί ορισμένους! Τι να κάνω;

Οσο αφορά τώρα για τον Makiaveli: Η αλήθεια είναι οτι η...ειρωνία δέν είναι καλός σύμβουλος για κάποιον μάλιστα που δεν γνωρίζετε. Για ποιά...προβολή μου λέτε οτι σας εκνεύρισε; Στο προσωπικό μου Blog επειδή έβαλα μερικές φωτογραφίες μου; Γιατί πουθενά αλλού ΔΕΝ "προβλήθηκα" (και στο φινάλε ως ελεύθερος επαγγελματίας και δημοσιογράφος που ζει απο την υπογραφή του, καλό είναι να είσαι...γνωστός). Οχι, δεν γνωρίζω ποιους συνεργάτες μου εξόργισα για την...προβολή μου. Γνωρίζω ποιοί συνεργάτες "μου" θεώρησαν την δική μου και απλή παρουσία....απειλή γι αυτούς!

Τέλος ευχαριστώ για τα καλά σας λόγια, όντως εκει στη ΝΕΠ σας παρακολουθούν άρα "πιστώνεστε" αυτό που λέτε για τα περιοδικά και προφανώς πρόθεση μου - στο μέτρο του εφικτού και δυνατού - είναι να συμβάλλω πάντα θετικά, στο να πάνε καλύτερα τα πράγματα....

Αυτά προς το παρόν.
συνέχεια »


«O N. Kαραμπάσης αντί να τα βάζει με τις άστοχες επιλογές της πολυκέφαλης διοίκησης της ΝΕΠ που ανοιγοκλείνει τίτλους και απολύει υπαλλήλους τα βάζει μαζί μας. Να το ξανασκεφτεί. Έχει δικαίωμα στη γνώμη του. Του δίνουμε το βήμα που δεν έχει δώσει σε εμάς αλλά στο τέλος θα απαντήσουμε και εμείς.
Η θέση μας:Για ΟΛΕΣ τις απολύσεις και τις εξελίξεις στη ΝΕΠ έχουμε γράψει σε αντίθεση με άλλα blogs που επέλεξαν τη σιωπή. Προσβάσεις και πληροφορίες στη ΝΕΠ έχουμε ΑΠΕΡΙΟΡΙΣΤΕΣ επειδή εκεί επικρατεί η μεγαλύτερη ανασφάλεια λόγω των ανεξήγητων και σπασμωδικών αντιδράσεων άσχετων ανθρώπων σε περίοδο κρίσης. ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΑ δεχόμαστε πολλά, μερικές φορές δεκάδες, emails με πληροφορίες για την επιχείρηση και δημοσιεύουμε ότι μπορεί να τεκμηριωθεί με σχετική ευκολία. "Βαθιά λαρύγγια" είναι σχεδόν όλοι οι άνθρωποι που αγωνιούν για το ψωμί τους, αν μπορείς να τα καταλάβεις κ. Καραμπάση. Επίσης, παρά τα πικρόχολα σχόλια σου ποτέ δεν αμφισβητήσαμε την επαγγελματική σου επάρκεια ή την ακεραιότητα του χαρακτήρα σου. Αντίθετα θεωρούμε ότι είσαι καλός ρεπόρτερ και ακέραιος άνθρωπος. Η αυτοπροβολή εκνεύρισε εμάς, αφού πρώτα είχε εξοργίσει μερικούς συνεργάτες σου. Ξέρεις καλά ποιοι είναι αυτοί. Αν κάνουμε χιούμορ που και που να ξέρεις ότι ούτε με βαμβάκι θέλουμε να σφάξουμε ούτε με τσιρότο. Αν απολύθηκε κόσμος ως "συνεργάτες" του blog μας δεν φταίμε εμείς αλλά τα χαλασμένα μυαλά των αδρά αμοιβόμενων "στελεχών" που ψάχνουν δικαιολογίες για την αποτυχία τους. Η ανάκληση του κλεισίματος περιοδικών πρέπει να πιστωθεί και στον Makiavelis που σήκωσε το θέμα και στα άλλα blogs που στήριξαν την προσπάθεια. Επίσης χρειάζεται και η δική σου επαγρύπνηση για τη διατήρηση των θέσεων εργασίας και ως ένας τίμιος δημοσιογράφος (αν και υπερβολικά εγωκεντρικός) πρέπει να βάλεις πλάτη. Πιστεύουμε ότι θα το κάνεις επειδή αν και κάπως αργά αρχίζεις και καταλαβαίνεις ποια είναι η αλήθεια».

