»Επιστροφή στο i-Reporter


Βρυξέλλες, αρχές Μαϊου του 1998. Με τον Αχιλλέα Χατζόπουλο, που εδώ και μερικά χρόνια μας άφησε για το μεγάλο ταξίδι....Καθώς έπεσα επάνω σε αυτή τη φωτογραφία, μου ήρθε στο νου όλη η σημερινή συζήτηση περι δημοσιογραφίας και δημοσιογράφων. Οποιοι είχαν την τύχη και την τιμή να γνωρίσουν δημοσιογράφους όπως τον Αχιλλέα, θα καταλάβουν αμέσως τι εννοώ και τι σημαίνει η λέξη δημοσιογράφος. Πάθος για την είδηση και το ρεπορτάζ, εξαντλητικό και με καθε κόστος και μέσο ρεπορτάζ, σεβασμός στις πηγές, απόλυτη προτεραιότητα στη δουλειά, τους φίλους, την πατρίδα, τις αρχές, τα ιδανικά...Ο δημοσιογράφος υπηρετεί αρχές, αξίες,ιδανικά και την πατρίδα του. Μετά κοιτάζει, εαν περισσέψει χρόνος και την τσέπη του...Ηταν απο την παλιά στόφα των μεγάλων δημοσιογράφων. Ο αγαπημένος του Ωνάσση γιατί διέκρινε σε αυτόν το ίδιο πάθος που είχε και εκείνος για ο,τι έκανε....Ισως γι αυτό ήταν ο μόνος καλεσμένος δημοσιογράφος στο Σκορπιό στον γάμο του με την Τζάκυ....Είχα την τύχη και την τιμή και την χαρά να με θεωρεί φίλο του και για περίπου δέκα χρόνια στα διάφορα ταξίδια μας ανα τον κόσμο, κάναμε παρέα...Κάναμε παρεα στα ταξίδια...στην Ελλάδα δεν είχαμε βρεθεί ποτέ! Παράξενη η ζωή που είναι...Μαζί του γνώρισα και απόλαυσα δημοσιογραφικές συζητήσεις και με τον Στάθη Ευσταθιάδη (τον "πρύτανη του Βήματος"). Ημασταν και πατριώτες απο την πλευρά της μητέρας μου (απο τις Σέρρες). Απο τις ελάχιστες κηδείες που έχω πάει ήταν και του Αχιλλέα(ο καρκίνος δεν τον άφησε να ζήσει περισσότερο...). Τι να πρωτοθυμηθείς...Σίγουρα δεν θα ήθελα ποτέ να με θάψουν στο Α 'Νεκροταφείο της Αθήνας. Ηταν μια αθλιότητα που δεν άξιζε στον Αχιλλέα (υποτίθεται κηδεία "πρώτης τάξεως" κλπ). Κάποτε θα γράψω για την ουσία των δέκα χρόνων συζητήσεων μας πάντα σε χώρες του εξωτερικού....

0 σχόλια »

Δημοσίευση σχολίου

»Επιστροφή στο i-Reporter