»Επιστροφή στο i-Reporter

Αποφάσισα λοιπόν να δώσω...τροφή σε εχθρούς και φίλους - διαχρονικά - γράφοντας εγώ για μένα, για εμπειρίες ή καταστάσεις της ζωής μου (και οσων...αντιλαμβάνομαι), δημοσιεύοντας φωτογραφίες ή βίντεο μου γιατι πολύ απλά, "καθαρός ουρανός, αστραπές δεν φοβάται" και επίσης γιατί δεν φοβάμαι κανέναν και τίποτα, νιώθω και είμαι ελεύθερος. Και δεν χρωστάω επίσης τίποτα, παρά μόνο στην τράπεζα το σπίτι που μένω. "Χρωστάω" βέβαια ευγνωμοσύνη και χάριτες σε πολλούς φίλους και τους δικούς μου για όσα έχουν κάνει για μένα και την απλόχερη αγάπη που μου έχουν προσφέρει και προσφέρουν (και είναι και στο "φινάλε" η περιουσία του κάθε ανθρώπου σε αυτή τη ζωή - γυμνός και μόνος "έρχεσαι" και έτσι...φεύγεις). Απο τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου δουλεύω (στα χωράφια, ως αγροτόπαιδο) και ήδη έχω συμπληρώσει 28 χρόνια επαγγελματικής δημοσιογραφίας σε εφημερίδες, ραδιόφωνα, τηλεόραση, περιοδικά, ηλεκτρονικό τύπο κ.α. - Ας διαστρεβλώσουν οι...άσπονδοι φίλοι ο,τι θέλουν, δεν δίνω δεκάρα τσακιστή γι αυτούς. Εμείς, προχωράμε χαράζοντας δρόμους....Κι αυτό θα συνεχίσουμε εγω, και πολλοί σαν κι εμένα, να κάνουμε.... - "αγωνιστές της ζωής", που τίποτα δεν μας δόθηκε ή χαρίστηκε. Που εκτιμούμε και σεβόμαστε την δημιουργία, το μόχθο και την προσπάθεια. Που για εμας το χαμόγελο και η φωτεινή λάψη στα μάτια "είναι όλα τα λεφτά". Γιατί για μένα και κάτι τύπους σαν και μένα, το παν είναι "να είμαστε καλά" και να δημιουργούμε αγάπη, χαρά και πρόοδο. Τα άλλα όλα, ποτέ δεν μας αφορούσαν. Ούτε μας αφορούν...
Γι αυτό αποφάσισα - και για να μην χαθούν ή ξεχαστούν - να λέω εδώ μερικές απο τις εμπειρίες μου (απο οσες βέβαια μου επιτρέπεται να πω - γιατί ισως είμαι απο τους ελάχιστους δημοσιογράφους που έχουν δικαστεί γιατι προστάτεψαν την πηγή τους - για μένα το "δημοσιογραφικό απόρρητο" είναι ιερό όπως ο...θεός - την "ιστορία" πως με...δίκασε το ΣΔΟΕ γιατι δεν αποκάλυψα την πηγή μου θα την διηγηθώ αργότερα, σε μια άλλη ανάρτηση). Θυμάμαι, το 1995 θα ήταν, ήμουν ειδικός σύμβουλος για θέματα τύπου του υπουργώ στον πρωθυπουργό Αντώνη Λιβάνη (διευθυντής του γραφείου τύπου). Ηταν βράδυ στο γραφείο του. Ημασταν οι δυο μας και συζητούσαμε. Χτυπάει το "πορτοκαλί τηλέφωνο". Ηταν ο πρωθυπουργός τότε, Ανδρέας Παπανδρέου και άρχισαν να συζητούν για μια πολύ σοβαρή τρέχουσα υπόθεση. Λέω του κ.Λιβάνη. "Να βγω;". Μου απαντά: "Νίκο για μένα δεν υπάρχει πρόβλημα. Εσένα προστατεύω αν βγεις. Φαντάσου να βγει κάτι στις εφημερίδες....". Είχε δίκηο. Σηκώθηκα και βγήκα. Ξαναμπήκα όταν τελείωσε το τηλεφώνημα. Μου εξήγησε επίσης οτι ακόμη κι αν ο Ανδρέας μιλούσε και το θέμα έβγαινε απο το πρωθυπουργικό γραφείο, θα ήμουν κι εγώ ανάμεσα στους...υπόπτους, ως δημοσιογράφος (που εκείνη την εποχή μάλιστα έγραφα ως πολιτικός συντάκτης στον "Επενδυτή" που...έσκιζε και δημιουργούσε την "αγορά του σαββάτου" και ήμουν και στον Planet πολιτικός συντάκτης που επίσης...θέριζε στις ακροαματικότητες). Η εχεμύθεια και η εμπιστοσύνη είναι "το άλφα και το ωμέγα" σε εναν δημοσιογράφο. Για εκείνα τα δύο χρόνια της κυβερνητικής μου "εμπλοκής" στην κυβέρνηση του Α.Παπανδρέου δίπλα στον Α.Λιβάνη (μέρα-νύχτα) δεν εχω μιλήσει ΠΟΤΕ ούτε έχω γράψει το παραμικρό. Ηταν ενα τεράστιο σχολείο για μένα, με τον καλύτερο ίσως δάσκαλο στην πραγματική διάσταση της πολιτικής, τον Αντώνη Λιβάνη ( ο οποίος με τίμησε και με τιμά με την φιλία του μέχρι και σήμερα).
Κάπως έτσι θα ξεδιπλώσουμε ιστορίες για να...χαίρονται και οι άσπονδοι φίλοι μου. Πως λέγαμε παλιά: Ενα χαμόγελο θα σας...θάψει!

0 σχόλια »

Δημοσίευση σχολίου

»Επιστροφή στο i-Reporter