Ν.Καρ: Θα απαντήσω στη συνέχεια συνέχεια »

Μιας και είμαστε σε εκείνη την εποχή (στις διηγήσεις μας) - και καθώς πλησίαζαν τα Χριστούγεννα του 1995 - δέχθηκα ενα τηλεφώνημα που δεν το περίμενα. Ηταν ο Κώστας Σκανδαλίδης, γραμματέας τότε του ΠΑΣΟΚ, που ήθελε να συναντηθούμε στο γραφείο του στην ιστορική Χαριλάου Τρικούπη. Πράγματι κανονίσαμε μια συνάντηση για τις επόμενες ημέρες, προς το το βράδυ. Προς μεγάλη μου έκπληξη μου πρότεινε να αναλάβω το γραφείο τύπου του ΠΑΣΟΚ (ο Ανδρέας ήταν στο Ωνάσσειο και εκείνη την εποχή όλα ηταν...μεταβατικά). Ηταν μια πρόταση που ήδη είχε συζητηθεί μου είπε. Προχώρησε και σε συγκεκριμένη επαγγελματική πρόταση. Φυσικά επιφυλάχθηκα να απαντήσω γιατί τότε ήμουν πολιτικός συντάκτης στον Planet και τον "Επενδυτή". Το συζήτησα αναλυτικά με τον τότε ιδιοκτήτη των μέσων που εργαζόμουν τον Μιχάλη τον Ανδρουλιδάκη (τότε πανίσχυρος...ανερχόμενος "μηντιάρχης" που κοίταζε τη θέση του...Λαμπράκη) και τον διευθυντή τότε (σήμερα και εκδότη) του "Επενδυτή" τον Νίκο τον Φελέκη. Εγω ΔΕΝ ήθελα να αποδεχτώ την τιμητική πρόταση γιατί ήμουν ακομα πολύ μικρός και...διψασμένος για την δημοσιογραφία για να μετακομίσω στην...πολιτική. Ο Ανδρουλιδάκης το έβλεπε αλλιώς. Αποτυχημένος οικονομικός συντάκτης, αλλά ένας εξαιρετικός επιχειρηματίας εκείνη την εποχή, το έβλεπε ως...επενδυση και μπίζνα και...προσβάσεις. Τελικά μας πρόλαβαν οι εξελίξεις και ο Σημίτης...και έτσι δεν έγινε αποδεκτή εκείνη η πρόταση...αλλά η συνέχεια έχει εξαιρετικό ενδιαφέρον.... συνέχεια »


Ηταν η ημέρα που ο Ανδρέας Παπανδρέου έμπαινε στο Ωνάσσειο - φθινόπωρο του 1995. Το ασθενοφόρο θα έπρεπε να ήταν καθ' οδόν προς το νοσοκομείο. Ο Αντώνης Λιβάνης σε κατάσταση...έκτακτης ανάγκης, εκτός των άλλων είχε δεχθεί και ενα έξαλλο τηλεφώνημα απο την τότε σύζυγο του Ανδρέα (και διευθυντρια του γραφείου του), την Δήμητρα Λιάνη που αφορούσε....εμένα (απο την πρώτη στιγμή δεν τα πήγαμε...καλά, λόγω ρόλων). Είχε γίνει ένας τρικούβερτος καβγάς για...χάρη μου! «Καλά ρε παιδί μου, γιατί το έγραψες;» με ρώτησε ο Α.Λιβάνης και προχώρησε: «Λέει οτι εγώ σου τα λέω να τα γράφεις....οτι την υπονομεύω...και ενα σωρό τέτοιες μαλακίες...έχε χάρη που ο Ανδρέας...». Τι είχε γίνει; Στον "Επενδυτή" του Σαββάτου που είχε κυκλοφορήσει είχα δημοσιεύσει - επώνυμα πάντα - την συνάντηση που είχε στον Αστέρα της Βουλιαγμένης η Δήμητρα με τον Κοσώνα (τότε πρόεδρο της ΕΡΤ - σήμερα πληροφορήθηκα παρα τη Λούκα) και τι αποφασίσανε για πρόσωπα και αλλαγές στην ΕΡΤ. Η Λιάνη τα χρέωσε ως διαρροή στον...Λιβάνη. Η ερώτηση η δική μου ήταν απλή: "Μιλήσαμε ποτέ γι αυτό το θέμα; η κάτι παρόμοιο;". Η απάντηση του ήταν φυσικά "οχι....αλλά που να τα εξηγείς τώρα αυτά ρε Νίκο...". Βγήκα έξω, πήγα στο γραφείο μου και γύρισα με μια χειρόγραφη "παραίτηση, για προσωπικούς και επαγγελματικούς λόγους" του την έδωσα και εκεί σταμάτησε η...επαγγελματική μας συνεργασία. Συνεχίστηκε αδιατάρρακτη η αλληλοεκτίμηση και η φιλία με την οποία κυρίως με τιμά...Η Λιάνη κατάφερε τελικά να με διώξει, με την είσοδο του Ανδρέα στο...Ωνάσσειο - σε μια έντονα φορτισμένη μέρα....
συνέχεια »

Μια ακόμη ...φιλική προσφορά στο... «βαθύ λαρύγγι» της ΝΕΠ (μετα φωτογραφίας - μην μπερδεύετε τις φωτογραφίες με τα screenshot και το "σκανάρισμα" - οσο για την...λεπτή ειρωνία και το...χιούμορ που δήθεν "σφάζει με το...βαμβάκι", θέλετε ακόμη..πολλά ψωμιά, με το συμπάθιο). Στο φωτογραφικό στιγμιότυπο ο υπογράφων με τον Πρόεδρο της ΝΕΠ κ.Πέτρο Κυριακίδη. Ο οποίος θα μάθει - είτε θέλουν είτε δεν θέλουν τα...ακριβοπληρωμένα λαρύγγια - τι συμβαίνει (στο μαγαζί του). Και γιατί μπορεί κάποιοι και κάποιες στα όρια της...σχιζοφρένειας ή της...γιόγκα να παίζουν εκ του ασφαλούς, αλλά εκατοντάδες άλλοι εργαζόμενοι "παίζουν" με το ψωμί τους . Και προχθες κάποιο στέλεχος εκεί έλεγε, οτι οταν ρωτήθηκε ο Λ.Λαυρεντιάδης εαν γνωρίζει τι πραγματικά γίνεται στη ΝΕΠ απάντησε "θα τα ξεκαθαρίσει ο κύριος Πέτρος". Τόσο το... «βαθύ λαρύγγι» όσο και ΟΛΟΙ οι υπόλοιποι να είναι σίγουροι και βέβαιοι οτι τουλάχιστον οι αναγνώστες του i-Reporter, οι απλοί εργαζόμενοι της ΝΕΠ, η ΕΣΗΕΑ (με τα αρμόδια όργανα της) και όλος ο πολιτικός και επιχειρηματικός κόσμος θα μάθουν...και ενδεχομένως να...διασκεδάσουν(σε αυτές τις δύσκολες και αντιερωτικές εποχές). Αλλωστε ούτως ή άλλως κάποιοι και κάποιες είναι για τα πανηγύρια.... συνέχεια »

Μπα, βλέπω τουλάχιστον το όνομα μου το μάθατε. Κάτι είναι κι αυτό. Η πρόοδος, είναι πρόοδος...Αλήθεια, χθες και προχθές - αφού θέλετε να έχετε ειδίκευση στο ρεπορτάζ της ΝΕΠ - η φίλη σας διέδιδε παντού οτι "ανακάλυψε τον...μακιαβέλη και μάλιστα απολύθηκαν δυο εργαζόμενοι ως συνεργάτες του...μπλογκ σας". Αυτό δεν το μάθατε; - Οτι απολύθηκαν δυο εργαζόμενοι και οτι η φίλη σας, έλεγε για εσας...ρωτήστε τα διευθυντικά στελέχη (αφού έχετε τόσες προσβάσεις και πληροφορίες). Οσο για μενα, δεν μπορώ να παρακολουθησω τη...σχιζοφρένεια των υπολοίπων. Ομολογώ θέλω ακόμα...δρόμο. Αλλά υπόσχομαι να σας βοηθήσω όσο μπορώ. Θα γελάσει πολύς κόσμος... συνέχεια »


Δυστυχώς δεν θα μπορέσω να παραβρεθώ σήμερα (όπως σκόπευα). Ξαφνικά προέκυψαν διάφορα γεγονότα και υποχρεώσεις. Θα ήταν μια πρώτης τάξεως ευκαιρία για πρωτογενές ρεπορτάζ...(ίσως του χρόνου - καλά να είμαστε).
συνέχεια »

»Επιστροφή στο i-Reporter